The legend lives on, Poupou Pidou

Het was een onvergetelijke gebeurtenis. De Celebrity Sale of the Century in New York in 1999.
De persoonlijke bezittingen van Marilyn Monroe werden geveild. Ik was er bij toen, en heb een avond en een hele dag in de veilingzaal gezeten terwijl mijn mond vaak openviel van de bedragen die werden neergeteld.

Het klapstuk van de veiling was de 'Happy Birthday Mr President Dress', de jurk waarin Marilyn op onvergetelijke manier John F. Kennedy toezong in Madison Square Garden in 1962.


Marilyn had deze jurk speciaal voor de gelegenheid besteld (en zelf betaald, iets wat bij geen enkele hedendaags celebrity zou opkomen) bij een bekende ontwerper voor motion pictures, Jean Louis. Een jurk 'only Marilyn could wear' had ze hem gevraagd. En Jean Louis deed steeds wat hem gevraagd werd.

De jurk zat haar als gegoten. Geruchten gingen dat de couturier haar erin had moeten naaien omdat hij zo strak zat, maar er zat gewoon een rits in hoor. Kijk maar.


Het was een plaatje, en ik denk inderdaad dat niemand anders dan Marilyn hem had kunnen dragen.

Na haar vorige films, Some Like it Hot (SLIH) en the Misfits was er veel commentaar op haar uiterlijk gekomen. Ze was zwaar tijdens SLIH, ja, want zwanger, gevolgd door weer eens een miskraam. Zag er vermoeid uit tijdens de Misfits, ja haar huwelijk met Arthur Miller liep op de klippen tijdens de opnames en hij had openlijk een affaire met één van de aanwezige fotografes op de set. Maar toen, in mei 1962 had ze er nog nooit zo goed uitgezien. Ze werkte aan een nieuwe film, Something's Got to Give met Dean Martin, ze had een flirt met de machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, en ze wilde laten zien dat ze haar leven, en haar lichaam weer onder controle had.

Ze was naakt onder de jurk. Die zachte, bijna transparante mousseline jurk die geen enkele steun biedt. Daar moet je dus een perfect lijf voor hebben.
Jean Louis had 2.500 kristallen met de hand op de jurk laten naaien, sommige op strategisch plaatsen zoals je wel zult begrijpen.



Toen in 1999 de jurk werd geveild doofden ze bij Christie's het licht in de zaal en weerklonk een geluidstape met het bijhorende lied door de luidsprekers. Het was pikdonker. Eerst hoor je haar in diep ademhalen, ze begint voorzichtig, haar stem stokt, ze aarzelt, ...
Op dat moment floepte een felle spot aan, gericht op het midden van het podium waar plots, uit het niets leek het wel, de jurk was verschenen. En Marilyn zingt.

De jurk zat op een - speciaal gemaakte want geen enkele andere pop, of vrouw in de wereld, heeft deze maten - transparante mannequin, je zag alleen maar glitters, en daaronder de illusie van een goddelijk lichaam. Precies als wat die 15.000 mensen in Madison Square Garden moeten gezien hebben op 19 mei 1962.

De jurk werd door Christie's verkocht voor 1,26 miljoen dollar. Een klein fortuin (de dollar stond in 1999 hoger dan de euro)
En nu, 17 jaar later, zou hij nog eens van eigenaar veranderen.

Juliens Auctions organiseerde 17, 18 en 19 november 2016 de Ultimate Marilyn Sale met meer dan 1000 stuks, waarvan een deel reeds eerder te koop werd aangeboden door Christies. Ook De Jurk.

Ik had mijn wekker gezet om 2h50. Om 3h onze tijd was het zover. Er werden 85 items verkocht ook weer aan duizelingwekkende prijzen


En eindelijk was het de beurt van The Dress.

Hij was ingezet aan $1.000.000 en Julien's ging er van uit dat hij toch wel 3 miljoen zou halen.

Ze hebben zich vergist.

