Gun ons september - Coronamijmeringen

Een gevleugeld gezegde van mijn man is 'Het moet eerst slechter gaan, voor het weer beter wordt', een mantra dat toepasbaar is op ongeveer alles, van Hollywood Blockbuster tot het plaatselijk weerbericht, en ook op deze corona pandemie.

Gisteren was het weer tijd voor een langverwachte veiligheidsraad waarin nieuwe maatregelen zouden worden aangekondigd voor België. De vorige veiligheidsraad was bijna een maand geleden. Ik had hoop, nav een artikeltje waarin Toerisme Vlaanderen een lans brak voor de toeristische sector, de eerste keer dat die bij naam en toenaam werd genoemd, en ik dacht bij mezelf, gun ons september.

Het sprankeltje hoop voor Cultuur en Events werd waarheid. Met ingang van 1 september wordt het maximaal aantal toegelaten mensen in een publiek – bij sportwedstrijden, in het theater of bij andere cultuur-activiteiten, gebedshuizen, congreszalen, auditoria - uitgebreid tot 200 personen binnen en 400 personen buiten (ipv 100 en 200). En na een begrafenis mag je eindelijk weer een koffietafel houden, tot 50 gasten. 

De sociale bubbel van 5 blijft behouden, winkelen mag vanaf maandag weer met 2 en langer dan 30 minuten per winkel. Dat de bubbel van 5 behouden blijft, vind ik een goede zaak. Toen de bubbel onlangs werd versoepeld, zaten we in no time met een stijging in het aantal besmettingen. Het winkelen met 2 is ook fijn, die mocht van mij zelfs uitgebreid naar gezinsleden, of zelfs de bubbel, maar we zijn blij met elke vooruitgang.

Versoepeling dus voor events, voor cultuur, voor retail (winkels), maar waar bleef de versoepeling voor toerisme?

Als evenementen in de buitenlucht mogen doorgaan met 400 personen, waarom mogen wij stadsgidsen dan nog steeds maar met maximaal 9 personen op stap?

Ik ben er verder over beginnen nadenken na een wandeling die ik deze week had voor vzw Sporta. Sporta organiseert zomerkampen voor jongeren, zo ook een modekamp. Het is voor dat kamp dat zij al voor de derde of vierde keer op rij, beroep doen op mij voor Modewandeling in Antwerpen. Het is altijd heel leuk. De groep bestaat normaal gezien uit 14 deelnemers en 2 begeleiders.
Omdat ik maar 9 personen mee mag nemen op mijn wandelingen, dacht ik dat deze groep ook weer zou annuleren, zoals tientallen groepen reeds deden sinds 14 maart, maar nee, deze mocht doorgaan;

Op het samenscholingsverbod in Antwerpen geldt namelijk één uitzondering. Samenkomsten van minderjarigen bij een begeleide activiteit in de openbare ruimte.

Dus bij deze mijn dringend verzoek.
Maak een uitzondering voor alle samenkomsten bij een begeleide activiteit in de openbare ruimte. Laat groepen met ons op wandel gaan tot pakweg 20 personen. Met mondmaskers, handhygiëne en afstand. En gun ons september.

Het hoogseizoen in gidsenland voor wat betreft rondleidingen voor groepen loopt enerzijds van maart tot en met juni. Die maanden zijn we misgelopen. In juli en augustus hebben wij soms nog enkele individuele toeristen, maar die hadden we dit jaar ook niet.
De meeste teambuildings, bedrijfsuitjes, activiteiten met sociaal culturele verenigingen gaan door in september met een uitloop naar oktober, maar de nieuwe maatregel loopt al zeker tot en met eind september.

Ons voorjaar hebben wij gemist, alstublieft, gun ons september.

Horeca draait al weer een tijdje, mensen stappen zonder schroom, angst, zorg, op een overvol vliegtuig, de event sector haalt (een beetje) adem, de laatste solden kun je toch nog met z'n 2 gaan scoren, theaters stoffen hun podia af, maar toerisme heeft nog steeds geen perspectief.

