Topmadammen op ATV

 Op zondag 20 oktober was ik te zien op Wakker op Zondag op de regionale televisiezender ATV.

Het was een zeer fijn ronde tafelgesprek met burgemeester Els van Doesburg, die heeft trouwens een voorwoord voor mijn boek geschreven, en regisseur Jan Verheyen. Jan heb ik zo’n 20 jaar geleden eens ingeschakeld toen ik deelnam aan het tv programma De Topmannager, de Vlaamse versie van ‘The Apprentice’. In de finale moesten we een evenement organiseren waarop een BV aanwezig was. We kozen voore de première van een kortfilm, ingeleid door Jan.

Door een speling van het lot werd ik 10 jaar later gecast voor zijn leuke film, ‘Zot van A‘ waarin in de slotscene Kevin Janssens op het witte paard van Sinterklaas komt aangereden.

Ze zijn er!!!

 Ongelooflijk, veel vroeger dan ik had verwacht zijn mijn Topmadammen geleverd!!! Oh wat spannend om die doos open te doen!!!!

De tafel van 10

 Ik ben nog aan het nagenieten van een onvergetelijke avond. A night at the Museum.

Vorig jaar heb ik op een veiling tijdens Antwerp Diner geboden op een prachtlot. Een privé rondleiding in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen after hours, gevolgd door een diner in een museumzaal voor 10 personen!

Redelijk snel besliste ik om deze unieke ervaring te delen met Topmadammen, madammen die me geholpen hebben met mijn boek, zomaar, zonder er ook maar iets voor terug te willen.

Eerst werden we ontvangen met een glaasje bubbels. Daarna nam gids Katrijn ons mee op vrouwenwandeling door de prachtige zalen.

De sensatie om zo goed als alleen door die museumzalen te mogen flaneren is ongelooflijk.

Na haar geweldige tour namen we plaats aan een prachtig gedekte tafel in de Salon, persoonlijk vind ik dat de allermooiste zaal in het hele museum. De Amaryllissen kleurden perfect bij de cover van mijn boek en de mooie uitnodiging en menukaartjes ontworpen door PLOEK.

Nadat ik een (hopelijk niet te lange) speech hield waar ik het (bijna) droog heb gehouden werd ons een overheerlijk 3-gangen menu geserveerd.

Daarna was het praten, lachen, poseren, genieten.

Dank jullie wel Hanna, Lise, Luka, Helga, Isabelle, Ilse, Hélène, Inge en Liene.

Jullie zijn echte Topmadammen!!

Ik leef voor jou

Gisteren startte de musical ‘Ik leef voor jou‘ over Ann Christy in het Fakkeltheater in Antwerpen. Omdat Ann een hoofdstuk heeft in mijn boek Topmadammen, had ik contact opgenomen met Sam, de directeur van Iskariot, het gezelschap.

De timing is niet perfect, het stuk loopt in Antwerpen tot 6 oktober, mijn boek komt pas uit op 15 oktober, maar we vonden het toch de moeite om een partnership aan te gaan.

Zowel bij de eerste tryout op 6 september 2025 als op de tweede op 7 september 2025, ben ik met kaartjes voor, tijdens of na de voorstelling naar het theater gegaan en sprak mensen aan over het stuk, en over mijn boek. 

Zondag geraakte ik aan de praat met een heel mooi stel mensen. Een ouder echtpaar, en een vriendin. De man was duidelijk aangedaan, en werd elke keer emotioneel wanneer hij Ann Christy ten berde bracht. Tranen met tuiten had hij gelaten tijdens de voorstelling. We hadden een fijn gesprek over muziek, over Ann, over andere vrouwen, en over de dingen van het leven en toen kwam actrice Daphne Wellens ineens op ons afgevlogen. Zij neemt de rol van Ann Christy voor haar rekening in deze productie.

‘Ik zocht jullie’, zei ze. ‘Jullie zaten op de eerste rij en ik zag dat jullie door emoties overmand werden. Ik zei tegen mezelf, ik MOET die mensen zometeen spreken, en ik ben zo blij dat ik jullie nog gevonden heb.’ Het echtpaar en Daphne startten een geanimeerd gesprek, ik vroeg de dame om haar telefoon om een foto van dit moment te maken, als herinnering.

Na een warme knuffel aan alledrie, nam Daphne afscheid. Het drietal ging nog een hapje eten met een grote glimlach op hun gelaat.

