In september 2019 liep er een tof mailtje bij me binnen:
“Beste Carolien, In het kader van het nieuwe Canvas-programma “Meer Vrouw Op Straat” met Sofie Lemaire had ik een vraag voor jou. Kan ik je in de loop van de dag eventueel telefonisch bereiken? Alvast bedankt. Vriendelijke groet, Arne Productiehuis ‘De Chinezen’
De Chinezen werkten in opdracht van Canvas aan het televisieprogramma ‘Meer vrouw op straat’.
De bedoeling was om belangrijke vrouwen uit de Belgische geschiedenis meer naambekendheid te geven en steden en gemeenten aan te moedigen om in de toekomst meer straten naar vrouwen te vernoemen. In elke stad waar ze opnames gingen maken, acht steden in het totaal, richtten ze tijdelijk een pop-upstudio in op een herkenbare plaats, waar mensen voor de camera vrouwen kort konden voorstellen en “nomineren” om een straat te krijgen.
In Antwerpen was dat op de Groenplaats en er werd mij gevraagd of ik zin had om op zaterdag 28 september langs te komen om Agatha Gijzen te nomineren, een dame die zeer belangrijk is geweest voor Zoo Antwerpen. Een perfecte keuze, want naast stad- en Lifestylegids, ben ik ook al een hele tijd ZOOgids.
Zo gezegd, zo gedaan en hiermee werd, zonder dat ik het toen al doorhad, het eerste zaadje geplant voor mijn boek over Antwerpse Topmadammen…
Sinds 14 maart zijn in België alle cafés, bars en restaurants gesloten nav. de corona-outbreak. We waren er redelijk snel bij, toch zeker vergeleken met het Verenigd Koninkrijk en Nederland die pas een week later in actie schoten, of Zweden en Denemarken waar alles nog zijn gewone gangetje gaat.
Een paar dagen later werd aangekondigd dat alle scholen dichtgingen, en alle niet-noodzakelijke winkels moesten sluiten. Bleven over, voedingswinkels, supermarkten, apothekers en dierenspeciaalzaken. Op een paar onnozelaars na, worden alle maatregels netjes gevolgd. En nu maar afwachten of het resultaat oplevert.
Tot en met gisteren, 25/3, hebben we 6230 geregistreerde besmette personen en helaas 220 slachtoffers.
Elke dag, met bang hart, wachten miljoenen aardbewoners op de cijfers die meedogenloos op ons worden afgevuurd. Italië heeft 7.500 dodelijke slachtoffers, dat is niet te vatten. Zevenduizend en vijfhonderd doden, op enkele weken tijd. De situatie is daar nog lang niet verbeterd sinds ik er de laatste keer over schreef, amper een week geleden.
Spanje heeft ondertussen ook al meer dan 4.000 doden. Vierduizend.
In Madrid is een ijspiste omgetoverd tot tijdelijk mortuarium omdat de crematoria niet kunnen volgen, en zo krijgt de feeërieke naam 'Palacio de hielo' een macabere duiding.
Als een gemene speling van het lot zijn het prachtige dagen hier in Antwerpen. Alsof er helemaal geen virus rondraast en wereldwijd slachtoffers maakt.
We hebben weer terug 12 uur daglicht op een etmaal, de zon straalt volop en de blauwe lucht is nog nooit zo mooi blauw geweest als nu, nu ze niet ontsierd wordt door rookstaarten van de duizenden vliegtuigen die anders het kleurpatroon van het luchtruim verstoren. De lente is altijd al één van mijn favoriete seizoenen geweest. Alles komt weer tot leven, de vogeltjes fluiten, blaadjes komen aan de bomen, ik ben op 23 maart geboren, een lentekind.
Maar we houden ons gedeisd, hier in ons huisje in Antwerpen centrum, mijn man en ik, met onze drie katten, wij blijven in ons kot. We hebben voldoende bezigheden; ik ben zelfstandig en heb mijn zaak moeten sluiten, dus ben volop bezig met het invullen van paperassen en administratie om te kijken in hoeverre ik kan terugvallen op de steunmaatregelen die ons land voorziet, mijn man schrijft en dat doet hij nu heel der dagen, en we hebben voldoende vooraad in huis om lange tijd te overleven.
Ik heb dat al heel mijn leven gehad, een lichte vorm van hamstergedrag. Als ik nog maar drie liter melk in huis heb, krijg ik het al benauwd. Minder dan zes WC rollen op voorraad? Ik slaap er slecht van. Met het resultaat dat wij wel tegen een beetje lockdown kunnen, en sinds de aankondiging ervan zijn we zelfs amper boodschappen gaan doen. Ik heb shampoo tot november en flessen wijn of bubbels tot nieuwjaar.
Toch moet ik er af en toe uit, een broodnodige frisse neus, en om de andere dag maken we met ons twee, mijn man en ik, een korte wandeling.
Gisteren bracht die ons wat verder dan anders. Nu het zo rustig is op straat, wil ik met Bowie gaan wandelen. Bowie is onze 3 of 4-jarige adoptiekat die we in de zomer van 2018 uit het asiel hebben gehaald, en een ondernemend beestje, Uni (samen met Bowie geadopteerd maar anderhalf jaar jonger) en Tapa, die woont al dik 15 jaar bij ons, doen we er zeker geen plezier mee, maar van Bowie heb ik grote verwachtingen.