In april riep men "Horeca moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open". In juni riep men "Cultuur moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open".

Ik zeg jullie "Toerisme moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open".
Dus alstublieft, gun ons september.

Ik doe een oproep naar alle collega gidsen en aanbieders van toeristische belevingen; City golfs, rondritjes, fietstochten, workshops, ...
Gebruik de hashtag #gunonsseptember, en laat ons hopen op een mirakel.

Radio 2 belde me erover op. Herbeluister het interview hier.

Even kort recapituleren:

Vanaf 14 maart 2020 gingen meerdere maatregelen van kracht. Horeca moest dicht, en een paar dagen later, 18 maart, volgde een complete lockdown. Alle niet-essentiële winkels moesten dicht, burgers moeten thuisblijven en contact met de buitenwereld maximaal vermijden, met uitzondering van gezinsleden of voor het werk. Grenzen werden gesloten.

Alle ondernemers, ook ik moesten verplicht sluiten, mijn chocoladeatelier voor workshops moest dicht, ik mocht geen rondleidingen meer geven, musea en kerken gingen op slot, dierenparken en pretparken sloten hun toegangspoorten, kortom, het kloppend hart van onze stad werd even aan een kunstmatige monotor gelegd, zoals dat ook begin grote delen van de rest van de wereld.

Langzaam maar zeker kwam er beterchap. DIY winkels en tuincentra mochten weer open, stoffelwinkels (dat was vooral om mensen toe te laten zelf mondmaskers te maken (het mondmaskersaga is een verhaal op zich waarover ik hier niet ga uitwijden), je mocht contact hebben met één andere persoon (waar je niet mee samenwoont) en vanaf 10 mei werd die 'sociale bubbel' mensen waar je contact mee mocht hebben, uitgebreid naar 4.

Een week later mochten kappers, schoonheidssalons, pedicures, nagelsalons, barbiers en tatoeage- en piercingsalons opnieuw open. Markten gingen open (met maximaal 50 kramen), sporten in clubverband was opnieuw mogelijk in de buitenlucht (met maximaal twintig personen) en ook musea en dierentuinen mochten weer bezoekers ontvangen.
Huwelijken en begrafenissen waren mogelijk tot 30 personen. Maar dat alles wel nog steeds onder strikte voorwaarden.

8 juni was D-Day. Alle bedrijven mochten hun activiteiten hervatten. Behalve casino's, speelhallen en discotheken. Cafés, bars en restaurants moeten nauwkeurige richtlijnen volgen. Zo moet er 1,5 meter tussen de tafels zijn, mogen er maximaal 10 gasten aan een tafel plaatsnemen, moet iedereen aan tafel bediend worden en moeten obers mondmasker dragen. Alle zaken mogen openblijven tot 1 uur, iets wat voortaan ook geldt voor de nachtwinkels. 

Ook de bubbels worden flink uitgebreid. Ipv 4, mag je 10 verschillende personen per week zien. Social distancing blijft aangeraden, maar niet voor gezinsleden, kinderen onder de 12 jaar onder elkaar en mensen uit de uitgebreide bubbel. Als je iets in groep doet, mag die nooit groter zijn dan 10 personen, kinderen inbegrepen. Zowel bij bezoek thuis, als buitenshuis of op restaurant. In juli ging de bubbel naar 15 personen, en toen ging het fout.

Na een flinke heropflakkering van het aantal besmettingen werden een aantal maatregelingen teruggeschroefd; de sociale bubbel ging terug naar 5, winkelen mocht je nog maar enkel alleen, en max 30 minuten per winkel. En vooral in Antwerpen werden op 28 juli draconische maatregelen getroffen door de aanstelling van een avondklok van 23h30 tot 06h00, een verbod op samenscholingen van meer dan 10 personen.
(De avondklok werd op 6/8 gewijzigd in een nachtklok wegens de hittegolf en horeca mag weer open blijven tot 01h)

Bron

Was het Royce of Gucci?