Wij wandelden naar huis. In de Kloosterstrat zong ik zachtjes een strofe uit ‘Dag vreemde man’, een prachtnummer van Ann Christy dat me steeds naar de keel grijpt. De dame van een koppel dat net voor ons liep draaide zich om. ‘Da’s Ann Christy!!’  zei ze. ‘Wat een zangeres, zo hebben we er nooit meer een gehad.’

Er ontspon zich een levendig gesprek tussen ons drie over welk liedje we het mooiste vonden, de teksten, de tragiek en de schoonheid ervan.

Kijk, dat is wat muziek met een mens doet. Dat is wat Ann Christy met een mens doet. Ga kijken!

Great Timing

De afspraak bij Pelckmans liep geweldig! Ze geloven erin. Het boek wordt een mooie hardcover, met illustraties van Ploek, die zagen ze ook meteen zitten. Streefdoel is om het boek tegen eind september 2025 in de winkel te hebben, mooi op tijd voor de feestdagen. Lise ging al een keer grondig door hoofdstuk 1, en ik leerde al snel de meerwaarde kennen van een uitgever. 

Mijn tweede hoofdstuk zou over Maria Pypelinckx gaan. De moeder van Peter Paul Rubens. Ik verdiepte me in archieven, artikels, boeken en tijdschriften. Eind juni 2024 was het zo goed als klaar.

Mijn gids- en chocoladeworkshop activiteiten concentreren zich van de maanden april tot en met juni, en van september tot miden december, dus de zomer had ik wat meer tijd om me te verdiepen in mijn vrouwen. De werktitel, ‘Topwijven’ haalde het uiteindelijk niet, unaniem kozen we voor ‘Topmadammen’! Het moest Antwerps klinken nietwaar?

Op 19 juni 2024 waren we uitgenodigd op een ‘burenavond’ in het mooie Plantin-Moretus museum op de Vrijdagmarkt. Omdat ik zo van het museum hou, wilde ik er absoluut ook een Plantin of Moretusvrouw in, ik wist alleen nog niet welke. Ik legde mijn idee voor aan Odette van het museum. “Een boek over vrouwen? En er komt er eentje van ons in? Wanneer komt het uit?” vroeg ze. 

“September of oktober 2025” antwoordde ik. “Dat is fantastisch”, zei ze, “Op 15 september 2025 openen wij een tijdelijke tentoonstelling ‘Vrouwenzaken/Zakenvrouwen‘ om de ‘vergeten’ vrouwen achter de man in de kijker te zetten. Het zou fantastisch zijn om je boek daaraan te koppelen”

En zo kwam ik weer aan een hoofdstuk. Eentje over Anna Goos. De allereerste Moretus-weduwe die de zaak draaiende hield na het overlijden van haar man.

De Afspraak

 Op 18 april 2024, amper 9 dagen na mijn pitch, om 22h30 kreeg ik deze mail in mijn inbox:

Dag Carolien,

Dankjewel voor je mailtje en je pitch! Die is via mijn collega’s op mijn bureau beland.

Klinkt alvast de moeite waard om even te bespreken bij een koffie. Zie je het zitten om eens af te spreken op de uitgeverij en het boekidee te bespreken?

De agenda zit hier de komende weken goed vol, maar vanaf de tweede week van mei is er al wat meer ruimte, dus als je daar een gaatje hebt, hoor ik het graag!

Veel groeten, en dankjewel alvast om aan ons te denken voor je pitch,

Lise

Wauw, dat leek me wel heel snel.

We prikten een datum, 21 mei, en gemotiveerd begon ik te schrijven aan Topmadam nummer 2 en te denken aan de uitvoering van het boek. Ik ging schrijven over bestaande vrouwen. Bekende en minder bekende, maar van allen bestonden afbeeldingen. Portretten, foto’s,…

Om een mooie continuiteit te hebben in het boek zou ik het liefst tekeningen laten maken, en dan bij voorkeur door een Antwerpse illustratrice. Het moest een vrouw zijn.

Na een heerlijke vakantie met Wandering Ladies, all-in wandelvakanties in Andalucia met +/- 20.000 stapen per dag, ging ik een paar dagen voor mijn afspraak bij de uitgeverij met Kristoffel naar een tof marktje op de Groenplaats, de Makersmarkt en daar zag ik Luka Godon, PLOEK, die ik al een tijdje ken, net als haar ouders. 