Hij haalde maar liefst 4 miljoen.
($ 4,8 miljoen incl. roepgeld)

De koper is Ripley's Believe it or not.
Wat begon met de bizarre collectie van een gekke verzamelaar Robert Ripley, die vanop zijn vele reizen allerlei curiosa meebracht, groeide uit tot een keten musea met aparte, onverwachte en bijzondere artefacten, veel ervan met een link naar de entertainment industrie. Ripley's had in 1999 bij Christie's trouwens ook al veel Marilyn items gekocht.

Fijn nieuws dus. De jurk zou niet in één of ander mausoleum eindigen van één of andere superrijke die hem eens per jaar aan zijn intimi zou laten zien als jachttrofee.

Nee, hij komt in een museum terecht, waar hij hoort, en gaat misschien wel op wereldreis, en dan krijgt iedereen de kans hem te bewonderen.

The legend lives on.
Knap hoor. Ze zou het moeten weten ...

Bekijk hier het moment waarop de jurk verkocht wordt.

Annie, hou jij mijn tassie effe vast?

Een tijdje terug organiseerde ik in opdracht van Maasmechelen Village een modewandeling voor een viertal jonge, modebewuste, populaire Braziliaanse bloggers.
Thassia Naves, Nati Vozza, Lele Saadi en Vic Ceridono. Ook de bekende Belgische blogster Sofie Valkiers kwam even gedag zeggen, zoveel fashionista's bij elkaar, ik verwachtte elk moment een meute paparazzi en handtekeningenjagers.

De meisjes toerden langs de meest trendy shoppingsteden van Europa, en ik was vastbesloten ze het prachtige winkelaanbod van Antwerpen te laten zien.
Dries Van Noten, Renaissance, het MoMu, Verso, Cocodrillo, Graanmarkt 13, DVS, ... en een stop bij Belgium's finest, Delvaux Créateur.

Het huis Delvaux werd opgericht in 1829 door Charles Delvaux. Tassen, sleutelhangers en zijden sjaals maakten ze toen nog niet. De handtas, of sacoche, zoals wij hem kennen is een laat 19e eeuwse uitvinding die pas echt doorbrak in de 20e eeuw.

Mensen waren redelijk honkvast. De wereld was klein, alleen de happy few had het voorrecht te reizen voor het plezier. Een belangrijk fenomeen in de Europese aristocratie was de "Grand Tour". Een lange reis naar de belangrijkste hotspots van Europa, Oostende, Parijs, Venetie, Rome, Firenze, Geneve, Wenen, etc. Een cultuurbad, in stijl, met de daarbijhorende entourage, personeel, en garderobe.

Niet moeilijk dat reizen alleen was weggelegd voor zeer welstellende families die genoeg personeel en middelen hadden om hun kleding en andere necessities mee te slepen in gigantische hutkoffers naar de andere kant van de wereld. Deze elitaire "Grand Tours" waren daarom het alleen- en geboorterecht van de upper class die er volop van genoot van midden 17e tot midden 19e eeuw. Na de industriële revolutie deden onder meer stoomschepen hun intrede en de aanleg van spoorwegen maakten reizen comfortabeler, toegankelijker, en voordeliger wat maakte dat ook de midden klasse in staat gesteld werd om andere horizonten te gaan verkennen, niet alleen als migranten, maar voor de fun, als toeristen.

Zo'n Grand Tour die wel een jaar kon duren vraagt natuurlijk een andere uitrusting dan een hedendaagse city tripje naar Berlijn met een low cost airline.
Met de stijgende populariteit van toerisme, en de steeds toenemende onafhankelijkheid van de vrouw, ontstond de vraag naar draagbare, persoonlijke "bagage" om essentiële spullen bij de hand te hebben. Enter, de handtas, een onmisbaar attribuut.

Essentieel is een wijd begrip natuurlijk. Lipstick(s), portemonnee, sleutels, smartphone, muntjes, regenhoedje, pen, notaboekje, fototoestel, boodschappentasje, zakspiegel, ... en dat is maar een fractie van wat er in mijn tas te vinden is. Soms zie ik vrouwen rondlopen met zo'n ietsie pietsie mini clutch, of zelfs helemaal zonder tas en vraag me dan af "Hoe doen ze het?"

