They don’t bring ‘em back

Gisterenavond zijn we met een tijdmachine teruggeflitst naar The Sands hotel in Las Vegas, begin jaren 60.

We zaten op de eerste rij toen vanuit de coulissen Joey Bishop de bühne opprong om ons de blijde boodschap te verkondigen:
“The Rat Pack is Back”

Frank Sinatra on Stage
Joey, Sammy Davis Jr, Dean Martin en Frank Sinatra gaven een super show.
De zaal lag dubbel met de moppen van Joey, Dean zat het meest in zijn rol en zwalpte het podium over met 1 of ander glas in zijn hand, Sammy Davis Jr was de beste zanger van het stel, wat een stem, en Frank Sinatra, alhoewel niet te imiteren, laat staan overtreffen was geweldig, hij had de bewegingen, het ritme, de houding, het timbre, … fantastisch.

Joey Bishop vuurde eerst een kwartier lang moppen de zaal in, het publiek had het niet meer. Hij pikte 1 dame uit het publiek die blijkbaar niet hard genoeg lachtte, en legde haar steeds zijn moppen uit, hilarisch.
Een voorbeeld.

“A guy enters a library and asks if they have any books on suicide. They’re in the back. He goes looking for them, but can’t any so goes back to the counter and says I don’t see them. The guy at the counter answers. They never bring ‘em back.”

Dan:
“A guy goes to the dentist caus his tooth aches. The dentist wants to give him some medicine for the pain, but the guy is allergic. In the end the dentist tells him; I’ll give you some Viagra. Does that help against the pain? No, but it will give you something to hold on to.

Dan buigt hij zich voorover naar de dame in het publiek en zegt: “So a guy goes to a library, borrows a book on suicide, goes home, reads it and kills himself. Another guy goes to the library, borrows a book on suicide, goes home, reads it and kills himself. So by the time my guy goes to the library for a book on suicide …”

Sammy bracht uiteraard “Mr Bojangles”, Dean “That’s Amore”, Frank “The Way You Look Tonight”, “New York”, …, en samen deden ze nog enkele nummers, maar het absolute hoogtepunt was toch wel “A Foggy Day”, vooral door het samenspel tussen Joey en Frank. Ik maakte er een filmpje van: (blijf kijken, de tweede helft is het leukste)

Na afloop kwam de cast even handjes schuden en poseren voor foto’s. What a night! Kristoffel en Dean Martin
Carolien en Frank Sinatra

First The Donald, then Shop till you drop

Ik besloot mee te doen met dat pokertornooi, why not? Had al een paar keer gespeeld met Karl, Cois, Bert, … dus wilde me ook wel eens meten met de groten.
We hadden al een Golden Trump One Card gekregen bij de registraie de dag ervoor, en waren flink op tijd omdat de plaatsen beperkt waren.
Groot was de teleurstelling toen bleek dat er maar 4 spelers waren. Nouja, de eerste 3 zitten in het geld, dus de kans dat we alletwee geld zouden verliezen was hierbij nihil maar toch ..

Uiteindelijk met 7 man aan tafel, bon, 6 en een vrouw, ikke.
Steve, Jay, Nick, Rudiger, en dikke man met en baard wiens naam ik kwijt ben, Kristoffel en ik.
We begonnen met elk 12,500 chips, de blinds waren 25 en 50, maar liepen al snel op tot 200, 400.
Ik kreeg er dorst van en bestelde een watertje. Het was een flesje Trump Ice Water met een foto van The Donald erop. Grappig. Was een opdracht geweest in “The Apprentice” en blijkbaar een goed geslaagde.

Na een dik uur was de eerste speler al zijn chips kwijt, oef, niet ik.
Het was best euk. We grapten wat, behalve de Duitser aan tafel natuurlijk, die was bloedserieus op het onaangename af en speelde misschien 1 handje op 15, telkens voor een paar 1000 chips. De anderen klikten meteen op “fold” wanneer hij “in the game” was en hij kreeg een aaridg aantal chips. Ook een taktiek.
Toen de Duitser op dik 30.000 chips was was mijn virueel stapeltje flink aan het slinken, mijn handkaarten waren nooit goed, als ik eens wat probeerde, viel het tegen, ik had een straat en mijn enige opponent trekt zijn flush op de laatste keer, aas – boer van klaver, all in, 82% kans tegen de andere enige opponent en op de laatste kaart trekt die zijn tweede dame, game over.

Kristoffel speelde nog dik anderhalf uur verder en eindigde tweede, JIHA!, 30% van alle inzetten, leuke dag voor hem.

Ik besloot om in plats van geld weg te gokken, er iets vor inde plaats te krijgen, en ging shoppen.