Luka maakt hele grappige tekeningen, beestjes, grapjes, tekenboekjes voor kinderen, maar ineens viel mijn oog op iets totaal anders. Een prachtige potloodtekening.

‘Wie heeft dat gemaakt?’ vroeg ik. ‘Ikke’, zei ze.

‘Ik schrijf een boek over historische Antwerpse vrouwen en ben op zoek naar een ilustrator. Liefst eentje uit Antwerpen, en liefst een vrouw. Zou jij dat zien zitten?’

Ze kreeg zowaar een traan in haar ogen, graap de arm van haar (plus)papa vast en zei ‘Oh, dat is een kinderdroom van me!’

En we gingen samen in zee.

De pitch

 De figuur van Agatha Gijzen bleef me boeien. Ik ben al zo’n goeie tien jaar gids in Zoo Antwerpen maar, behalve op hun website, is er verder geen spoor van haar te vinden.

Ze is wel terug te vinden op Wikipedia, Arnout Hauben heeft aandacht aan haar besteed in zijn boek en televisieprogramma, er is haar proefschrift dat zelfs werd uitgegeven, net als haar boek over Okapi’s (in het Duits), maar ik zocht meer. Ik wilde haar verhaal vertellen, en kaderen in haar tijdsbeeld.

Agatha is overleden in 1995. Misschien waren er nog wel ZOO medewerkers (op rust?) die haar gekend hadden en me wat meer over deze bijzondere vrouw konden vertellen? En ja hoor! Die waren er. Dankzij ex medewerkers kreeg ik een beter beeld van haar, en eens ik tevreden was met haar verhaal, stuurde ik het op aanraden van mijn partner naar een uitgever.

“Stuur het maar,” zei hij, “het duurt maanden voor die reageren, als ze überhaupt reageren.” En op 9 april 2024 stuurde ik deze mail uit naar het algemene mailadres van Uitgeverij Pelckmans:

Beste Pelckmans team,

Al bijna 20 jaar ben ik full time stadsgids in Antwerpen en ik ben een boek aan het schrijven. Over Antwerpen natuurlijk, meer bepaald over een aantal Antwerpse topwijven.

Ik vermoed dat jullie met zeer grote regelmaat brieven en manuscripten krijgen, en bij het lezen van deze intro al een diepe zucht slaken maar laat me jullie overtuigen dat dit boek het echt verdient om door jullie uitgegeven te worden.

Antwerpen. Wereldstad, inclusief, vooruitstrevend, open minded, en toch zijn er zo weinig openlijke blijken van eerbetoon aan … vrouwen.

Met mijn boek wil ik eer betuigen aan die vrouwen die het leven in Antwerpen een beetje meer vorm en kleur hebben gegeven. Vrouwen die geschiedenis hebben geschreven, of die zelfs hebben veranderd. Vrouwen zonder wie Antwerpen een andere stad zou zijn geweest; Topwijven dus.

Deze vrouwen verdienen een standbeeld, een straat, een plein. Maar deze vrouwen verdienen het vooral om herinnerd te blijven. In een boek!

Een greep uit de vrouwen die aan bod komen (sommige verhalen zijn al klaar, andere bijna en een aantal zijn in research fase):

Agatha Gijzen, Maria Pypelinckx, Regine Beer, Nicole Van Goethem, Mary Prijot, Helena Fourment, Martina Plantin, Mathilde Schroyens, … Ik heb er voldoende voor een tweede of derde boek.

Gezien mijn professionele activiteit als stadsgids werk ik samen met het boek een stadswandeling rond dit thema uit, de Topwijventour. Een eerste deed ik al voor Gazet van Antwerpen, in het stadsmagazine Citta van 2 en 3 maart jl (zie bijlage).

Elk jaar neem ik zo’n 1000 mensen mee op stadswandeling door Antwerpen. Dat zijn allemaal potentiële kopers van een mooie uitgave over boeiende vrouwen, en over Antwerpen.

Veel van mijn klanten zijn vrouwen, vrouwenverenigingen zoals Markant, Zilveren passers, … En u weet ongetwijfeld beter dan ik dat vrouwen de grootste boekenlezers zijn, veel meer dan mannen.