Terug naar Delvaux. Charles Delvaux startte met het maken van reiskoffers. Oude koffers hebben een bolle bovenkant. Niet om ze goed vol te kunnen proppen zoals die flexibele koffers van vandaag. De bolle bovenkant maakte dat, wanneer de koffer achter op een koets werd gebonden, de regen eraf zou kunnen lopen, in plaats van erop blijven liggen, of erger, erin zou kunnen sijpelen. Iets minder oude koffers hebben een platte bovenkant, zoals een echte kist, zodat ze gemakkelijker gestapeld konden worden, op een trein, in een schip, ...


In 1875 beschikte België over het langste spoorwegnet ter wereld. De wereld werd groter, en meer bereikbaar.
Charles Delvaux, een man met visie, en praktisch aangelegd, voorzag een revolutie en in plaats van zich te blijven toeleggen op het vervaardigen van reiskoffers begon hij zich snel aan te passen aan de nieuwe behoefte van reizigers, meer bepaald vrouwen die bepaalde zaken tijdens het reizen bij de hand wilden houden.

In 1908 was Delvaux één van de eerste om een patent op handtassen aan te vragen. En het werd een succes.
Het Huis Delvaux ontving de titel "Officiële Belgische Hofleverancier" al in 1883 van koning Leopold II, en die titel heeft Delvaux tot de dag van vandaag nog. Zelden zul je een Belgische vorstin zien, zonder haar Delvaux. Of die andere vorstin ...
En het houdt niet op bij Royalty, ook al voel je je er één met zo'n tas aan je arm.
Zelfs Elizabeth Taylor had er één, die voor een mooi bedrag verkocht werd tijdens de grote veiling in New York in 2011.


In 1933 werd Delvaux overgenomen door Franz Schwennicke, die Delvaux transformeerde in een buitengewoon exclusief merk door in te spelen op de toenemende vraag naar uiterst luxueuze handtassen. Hij was ook de eerste producent van luxe lederwaren die seizoenscollecties introduceerde, een concept dat hij overnam van de haute couture.


Onder zijn leiding, en later die van zijn vrouw Solange, maakte het Huis Delvaux talloze meesterwerken die wereldwijd geroemd werden in de geschiedenis van hoogstaande lederwaren; in het bijzonder "Le Brillant", een tas die speciaal werd ontworpen voor de wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel.

Waarom ineens mijn interesse in dit luxe merk? Wel, naar aanleiding van het bezoekje van de blogsters aan de Delvaux winkel in Antwerpen, kreeg ik een uitnodiging voor een privé rondleiding in de ateliers van Delvaux in Brussel. Een kans die ik met beide handen greep.

Afgelopen woensdag werden we vriendelijke ontvangen door Jessica, Press & Communication Coördinator, in het Arsenaal, de HQ van Delvaux.

De kantoren en de ateliers zijn prachtig geïntegreerd, vanuit de kantoren boven heb je een subliem zicht op de werkvloer waar met veel vakmanschap aan de kwaliteitsstukken wordt gewerkt. Wist je dat elke tas, elk product - op het leer snijden na - van begin tot eind door één enkele vakman of -vrouw vervaardigd wordt? Geen bandwerk hier bij Delvaux.


Naast de kantoren is er een heus mini museum waar je de allereerste koffers die ooit bij Delvaux werden vervaardigd kunt bewonderen, alsook prachtige collectiestukken, allemaal in hun eigen plexi kastje, en in uitstekende staat.


Zoals op de site staat kan "Iedere bezoeker die ooit de kans heeft gehad om de ateliers van Delvaux te bezichtigen bevestigen dat’s werelds oudste producent van luxe lederwaren een uniek handelshuis is. In de handen van de buitengewoon vakkundige meester-leerbewerkers zijn de tassen van Delvaux meer dan alleen handtassen: het worden levende sculpturen, kleine kunstwerken. Elk product van Delvaux wordt met de hand vervaardigd in zijn eigen Europese ateliers in België en Frankrijk."