Het was niet de eerste keer dat ik Edouard Vermeulen van Maison Natan ontmoette, het was wel de eerste keer dat ik zijn ongelooflijke verhaal hoorde.

Hij was uitgenodigd door het MoMu in Antwerpen voor een interview van ongeveer een uur over zijn carrière, zijn inspiratie, zijn werkwijze. Gelegenheid was de tijdelijke expositie in de galerij waarin een aantal pracht silhouetten van het couturehuis worden tentoongesteld ter ondersteuning van een waarachtig kroonjuweel.

Edouard Vermeulen heeft een couturejurk geschonken aan het MoMu, een avondjurk, bigger than life, 'The Dress'.



Bij de jurk hoort een prachtige documentaire die het volledige creatief proces van van het couturestuk uit de doeken doet. Van tekeningen, via pasbeurten, aanpassingen, tot de finale fotoshoot met model.

Teaser Natan De Jurk - MoMu ModeMuseum Provincie Antwerpen from MoMu Fashion Museum Antwerp on Vimeo.

Het zou een boeiend uur worden.

Edouard Vermeulen werd in 1957 geboren. Hij droomde ervan om interieurontwerper te worden. Dat zou nooit gebeuren.

Hij volgde met succes een opleiding interieurvormgeving aan Sint-Lucas in Brussel en startte zijn eigen zaak. Als overtuigd aanhanger van de 3 belangrijkste regels voor het oprichten van een eigen zaak, 'Location, Location and Location', was hij in 1983 vastbesloten een ruimte te huren op de avenue Louise in Brussel. Daar was helaas niets beschikbaar.

Bij een groot herenhuis met een hele rij bellen onder elkaar greep hij zijn moed bij elkaar en drukte op een knop. 'Iets te huur? Nee mijnheer, ik heb niets te huur. Alleen de gang is nog vrij' 'OK, dan neem ik de gang' zei Edouard.

In het pand bevond zich op het gelijkvloers de prestigieuze kledingzaak;'Jacqueline Léonard, Anciènne Maison Natan' van voormalig couturier Paul Natan. Madame Leonard legde niet lang daarna de boeken neer. Edouard zag zijn kans schoon en verlegde zijn actieradius van de gang naar de winkelruimte. Hij stelde een prachtige collectie meubels tentoon, maar de klanten die binnenwandelden zeiden allemaal zonder uitzondering "Meubels? Zijn er hier dan geen jurken meer?"

Edouard Vermeulen dacht na een tijdje, 'Als ze geen meubels willen, maar wel jurken, dan zorgen we toch voor jurken zeker?' en hij plaatste een contactadvertentie voor een naaister. Christiane meldde zich aan voor wellicht haar vreemdste sollicitatie ooit.

"Waar is het atelier?"
"Dat komt ergens boven"
"En waar is het naaimachien?"
"Oh ja, dat ga ik straks kopen"

(hij kocht natuurlijk een verkeerd naaimachien, en moest het gaan ruilen)

Ze kreeg de job maar bij het afscheid vroeg Edouard haar "Zeg Christiane, als dat niks wordt met die kleren, kunt gij ook gordijnen naaien?"

Christiane zou tot haar pensioen bij Edouard blijven werken, en gordijnen heeft ze nooit moeten maken. De naam was snel gekozen. Maison Natan was een feit.
Christiane was zijn steun en toeverlaat, en soms, als Edouard in tijdsnood zit, haalt ze nog steeds met plezier haar speldenkussen voor hem boven.

Edouard kreeg in 1984, de vraag om mee te werken aan een benefiet ten voordele van blinden, en stelde voor een Défilé de Mode te organiseren. (Een modeshow ten voordele van blinden. Ben ik de enige die hier de humor van inziet?) en één van de gasten was - toen nog - Prinses Paola. Ze was verkocht.
In een originele Natan creatie ging ze naar de Wereldtentoonstelling in Sevilla, en de basis van een langdurige relatie werd gesmeed. In 1999 maakte hij de trouwjurk van Mathilde d'Udekem d'Acoz en daarna kreeg hij de felbegeerde titel 'Hofleverancier'.