Niet dat ik het mannelijk leespubliek wil weren, integendeel. Het verhaal van elke vrouw wordt gekaderd in haar tijdperk. Zo is er de Gouden Eeuw en de Val van Antwerpen (Maria Pypelinckx), de impact van boekdrukkunst op het dagelijkse leven (Martina Plantin), de eerste vrouwen in politiek (Mathilde Schroyens), de omslag van dierentuin als rariteitenkabinet naar onderzoekscentrum (Agatha Gijzen),…

Worden jullie bij het lezen van deze namen net zo enthousiast als ik?

In bijlage een eerste hoofdstuk als smaakmakertje.

Ik hoor graag van jullie.

Een 10.000 stappen tour voor Citta

 In februari 2024 kreeg ik een mailtje met de vraag of ik voor CITTA, de weekendbijlage van Gazet Van Antwerpen, een 10.000 stappenwandeling kon uitwerken, rond vrouwen.

Ja, heel graag!! Ik had al een shortlist in mijn hoofd en begon weer met Agatha.

Het artikel verscheen in de weekendkrant van 4 en 5 maart in het kader van Internationale Vrouwendag op 8 maart. De reacties waren alleen maar positief!

Ik dacht bij mezelf ‘Zou hier geen groter verhaal in zitten? De levensverhalen van een aantal fantastische Antwerpse vrouwen uit de geschiedenis?’

En ik begon aan mijn eerste boek. Werktitel ‘Topwijven’.

De epidemioloog en de 3 seconden regel

De coronapandemie. Al even geleden, maar het was een lastige periode in mijn leven. Ik kon immers mijn lievelingsjob niet uitvoeren, mensen mee op wandeling nemen, of entertainen in mijn chocoladeatelier. Al mijn activiteiten waren strikt verboden.

Gelukkig was de horeca weer open, en zat ik eind augustus 2020 met een paar vriendinnen een wijntje te drinken bij Think Jazzy. Aan de tafel naast ons zat een bekend gezicht. Professor Pierre Van Damme, de specialist in epidemiologie en vaccinatie die geregeld op tv te zien was in deze bizarre tijden.

Mijn onmin over mijn ongewenste werkloosheid was zo groot, dat ik een fel betoog tegen hem begon af te steken dat het toch moeilijk te begrijpen was waarom wij stadsgidsen, niet met een groepje mensen in de buitenlucht door de stad mochten wandelen terwijl wandelen op ongeveer elk kanaal gepromoot werd.

Hij gaf me gelijk en zijn visitekaartje met de vraag om mijn verzoek te motiveren met een mogelijk draaiboek.

Ik kroop diezelfde dag nog achter mijn PC.

Geachte Professor Van Damme,

Zeer aangename toevallige kennismaking bij Think Jazzy gisterenmiddag.

U raadde me aan u een draaiboek te bezorgen ter bevordering van het optrekken van het aantal deelnemers aan gegidste rondleidingen in Antwerpen dat momenteel door het samenscholingsverbod is vastgelegd op 10 (inclusief gids). Ik heb er meteen werk van gemaakt, echter het draaiboek is eerder een pleidooi geworden.

Het enige excuus dat ik daarvoor heb, is dat ik mijn job al 15 jaar met veel liefde en passie uitvoer, en dat graag nog lang zou willen blijven doen.

Ik wil u bij deze alvast hartelijk danken voor de tijd en aandacht die u aan mijn verzoek spendeert, en het aanbod voor een chocoladeworkshop met uw team mits mondmasker blijft uiteraard geldig ;)

Vriendelijke groet,

Carolien

Ik kreeg snel antwoord. Het item werd op de agenda van Celeval geplaats, èn positief onthaald!!

Groot was de euforie, en mijn dank, ik stuurde de professor een enthousiaste mail om hem te bedanken, en kon weer aan de slag.

Vorige week, in november 2023, was ik te gast op een vernissage bij de WM Gallery in de Wolstraat.

Onder de genodigden bevond zich ook professor Pierre Van Damme. Ik vloog op hem af.

"Professor, u zult zich mij niet meer herinneren, maar jaren geleden geraakten wij hier achter den hoek op een terras aan de praat over de coronamaatregelen voor stadsgidsen. Ik heb op uw vraag toen een verzoekschrift ingediend, en u heeft dat aangekaart bij Celeval".

"Jaaa! ik weet dat nog. Ik heb dat toen op de agenda gezet, en ze gingen meteen akkoord. Heel fijn dat dat toen zo snel geregeld was voor jullie!"