Grootste troef van het huis, voor mij toch, is de dienst naverkoop, of zoals ze het intern noemen de 'infirmerie'. In een afgesloten geklimatiseerde ruimte liggen honderden rollen leer in alle kleuren van de regenboog met oneindige variaties daarop.

Een medewerker liet trots een vintage tas zien uit de jaren 70 met een kapot hengsel. Dat wordt hier gewoon hersteld alsof het iets van niks is, met het originele leer, vandaar die grote voorraad. Hij zag mijn verbazing en toonde met grote smile een nog oudere tas die, ouder dan ik zelfs. Schitterend!


Bij het afscheid overhandigde Jessica me een papieren draagtasje met enkele brochures erin en een mooi doosje. Het zal toch niet waar zijn zeker? Ja hoor. Een mini mini Brillant, voor sleutels en/of lipstick. Geweldig!!
My first Delvaux, en iets zegt me dat het niet mijn laatste zal zijn.


"Quality will be remembered long after price is forgotten"
Een mooie spreuk. Sommigen wijzen hem toe aan Sir Henry Royce, andere aan Aldo Gucci.
Wat mij betreft hoort hij bij Delvaux.
En nu shoppen maar!!

Holy cow!

Het was geweldig. De opening night van de veiling van de topstukken uit de juwelencollectie van Elizabeth Taylor.


1.
’s Ochtends deden we het rustig aan. Het was prachtig weer, we wandelen wat door de straten, tentoonstellinkje in de Public Library meegepikt, en nog even langs Christie’s om de Gallery Guide op te halen die we zondag besteld hadden.
Gil was blij ons weer te zien, en na een late lunch gingen we ons klaarmaken.

Ik was blij dat ik een andere outfit had gekocht. Michael droeg een zwarte broek met pailletten, zwarte hoge peeptoe schoenen met stiletto’s, een blauw zijden overhemd en zijn kroonjuwelen; een prachtige art deco gouden halsketting met diamanten, ingelegd met jade en lapis lazuli met bijpassende lange oorbellen. Zijn groottante “Aunt Irene” had dat in 1930 gekocht en hij droeg de set alleen bij speciale gelegenheden. En als dit geen speciale gelegenheid was, … Met veel ceremonieel bevestigde hij de grote hangers aan zijn oren en het halssnoer om zijn nek. Prachtig!


2.
Tegen 17h trokken we erop uit, ‘dressed to the nines’ en een haf uurtje later stonden we bij Christie’s. Gil stond te springen “The stars have arrived, let the show begin!!!!”


Er stond al een flinke rij, binnen gelukkig, zo’n mini tijgerjurk is niet echt warm, en eindelijk kreeg ik mijn grote envelop met een bidnummer en 2 tickets. Paarse tickets voor de “Woods room”. Shit, dat was ik helemaal vergeten, er zijn 2 veilingzalen bij Christie’s, de hoofdzaal, de “James Christie’s Room”, en een bijzaal, de “Woods Room”.

In de “Woods Room” stonden ongeveer 150 stoelen, allemaal gericht naar een redelijk klein videoscherm. Dat was minder. We gingen even kijken naar de “James Christie’s room”. Net als vorige keer was de zijmuur bekleed met reuzengrote foto’s van de ster wiens bezittingen werden verkocht. Vorige keer was het Marilyn, deze keer was het Liz.

James Christies Room

Daarvoor een ellenlange rij Christie’s medewerkers aan de telefoon. Achterin en aan de andere zijmuur stonden tientallen persfotografen, reporters en cameramensen en in het midden waren ongeveer 2000 mensen plaats aan het zoeken. Ik ging toch even vragen of we eventueel konden switchen, de kans was klein werd me gezegd.