Atlantic City heeft een shoppingzone met meer dan 100 Outlet Stores, “The Walk”.
GAP, Banana Republic, Kenneth Cole, … noem maar op.
Persoonlijk ben ik nogal een Cole fan en heb me er compleet laten gaan.
Hoe meer je kocht, hoe meer korting trouwens, dus waarom niet.
Ook vond ik een Coach Factory Store, Coach zijn de meest geweldige handtassen van de hele wereld.
De inbreker die vorige zomer bij ons heeft toegeslagen had mijn zwarte Coach meegenomen, vond ik nog bijna het ergste van heel de inbraak maar gelukkig kon ik hem nu vervangen.
Omdat ik niet kon kiezen tussen de zwarte en de rode, nam ik ze allebei. I can’t wait to show them off!!!



We aan een hapje eten, en vaavond laat gaan we naar een show “The Ratpack is Back”.

Big is Beautiful

Het moeilijkste was het vinden van de lobby van het hotel.
Van zodra we Bally’s binnenstapten overheerste het doordringende geluid van de duizenden jackpots. Waar je maar keek stonden slotmachines en flikkerden lichtjes en klonken bellen. 24/7, wat een leven.

Wij zeulden met onze koffers van zaal naar zaal, geen klokken, geen daglicht, geen pijlen, en vriendelijke medewerkers verwelkomden ons keer op keer van harte in Atlantic City en stuurden ons verder in het enorme doolhof.

Eindelijk vonden we de lobby en checkten in. We kregen een kamer in het vernieuwde gedeelte, met flat screen TV, op de 5de verdieping. Ocean view was niet beschikbaar, maar oh verrassing toen we door het raam keken, als je goed je best doet, ze je toch de zee :)

We verfristen ons een beetje, het was hier zeker 24 graden, en gingen op verkenning.
We baanden on een weg door de tientallen gokkers in rollators en electrische rolstoelen, ik zweer het, over een paar decennia lopen de Amerikanen helemaal niet meer en ziet het leven er hier een beetje uit als in Wall-E, de Pixar film, en we zochten de uitgang naar de beroemde boardwalk.
De zeedijk, zoals wij hem noemen, is helemaal met houten planken aangelegd, prachtig.
Jonge jongens, oude vrouwen en vice versa, dik en dun, duwen de rolling chairs die je kunt huren voor een nostalgisch ritje over de boardwalk, schattig.


Natuurlijke duinen benamen het zicht op de korte kustlijn, maar er was een mooie houten passerel gemaakt, zo mooi!!!
We namen even later ook een kijkje op de Pier van het Ceasars hotel, 3 verdiepingen shops en restaurants die de zee in lopen, met een adembenemd uitzicht aan het einde.

We stapten ook even het Trump Plaza binnen, een copie van de roze Pink Trump Tower in NY en lieten ons verleiden door een poker demo.
Iedere speler heeft zijn eigen touch screen schermpje, en alles gebeurt vol automatisch, er komt geen dealer aan te pas.
We kregen elk voor 50 chips en al gauw maakte ik er 300 van hihi :)
Ze hebben 2 ker per dag een poker tornooi, wie weet?

Terug naar de Pier voor een hapje, de enige gezellige plek om te eten, de rest zag er allemaal nogal prefab uit, en we doken in ons reusachtig King Size bed, al volledig afgestemd op de nieuwe generatie zwaardere Amerikanen.

Een perfect mislukt weekend

Onze vrienden zouden vorige donderdag op huwelijksreis vertrekken.
Woensdag super trouwfeest bijgewoond, als getuige van de bruid, mooie dag, mooi feest, besloten kring, slechts 9 aanwezigen, perfect day.
Exact een week later, in de aula van het Schoonselhof, afscheid genomen van de moeder van de bruidegom die in de nacht van het huwelijk van haar zoon zachtjes ingeslapen is.
Life as it is, soms wel keihard.
Onze vrienden hebben meteen hun huwelijksreis geannuleerd. Aansluitend hadden we een weekendje Valkenburg geboekt, met zijn 4-en, en dat hebben we laten doorgaan.

Zaterdag vertrokken, met prachtig weer. Tegen 14h kwamen we aan in het hotel, super. Het leek alsof we terug in de tijd stapten; brede gangen, imposante kamers, rustiek meubilair, prachtig zwembad en wellness instituut, ... Het mooiste plekje was het restaurant op de derde verdieping. Een riante ruimte met prachtig ingedekte tafels, hetzelfde in de veranda met een grote tafel lectuur en gezelschapsspelletjes, en toen zagen we het terras.
Een reuzengroot terras met prachtig zicht over de heuvels, comfortabele stoelen, veel zon en ook lekker veel schaduw, hier kon ik me wel een paar uur zoet houden.