Het was heel tof hem nog eens te zien. In mijn gebruikelijk enthousiamse vertelde ik honderduit, met handgebaren en tijdens één zo'n gebaar mepte ik het vorkje uit het schoteltje lekkers dat me net was aangeboden.

Razendsnel bukte de professor zich, en als een echte gentleman overhandigde hij mij mijn gevallen vorkje.

"Professor,' vroeg ik, "hoe staat u tegenover de 3 seconden regel?"

"Carolien,' zei hij, "dit was zelfs geen 3 seconden. Smakelijk"

PS. De 3 secondenregel bestaat al zó lang dat eigenlijk niemand precies weet waar hij vandaan komt. Het is de tijd waarin je eten dat op de grond is gevallen opraapt, zodat je het nog kunt opeten. In Engeland spreekt men van de '5 second rule'. Daar kan je het dus nog langer op de grond laten liggen ;)

Gun ons september - Coronamijmeringen

Een gevleugeld gezegde van mijn man is 'Het moet eerst slechter gaan, voor het weer beter wordt', een mantra dat toepasbaar is op ongeveer alles, van Hollywood Blockbuster tot het plaatselijk weerbericht, en ook op deze corona pandemie.

Gisteren was het weer tijd voor een langverwachte veiligheidsraad waarin nieuwe maatregelen zouden worden aangekondigd voor België. De vorige veiligheidsraad was bijna een maand geleden. Ik had hoop, nav een artikeltje waarin Toerisme Vlaanderen een lans brak voor de toeristische sector, de eerste keer dat die bij naam en toenaam werd genoemd, en ik dacht bij mezelf, gun ons september.

Het sprankeltje hoop voor Cultuur en Events werd waarheid. Met ingang van 1 september wordt het maximaal aantal toegelaten mensen in een publiek – bij sportwedstrijden, in het theater of bij andere cultuur-activiteiten, gebedshuizen, congreszalen, auditoria - uitgebreid tot 200 personen binnen en 400 personen buiten (ipv 100 en 200). En na een begrafenis mag je eindelijk weer een koffietafel houden, tot 50 gasten. 

De sociale bubbel van 5 blijft behouden, winkelen mag vanaf maandag weer met 2 en langer dan 30 minuten per winkel. Dat de bubbel van 5 behouden blijft, vind ik een goede zaak. Toen de bubbel onlangs werd versoepeld, zaten we in no time met een stijging in het aantal besmettingen. Het winkelen met 2 is ook fijn, die mocht van mij zelfs uitgebreid naar gezinsleden, of zelfs de bubbel, maar we zijn blij met elke vooruitgang.

Versoepeling dus voor events, voor cultuur, voor retail (winkels), maar waar bleef de versoepeling voor toerisme?

Als evenementen in de buitenlucht mogen doorgaan met 400 personen, waarom mogen wij stadsgidsen dan nog steeds maar met maximaal 9 personen op stap?

Ik ben er verder over beginnen nadenken na een wandeling die ik deze week had voor vzw Sporta. Sporta organiseert zomerkampen voor jongeren, zo ook een modekamp. Het is voor dat kamp dat zij al voor de derde of vierde keer op rij, beroep doen op mij voor Modewandeling in Antwerpen. Het is altijd heel leuk. De groep bestaat normaal gezien uit 14 deelnemers en 2 begeleiders.
Omdat ik maar 9 personen mee mag nemen op mijn wandelingen, dacht ik dat deze groep ook weer zou annuleren, zoals tientallen groepen reeds deden sinds 14 maart, maar nee, deze mocht doorgaan;

Op het samenscholingsverbod in Antwerpen geldt namelijk één uitzondering. Samenkomsten van minderjarigen bij een begeleide activiteit in de openbare ruimte.

Dus bij deze mijn dringend verzoek.
Maak een uitzondering voor alle samenkomsten bij een begeleide activiteit in de openbare ruimte. Laat groepen met ons op wandel gaan tot pakweg 20 personen. Met mondmaskers, handhygiëne en afstand. En gun ons september.

Het hoogseizoen in gidsenland voor wat betreft rondleidingen voor groepen loopt enerzijds van maart tot en met juni. Die maanden zijn we misgelopen. In juli en augustus hebben wij soms nog enkele individuele toeristen, maar die hadden we dit jaar ook niet.
De meeste teambuildings, bedrijfsuitjes, activiteiten met sociaal culturele verenigingen gaan door in september met een uitloop naar oktober, maar de nieuwe maatregel loopt al zeker tot en met eind september.