In de “Woods Room” was het heerlijk rustig en begon iedereen gezellig met mekaar te kletsen. Populair was een oudere dame die sprekend leek op Elizabeth Taylor (de oude versie dan), alsook een echte Elizabeth Taylor (tenminste, zo heette ze) met een halssnoer in haar haar, net als de ‘echte Liz ‘vaak deed, …

Elizabeth Taylor naamgenoot met halssnoer in haar haar:

Op aanraden van een dame in de rij voor me ging ik Michaels ticket afgeven aan Gil buiten, die het op zijn beurt aan Dave gaf. Dan kon die ook binnen. De medewerkers aan de balie hadden wellicht iets in de gaten, want bij het terug binnenkomen moest ik mijn ticket laten zien, en dat deed ik met de glimlach. Even later kwam ook Dave binnen. Gelukt!

Ik probeerde de ”James Christie’s Room” nog een paar keer, tot ik 2 dames hun gal hoorde spuwen over het feit dat ze een staanplaats hadden in plaats van een zitplaats en daar waren ze echt niet blij mee. Na lang zeuren mochten ze ergens gaan zitten. Ha! Nu waren er 2 staanplaatsen vrij, ik stond liever hier, dan dat ik zat in de andere zaal. En ik glipte binnen na een goedkeurend knikje van één van de medewerkers.

Het duurde geen 2 minuten of een gedistingeerde goed geklede man van ongeveer 55 jaar sprak me aan. “Would you rather sit down?” Duh! Houden katten van vis? Hij signaleerde een veiligheidsman en met veel egards werd ik begeleid naar een plaatsje tussen de rijke bieders.
Zijn naam was Jeffrey, hij had huizen in New York, Miami, Parijs. Hij probeerde me te imponeren, zonder resultaat. Hij vroeg of ik wel eens in Parijs was geweest. Mijn man en ik gaan er af en toe lunchen zei ik.

Hij moest weg om 20h – tot zijn grote spijt - en schreef zijn telefoonnummer op de achterkant van zijn toegangsticket dat hij aan mij gaf. Weg was hij, en daar zat ik, helemaal alleen in de grote zaal, met 1999 andere mensen.


3.
De veiling begon met een prachtige videomontage. Elizabeth Taylors bekendste films kwamen aan bod, National Velvet, Giant, Butterfield 8, Who’s afraid of Virginia Woolf, maar er waren ook privé-beelden. Zoals van het moment dat Mike Todd haar de prachtige diamanten en robijnen Cartier halsketting gaf met bijpassende oorbellen, in hun zwembad, en ze er nooit gelukkiger had uitgezien. De set was trouwens één van de pronkstukken van de veiling.

Het leukste stuk van de montage was weer aan het zwembad. Ze was aan de telefoon met Richard Burton die voor haar aan het bieden was op de diamanten Prince of Wales broche, op een veiling bij Christie’s in New York. Dezelfde broche die hier vanavond ook weer verkocht werd.
Hij was duur, erg duur zei hij, en ze verbaasde zich over de prijzen “Darling, it sounds like things that are really desirable are going to go for ten times what expected, right?”
Hij wilde bevestiging, “Do you want me to bid?” “yes” antwoordde ze en toen hij zei dat ze het winnend bod had voor iets meer dan 600.000 dollar gilde ze keihard in de telefoon “Holy cow!”

Twee woorden die ik de loop van de avond nog vaak zou herhalen.

Hier is de film die net voor de veiling vertoond werd:



4.
De toon van de veiling werd gezet bij het eerste lot, een gouden bedelarmband die geschat was tussen 25.000 en 35.000 dollar.

Na 8 minuten werd hij afgehamerd op 270.000dollar!!!
Holy cow!! Hoorde je links en rechts, maar dat zou de laatste keer niet zijn.

Ik zat naast een supercharmante dame, Jo Anne, een New Yorkse, die me af en toe wat gossip meegaf over de ene na de andere “socialite” met vals haar en dito borsten. Aan mijn andere kant zat een jong blond meisje, ze werkte voor Bulgari en was druk op haar Blackberry in de weer om verschillende collega’s op de hoogte te houden van de prijzen.