We trokken ook nog even het centrum in waar de Oranjegekte op volle toeren draaide. Die avond was het de kwart finale Nederland - Rusland, en de Nederlanders waren er klaar voor.

Tegen een uur of 7 knapten we ons op voor een avondje Holland Casino, altijd leuk (en gratis die keer dankzij het hotelarrangement).
We gingen wat gokken, de match bekijken op het grote scherm daar, en een sateetje pindasaus eten (althans, ik toch, mijn lievelingsgerecht)

We gaven onze identiteitsbewijzen aan de kassa. Na een paar minuten vroeg de cassiere "Van wie is deze?"; mijn identiteitskaart onhoog houdend.
Ja, was ik weer even vergeten dat ik geen Belg ben maar een Nederlander. In het land waar ik geboren ben vaak behandeld als een outcast of halve crimineel wanneer ik een officieel document van een of andere ambtenaar nodig heb, het zou hier, in het land wiens nationaliteit ik draag, toch ook niet gaan gebeuren?

Toch wel. Ik mocht er niet in.
De manager erbij gehaald, Henri Bitter, what's in a name, maar het mocht niet baten.
Ik moest een geldig legitimatiebewijs tonen. Mijn Belgische identiteitskaart is enkel geldig in Belgie, volgens hem mijn Belgisch rijbewijs ook (vreemd, daar kan ik in de hele wereld een auto mee huren), mijn creditcard maakte geen indruk.

Ik vroeg de cassiere me op te zoeken in de database, ik was immers geen onbekende in het Casino. Kristoffel en ik gingen jaaaaaren geleden regelmatig naar Holland Casino Breda met vrienden. Inderdaad, ik zat in het systeem, maar zonder gescand identiteitsbewijs, de procedure was een tijd terug veranderd.

Henri Bitter deed zijn naam alle eer aan.
"Het spijt me mevrouw, ik kan u niet binnen laten, (niet kunnen of niet willen?) ja mevrouw, u zit in onze database maar dat verandert niets aan de zaak (huh?), geloof me mevrouw, ik zou u heel graag binnen laten (ja me hoela), uw vrienden mogen binnen, maar u helaas niet (ja da's gezellig)

Reden noch emotie drong door, dreigementen noch smeekbedes maakten indruk, Bibber wees ons kordaat de deur.
Zonder zelfs een commerciele geste, foei Holland Casino, slechte beurt voor jullie.

We dropen af, "Fijne avond nog" zei hij, een automatisme of was het sarcastisch bedoeld? Ik draaide me om en keek het sulletje recht in zijn ogen, die van mij schoten vuur "Ik houd U verantwoordelijk voor het verpesten van onze avond, en voor het verknallen van deze mensen hun huwelijksreis. Shame on you"
Ik keede hem mijn rug toe en gooide met een armzwaai 1 van de zware koperen reclameborden tegen de vlakte om mijn statement nog meer kracht bij te zetten. Een luide nal echoode door de hal maar ik gunde hem het plezier niet met nog eens om te kijken. Ik had de hele tent wel kunnen platgooien, etter.

We reden terug naar het hotel. Geen sates met pindasaus, sterker nog, de keuken was gesloten.
2 keer pech. Gelukkig wilde de chef nog een entrecote in rodewijnsaus maken, die overheerlijk smaake btw, en namen we er een lekker flesje wijn bij.
De Hollanders verloren de wedstrijd, 3-1 voor Rusland, een slachtpartij, dus dat viel ook al tegen. We dronken ons flesje leeg op terras en kropen dan maar onder de wol.

Na het uitgebreide ontbijt checkten we uit. In overleg hadden we besloten de Steenkolenmijn te gaan bezoeken (ja, ik zou het ook anders spellen maar wie ben ik).
Volgende rondleiding was pas over 45 minuten, en hij duurde bijna anderhalf uur. Helaas, dan werd het wel erg laat. Dan maar richting Maasmechelen Village voor wat shopping. Ik was er nog nooit geweest, dus leek me leuk.

Niet dus, 11 dagen voor de start van de solden was dit geen goed idee.
Waarom hier vandaag een hoop geld uitgeven wanneer volgende week alle zomercollecties bijna naar je kop worden gesmeten? We dronken nog wat en reden terug naar Antwerpen.

Onderweg maakte we de inventaris op.
We waren niet naar het Holland Casino geweest, hadden geen satés met pindasaus gegeten, de Hollanders hadden hun voetbalwedstrijd niet gewonnen, we zijn niet in het zwembad of in de wellness geweest, we zijn niet in de Steekolenmijn geweest en hebben niet geshopt in Maasmechelen Village.
Maar toch was het een supertof weekend, met 2 goede vrienden.