Ons voorjaar hebben wij gemist, alstublieft, gun ons september.

Horeca draait al weer een tijdje, mensen stappen zonder schroom, angst, zorg, op een overvol vliegtuig, de event sector haalt (een beetje) adem, de laatste solden kun je toch nog met z'n 2 gaan scoren, theaters stoffen hun podia af, maar toerisme heeft nog steeds geen perspectief.

In april riep men "Horeca moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open". In juni riep men "Cultuur moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open".

Ik zeg jullie "Toerisme moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open".
Dus alstublieft, gun ons september.

Ik doe een oproep naar alle collega gidsen en aanbieders van toeristische belevingen; City golfs, rondritjes, fietstochten, workshops, ...
Gebruik de hashtag #gunonsseptember, en laat ons hopen op een mirakel.

Radio 2 belde me erover op. Herbeluister het interview hier.

Even kort recapituleren:

Vanaf 14 maart 2020 gingen meerdere maatregelen van kracht. Horeca moest dicht, en een paar dagen later, 18 maart, volgde een complete lockdown. Alle niet-essentiële winkels moesten dicht, burgers moeten thuisblijven en contact met de buitenwereld maximaal vermijden, met uitzondering van gezinsleden of voor het werk. Grenzen werden gesloten.

Alle ondernemers, ook ik moesten verplicht sluiten, mijn chocoladeatelier voor workshops moest dicht, ik mocht geen rondleidingen meer geven, musea en kerken gingen op slot, dierenparken en pretparken sloten hun toegangspoorten, kortom, het kloppend hart van onze stad werd even aan een kunstmatige monotor gelegd, zoals dat ook begin grote delen van de rest van de wereld.

Langzaam maar zeker kwam er beterchap. DIY winkels en tuincentra mochten weer open, stoffelwinkels (dat was vooral om mensen toe te laten zelf mondmaskers te maken (het mondmaskersaga is een verhaal op zich waarover ik hier niet ga uitwijden), je mocht contact hebben met één andere persoon (waar je niet mee samenwoont) en vanaf 10 mei werd die 'sociale bubbel' mensen waar je contact mee mocht hebben, uitgebreid naar 4.

Een week later mochten kappers, schoonheidssalons, pedicures, nagelsalons, barbiers en tatoeage- en piercingsalons opnieuw open. Markten gingen open (met maximaal 50 kramen), sporten in clubverband was opnieuw mogelijk in de buitenlucht (met maximaal twintig personen) en ook musea en dierentuinen mochten weer bezoekers ontvangen.
Huwelijken en begrafenissen waren mogelijk tot 30 personen. Maar dat alles wel nog steeds onder strikte voorwaarden.

8 juni was D-Day. Alle bedrijven mochten hun activiteiten hervatten. Behalve casino's, speelhallen en discotheken. Cafés, bars en restaurants moeten nauwkeurige richtlijnen volgen. Zo moet er 1,5 meter tussen de tafels zijn, mogen er maximaal 10 gasten aan een tafel plaatsnemen, moet iedereen aan tafel bediend worden en moeten obers mondmasker dragen. Alle zaken mogen openblijven tot 1 uur, iets wat voortaan ook geldt voor de nachtwinkels. 

Ook de bubbels worden flink uitgebreid. Ipv 4, mag je 10 verschillende personen per week zien. Social distancing blijft aangeraden, maar niet voor gezinsleden, kinderen onder de 12 jaar onder elkaar en mensen uit de uitgebreide bubbel. Als je iets in groep doet, mag die nooit groter zijn dan 10 personen, kinderen inbegrepen. Zowel bij bezoek thuis, als buitenshuis of op restaurant. In juli ging de bubbel naar 15 personen, en toen ging het fout.

Na een flinke heropflakkering van het aantal besmettingen werden een aantal maatregelingen teruggeschroefd; de sociale bubbel ging terug naar 5, winkelen mocht je nog maar enkel alleen, en max 30 minuten per winkel. En vooral in Antwerpen werden op 28 juli draconische maatregelen getroffen door de aanstelling van een avondklok van 23h30 tot 06h00, een verbod op samenscholingen van meer dan 10 personen.
(De avondklok werd op 6/8 gewijzigd in een nachtklok wegens de hittegolf en horeca mag weer open blijven tot 01h)

Bron

Coronamijmeringen - Kan kunst de wereld redden?