Op mijn vraag bevestigde ze dat Bulgari een aantal stuks wilde terugkopen, net als wat Ferragamo had gedaan bij Marilyn, en de Bulgari was een indrukwekkende lijst. Lot 4; een gouden ketting met scheepsvlaggetjes, lot 11; diamanten oorbellen met parels, lot 26 tot en met 31, een smaragden en diamanten set bestaande uit een ring, broche, halssnoer, nog een broche, oorbellen en een armband, verzameld over een tijdspanne van enkele jaren, waar ze gek op was geweest.
Lot 51 was een gouden armband met diamanten met horloge, volgens de veilingmeester door Liz gedragen op de set van Cleopatra (met een horloge erin? Foei continuity manager!). Lot 53 tot en met 55 was weer een set bestaande uit een ring, broche en oorbellen van diamanten met gele diamanten en lot 72 was een heel lang halssnoer met een indrukwekkende hanger gemaakt van diamant en saffier. Ik las stiekem over het meisje haar schouder mee. De juwelen hadden code namen. Zo heette de smaragden ring “La Duchesse” (geschat 600.000 a 900.000 dollar, verkocht aan 2.900.000 dollar), de broche heette “En tremblant” (geschat 200.000 a 300.000 dollar, verkocht aan 1.300.000 dollar) en er was nog een “gdv-diamond waarvan ik de oorsprong niet kon achterhalen.

De klapper van de avond was echter geen Bulgari, maar de historische parel, La Peregrina. Deze grootste peervormige parel ter wereld (55 kt) werd in de 16e eeuw gevonden door een slaaf langs de kust van Panama. Hij gaf hem aan zijn opzichter in ruil voor zijn vrijheid. De opzichter gaf hem op zijn beurt aan Filips II (zoon van Karel V) die hem dan weer aan zijn bruid Mary I van Engeland schonk
Na haar dood bleef de parel 250 jaar lang in handen van de Spaanse kroon en werd door alle opeenvolgende koninginnen vaak gedragen zoals op verschillende schilderijen te zien is.
Joseph Bonaparte, oudere broer van Napoleon, werd koning van Spanje en toen hij het rijk moest verlaten na één of andere nederlaag, nam hij sommige kroonjuwelen mee, waaronder La Peregrina.
Het is toen dat de parel zijn naam kreeg, Peregrina, zwerver.
Charles Louis Bonaparte, die in ballingschap leefde in Engeland, verkocht hem aan James Hamilton. De parel geraakte een paar keer zoek (hij werd een keer teruggevonden tussen kussens van een sofa op Winsdor Castle en ook op een bal op Buckingham Palace viel hij een keer uit de zetting).

Richard Burton kocht de parel bij Sotheby's voor 37.000 dollar en schonk hem aan zijn vrouw Elizabeth Taylor voor valentijn. Ook Liz geraakte de parel een keer kwijt, in haar suite in Ceasar’s Palace in Las Vegas. In haar boek, My Love Affair with Jewelry, schrijft ze:

At one point I reached down to touch La Peregrina and it wasn't there! I glanced over at Richard and thank God he wasn't looking at me, and I went into the bedroom and threw myself on the bed, buried my head into the pillow and screamed. Very slowly and very carefully, I retraced all my steps in the bedroom. I took my slippers off, took my socks off, and got down on my hands and knees, looking everywhere for the pearl. Nothing. I thought, "It's got to be in the living room in front of Richard. What am I going to do. He'll kill me! Because he loved the piece.
After few minutes of mental anguish, Taylor looked at their dogs. One of them was apparently chewing on a bone, but nobody gave bones to the puppies. Taylor continues:
I just casually opened the puppy's mouth and inside his mouth was the most perfect pearl in the world. It was—thank God—not scratched.

Elizabeth gaf Cartier de opdracht de parel opnieuw te zetten met diamanten, parels en robijnen.

En het is dit juweel dat – geschat tussen de 2 en de 3.000.000 dollar afgehamerd werd aan 10.500.000 dollar!!! De zaal barstte uit in een wild applaus.