Edouard babbelde honderduit. Over 'The Dress', hoe dat enerzijds een bekroning is van zijn werk, en anderzijds niet perfect aansluit bij was hij meestal doet.
Er is namelijk een groot verschil tussen een ontwerper en een couturier.

Een modeontwerper maakt een collectie rond een rode draad, die komt uit zijn brein, en hij maakt wat hij wilt.
Een couturier moet een groter aanbod hebben. Hij werkt rond types vrouwen (en klanten), en vooral gelegenheid. Klanten stappen bij een couturier binnen en vragen een creatie voor een gala, bruiloft, benefiet, ceremonie, ... Couture is altijd draagbaar. Stijlvol. En tijdloos.
(En beschikbaar in verschillende maten)

En aan de hand van de vrouw, en de gelegenheid gaat Edouard met de 23 personen die zijn Brussels atelier telt aan de slag.

Daarom is 'The Dress' zo uitzonderlijk. Het is een statement, een historisch geïnspireerde, tijdloze, gigantische jurk die de expertise van de meester laat zien, aan een groot publiek, in een museum. Vandaar het enorme volume.
De kleurkeuze is een rechtstreeks resultaat van het volume. Je kunt ze je niet voorstellen in Vieux Rose.

Hij kreeg de vraag wat zijn grootste wens was voor de toekomst. Zonder na te denken flapte hij eruit 'mijn enthousiasme behouden'
Edouard wordt volgend jaar 60 (zou je niet zeggen), maar hoopt nog vele jaren te kunnen blijven ontwerpen. Zolang de liefde voor het vak, en de passie er maar is. Die zijn het belangrijkste.

Ook het publiek mocht vragen stellen.
"Hoe gaat u te werk? Start u altijd met een schets?"
"Ja, maar het is beter dat je die nooit ziet. (gelach) Ik kan niet zo duidelijk tekenen. Soms vraagt de naaister me: 'maar wat is dat nu, is dat de rok?'. Ik werk liever rechtstreeks met het materiaal, de stof, een model en de naaister. De stof bepaalt - en beperkt - het design."

"Waar haalt u uw stoffen?"
"Meestal op beurzen, soms laat ik ze zelf maken. Voor exclusieve stoffen gaat dat nog. Het middensegment gaat eruit. Van sommige stoffen moet je minimum 6000m kopen. Niet simpel voor een kleine tot middelgrote zaak"

Hij houdt van Antwerpen, is blij met Antwerpen, en is er trots op. "Het is door Antwerpen dat Belgische mode zo bekend is. Ik ben hier graag, en mensen gaan goed gekleed. Mijn inspiratie haal ik soms gewoon van straat."
Hedendaagse ontwerpers waar hij van houdt zijn Dries Van Noten, en Giambattista Valli. Vroeger dweepte hij met Cristobal Balenciaga, maar 'die tijd komt nooit meer terug'.

Na het gesprek prijsde ik me gelukkig dat het luxe segment blijft bestaan, mensen evolueren, ook hun interesses. Persoonlijk hecht ik nu ook veel meer waarde aan kwaliteit dan vroeger. En kwaliteit betaal je, dat is waar. (gelukkig is er een grote tweedehandsmarkt, en zijn er soms sample sales). Maar ik kan me 100% vinden in een uitspraak van Edouard Vermeulen:

"Iets van slechte kwaliteit is altijd te duur".

Meteen deed dat me terugdenken aan een wereldberoemde quote. Sommigen zeggen dat hij van Gucci is, ik heb ooit gelezen dat hij van Mr Royce kwam:
'Quality will be remembered long after price has been forgotten'.

Dank u wel Mr Vermeulen. Ooit kom ik een couturejurk bij u bestellen.
Promis juré.