Antwerpen was culturele hoofdstad van Europa in 1993. De slogan luidde 'Kan kunst de wereld redden?' Het was onrechtstreeks de aanleiding tot 'de job van mijn leven', stadsgids, die jammer genoeg in tijden van corona even on hold is gezet.

Bijna alles is even on hold gezet, ook in mijn mooie stad Antwerpen. Er zijn een paar lichtpuntjes. Horeca is weer open (met een maximum van 4 personen aan een tafel en verplichte sluiting om 23h), winkels zijn weer open (doch enkel voor solisten, je mag nl. niet 'samen' winkelen en je mag maar maximaal 30 minuten in dezelfde winkel blijven), pretparken en dierentuinen zijn weer open (met beperkt aantal bezoekers en verplichte mondmaskers voor iedereen boven de 12 jaar), we mogen buiten (met onze nauwe contacten van maximaal 4 per gezin en minder nauwe contacten van maximaal 10 personen tegelijk, en met een mondmasker op drukke plaatsen), etc etc.

In een heel belangrijke sector is het helaas nog muisstil. In die van de evenementen en cultuur.

Mijn volledige professionele leven (op 1 of 2 baantjes na) heeft zich afgespeeld in de eventsector. Ik ben begonnen als hostesse op top events, later als event manager aan de slag bij Tabacofina Van der Elst, De Kie, Gold International, Taste of Art en sinds 15 jaar ben ik zelfstandig stadsgids en chocolatier.

Ik beschouw, en behandel mijn stadswandelingen en chocoladeworkshops allemaal als mini- eventjes op zich, met een link naar cultuur. Mijn klanten zijn mijn publiek, ik heb ze nodig, daarom dat ik deze lockdownperiode ook niet de virtuele tour op ben gegaan zoals een aantal van mijn collega's dat wel hebben gedaan waarvoor respect.

Evenementen en cultuur hebben mij mijn mooiste herinneringen gegeven. En steeds met vrienden erbij.

Dit virus pakt ons daar waar het het meeste pijn doet. In elk geval bij mij toch. Geen feesten, vernissages, optredens, voorstellingen, concerten, zingen, dansen, gezellige groepen, ...

Ik hoop dat we snel weer mogen feesten, en ik weer volop herinneringen kan bijmaken dankzij de cultuursector, en de evenementenwereld. 

Want ik kan niet zonder. Echt niet. 

Antwerpen Zingt op de Gedempte Zuiderdokken, de Bolero in de Stadsschouwburg, Herman Van Veen in de Arenberg, Ramses Shaffy in het Zuiderpershuis, de Spaanse Rijschool in Vorst Nationaal, een Hollywoodiaans feestje op kantoor bij Censydiam, Place Musette op de Gentse Feesten, Frank Sinatra met Liza Minelli en Sammy Davis Jr in Ahoy en een tribute groep (zonder Liza) jaren laten in de Stadsschouwburg, De Reuzen van Royal De Luxe in Antwerpen, meerdere keren, die duizenden mensen dagenlang in de ban hielden, zelfs als ze sliepen, Feest in het Stadspark met Discobar Aa Moeder, de kerstmarkt, Zomer van Antwerpen, Bollekesfeest, Bloemen noch Kransen in het Stadsmagazijn, Pixar met symfonisch orkest in de Elisabethzaal, De Veurleste, West Side Story met Symfonisch Orkest, Sven Ratzke, Julien Clerc, Doe Maar, Soulister en zovele andere in de fantastiche Roma, Madonna in het Sportpaleis, Pavarotti ook, Toots Thielemans in Ancienne Belgique en op Jazz Middelheim, de Grungblavers, Deus en vele anderen in het OLT, de Zoomerbar in Zoo Antwerpen, Tall Ship Race, Doe Maar in den Trix, voor het Trix heette, maar ik kan even niet op de naam komen, Pride Parades, France Gall in Vorst Nationaal (mijn eerste concert ooit), Vitalski in de Harmonie of met zijn 'Levende vrouwen tentoonstellingen', de Zomer(s) van Antwerpen, Priscilla Queen of the Desert the musical op Broadway, Museumnacht(en), een wijnfestival op de Ponte Vecchio in Firenze, ...  💔