5.
Het ene na het andere lot werd aan torenhoge prijzen afgehamerd, en de veilingmeester probeerde het voor iedereen leuk te houden. Zoals het tergende duel tussen een bieder in de zaal en een bieder aan de telefoon die beiden op de gigantische Bulgari smaragden aasden en hun bod telkens met 50.000 dollar verhoogden. Het duurde lang, erg lang maar de ring veranderde uiteindelijk voor 3.300.000 dollar van eigenaar, terwijl hij amper op 6 a 800.000 dollar was geschat. De bijpassende halsketting en broche gingen 6.000.000 dollar elk.
De Mike Todd tiara werd voor meer dan 4.000.000 dollar verkocht.




Het laatste stuk was de Elizabeth Taylor Diamond, 33,19 karaat. De veilingmeester haalde het onderste uit de kan en zette de 2 laatste bieders constant tegen mekaar op. “It is THE Elizabeth Taylor diamond”, “She wore it EVERY DAY!”. De winnende bieder kreeg hem in ruil voor 8 miljoen dollar.



6.
We maakte bij de uitgang kennis met een tof koppel, Dane en Renée, en besloten samen met hen nog een hapje te gaan eten.

New York bleek verlaten te zijn op een dinsdagavond na middernacht, en Angel, een meisje dat ons vervoegde, bracht ons naar de enige plek waar we volgens haar terecht konden, een restaurantje in Koreatown. Na 20 blocks waren we er, en namen plaats.
Net op dat moment ging Michaels telefoon. Dat was de Vara. Ze wilden me interviewen over de veiling en het gesprekje werd live uitgezonden. 3 minuten later kwam ik terug aan tafel en bestelden we wat.

Ineens slaakte Michael een kreet. Hij werd wit om de neus. Eén van zijn antieke oorbellen was verdwenen. Wij stonden allemaal tegelijk recht en scanden de restaurantvloer als professionele CSI’s. Maar helaas. Michael stormde naar buiten in zijn zijden hemd, peeptoe hoge hakken en schitterende pailettenbroek. Dane stoof hem 2 minuten later achterna. Ik stuurde Dave, Michaels vriend ook naar buiten met Michaels bontjas. Het was immers ijskoud buiten en Michael was in hemdsmouwen.
10 minuten later rinkelde er een telefoon, het was die van Michael. Dave belde, verbaasd om mij te horen in plaats van Michael. Het is toch niet waar zeker? Hadden ze hem niet gevonden?

De tijd ging tergend langzaam. Ik stelde me allerlei rampscenario’s voor. Een over the top flamboyante homo in het midden van de nacht op hoge hakken zonder jas in een kostbaar halssnoer met 1 lange oorbel in een niet echt erg goede buurt, zonder gsm op zoek naar een kostbare oorbel, helemaal alleen … Het zag er niet goed uit.
Ongeveer een kwartier later stormden de 3 mannen buiten adem naar binnen, met een brede grijns op hun lippen. Michael stak 2 handen in de lucht met in elk hand 1 antieke oorbel. Mission accomplished!!!!!

Ze hadden elkaar kort na mijn telefoongesprek met Dave gevonden en werden aan het volgende kruispunt tegengehouden door een man die had gezien dat ze alle drie naar de grond keken, alsof ze iets aan het zoeken waren. “Looking for this?” vroeg de kerel, en hij hield een prachtige gouden oorbel omhoog met diamanten, jade en Lapis Lazuli. Michel vloog hem om zijn nek.



7.
Met ons geloof in de goedheid van de mens weer helemaal opgekrikt namen we even later afscheid van elkaar. Het was half 3 ‘s morgens, een uurtje later zouden Dave en Michael een taxi naar La Guardia nemen, ik vertrok pas tegen de avond en kroop nog even in bed. Het beloofde een korte nacht te worden, maar Holy Cow, wat een dag was het geweest!

Elizabeth Taylor Auction part 1
Elizabeth Taylor Auction part 2
Elizabeth Taylor Auction part 3
Elizabeth Taylor Auction part 4
Elizabeth Taylor Auction slot
Elizabeth Taylor Auction Aftermath

New York Queens: Elizabeth, Michael en Priscilla

D-Day!! Vanavond veiling. En we zijn er helemaal klaar voor.
Gisteren ben ik er een dagje alleen op uitgetrokken. Op 5th Avenue op een bus gesprongen richting Greenwich en Soho, Michael en Dave gingen naar een antiekmarkt. Prachtig weer, nog steeds, en na een kwartiertje rijden leek alsof ik in een andere stad was. De drukte van Times Square en de pracht van 5th Avenue is overweldigend, maar downtown spreekt me toch meer aan.

De typische architectuur met grote gebouwen met gietijzeren balkonnetjes en brandtrappen (ik waande me op een set van West Side Story), flink wat minder mensen op straat wat het rondwandelen veel aangenamer maakt, en allemaal superoriginele winkeltjes; design, kleding, interieur, gezond afgewisseld met toffe restaurantjes en bars, iets wat ik uptown en vooral midtown toch wel mis. Ik zag een Topshop, wauw, wat een meevaller!!
Michael had me in het lang en in het breed zijn outfit laten zien voor de veiling en plots leek de outfit die ik voor mezelf had voorzien toch iets minder geschikt. Ik keek voorzichtig tussen de rekken. Glamour, Elizabeth Taylor, betaalbaar, en toch echt iets voor mij? Hmmm …

Ik zag een prachtige tijgerjurk. Glamour? Check!. Elizabeth Taylor? Check. Betaalbaar? Check! Echt iets voor mij? Hmmmm … Ik zag een prachtige lange collier en opzichtige oorbellen met pluimen en dacht “Why not?”

Ik struinde door de straten, mijn ogen uitkijkend naar de mooie apartementsblokken in Little Italy. Ik stapte binnen bij bij La Lanterna in Mc Dougal street, voor een heerlijke pizza met rucolla, geserveerd in een rustieke overdekte en verwarmde tuin, zalig!! Op aanwijzing van de serveuse vond ik even later eindelijk een dierenwinkel. De laatste keer dat ik in NY was had ik allerlei onbekend lekkers meegenomen naar huis voor onze 2 katten, en ze vonden het heerlijk. Het kattenspeeltje dat ik toen had gekocht, een stokje met veren, hangt met meters plakband aan elkaar maar het is het enige stokje met veren waar ze graag mee spelen en was dringend aan vervanging toe. De snacks die de verkoopster me toen cadeau gaf en die ze toen zo lekker vonden waren ondertussen gecommercialiseerd. Ze zien eruit als marshmallows, harder, maar nergens kon ik ze vinden. De verkoopster van deze winkel kende het gelukkig wel en vergeleek het met astronautenvoer. Gevriesdroogde kip, verpakt in plastic bokaaltjes. Ik kocht er 2.

In de vooravond troffen Michael Dave en ik mekaar opnieuw. Ze hadden tickets gekocht voor Priscilla, Queen of the Desert op Broadway, ik was benieuwd!! Eerst aten we een hapje bij Galagher, een historisch steakhouse met honderden foto’s van beroemdheden aan de muur die hier gedineerd hadden. Joe DiMaggio was een ‘regular’, Jacky Kennedy, Bill Clinton, Marilyn naturlijk. Ja, we vonden zelfs een foto van Richard Burton. Toepasselijk.


Times Square barstte van de bedrijvigheid. Over enkele weken zouden hier honderduizenden mensen samenkomen om de gigantische bol de grote cijfers 2011 bovenop een hoge torenspits te veranderen in 2012. En hier was ons theatertje. Eerst bezweek ik nog bij de Disney Store voor de kat uit Alice in Wonderland, het was echt wel een roze avond aan het worden.

De musical was geweldig!!! De film vond ik altijd al super, vooral door de muziek, maar in de musical gingen ze helemaal uit hun dak met de kostuums. De dansers waren top, had niet anders verwacht, en het duurde niet lang of heel het publiek ging uit zijn bol.
Een geslaagde dag, en avond. En nu was het aftellen tot morgen, de veiling.



Elizabeth Taylor Auction part 1
Elizabeth Taylor Auction part 2
Elizabeth Taylor Auction part 3
Elizabeth Taylor Auction part 4
Elizabeth Taylor Auction slot
Elizabeth Taylor Auction Aftermath