Dus wij trokken richting Theaterplein naar Dierenspeciaalzaak De Pauw, maar die hadden geen geschikte tuigjes voorradig.
Het was fijn een open winkel te zien, en even te kunnen kletsen met de verkoopster die ik ondertussen al vele jaren ken.
Hoe anders was het een beetje verder, op de Meir, op een zonnige woensdagmiddag. En toen drong het pas echt tot me door. Hoe stil het hier niet was, en hoe leeg. Op een moment dat je hier anders over de koppen zou moeten kunnen lopen. Ook Nello en Patrache aan de Antwerpse kathedraal konden ongestoord verder blijven dutten.
Vanmorgen las ik in de krant dat het heel slecht gaat met New York. Met het chauvinisme van een echte Antwerpenaar, heb ik altijd een zwak gehad voor New York omdat ik deze twee steden vergelijkbaar vind. Ja, lach me maar uit, toch is het zo.
In de volledige Verenigde Staten zijn tot en met gisteren, 25 maart, zo'n 65.000 besmette mensen geregistreerd en daarvan leven er 30.000 in New York!!! 285 zijn er al aan bezweken en de ziekenhuizen kreunen. Bewoners worden aangemaand thuis te blijven, alle Broadway shows zijn tijdelijk geschorst en theaters gesloten. Bars en restaurants sluiten, op eigen inititatief, daar is helaas niet zo'n goed netwerk dat ondernemers ondersteund zoals hier en is het ieder voor zich. Vreselijk.
The city that never sleeps wordt stil, net als de onze.
We duimen dat het virus afgeremd kan worden, gestopt en genezen, dus allemaal, alsjeblieft, #flattenthecurve, #blijfthuis, #stayhome
En hopelijk hebben we binnenkort beter nieuws.
Start spreading the news!
Waar Zoo Antwerpen geruime tijd één grote bouwput was, herrijst momenteel deze tuin van Eden als een feniks uit zijn as.
Het begon met het leeuwenverblijf en het vogelgebouw. Dik twee jaar geleden dan werd het rifaquarium ingehuldigd. Sneller achter elkaar volgenden daarna onder andere het koala verblijf, de savanne met de gigantische volière en het moderne self service restaurant, het grote kioskplein aan de ingang, de prachtig in ere herstelde Flamingo, het congrescentrum met de moeilijke afkorting FMCCA, en nu, bijna als de kers op de taart (maar er komt nog meer in de toekomst dus noem ik dit kers nummer één), de mensapenvallei.
In de Antwerpse zoo leven vandaag drie gorilla's, en 9 chimpansees. Sommige van deze dieren hebben nog nooit recht in de zon kunnen kijken, de wind in hun snoet weten blazen, gras tussen hun tenen voelen kriebelen, regendruppels weten vallen.
Maar dat verandert, en wel vanaf nu.
Na een intense periode van grondige werken (6 maanden) hebben deze beide diersoorten toegang tot een paradijselijk verblijf van maar liefst 2.000 vierkante meter, 1.000 vierkante meter elk. De ruimte is verbonden met de binnenverblijven van de apen en overspannen met een gigantisch metalen net.
In het nieuwe verblijf zijn terrassen op verschillende hoogten, gecreëerd door natuurrotsen uit de Belgische Ardennen, met veel gras, bomen, schaduw- en schuilplekjes, klimpalen, lig- en hangplekjes, ... en het mooiste van al, buiten!!!
Als bezoeker wandel je als het ware in het midden, tussen beide buitenverblijven in, met grote ramen links en rechts die je elke keer een andere blik gunnen op deze wezens die zoveel met ons gemeen hebben (vooral de chimpansees dan).
Vanmorgen, 29 juni 2017, werd de pers uitgenodigd om als eerste door de valleien te meanderen (enkele weken geleden was ik nog te gast om IN de apenverblijven zelf rond te wandelen, met gids, om uit eerste hand die geweldige costructies van dichtbij te kunnen monsteren).
In hoog gezelschap, de directie, de minister van Dierenwelzijn en een aantal verzorgers die stonden te blinken van trots en blijdschap, zagen wij met onze eigen ogen hoe eerst Matadi, de zilverrug, onmiddellijk gevolgd door Mambele, één van de twee gorillavrouwtjes, hun vernieuwde en vergrootte rijkdom in beslag namen (Amahoro keek nog even de aap, pardon kat, uit de boom en bleef voorzichtig binnen).
Het was machtig!
Daarna was het de beurt aan de chimpansees die met veel meer drukte, kabaal en gekrijs door de geopende luiken naar buiten stormden (en hier kwamen de dames eerst naar buiten).
De mensapen vallei is per 1 juli, overmorgen, voor iedereen te bezoeken. Wat een perfect begin van de grote vakantie. Mensen allemaal, gaat dit zien!!
Bekijk enkele foto's, en een filmpje van Zoo Antwerpen, hieronder.
De kostprijs bedroeg 2,7 miljoen €. Volgens mij elke cent waard.
Ik wandelde richting uitgang en dacht alleen nog heel even 'Wat jammer dat Kumba dit niet meer heeft mogen meemaken'.
Zoo Antwerpen is stilaan uit zijn verbouwingscocon aan het kruipen. De afgelopen maanden was het een serieus grote bouwput, maar er komt licht aan het einde van de lange tunnel, en je ziet meer en meer 'the big picture' verschijnen.
Nog niet zo lang geleden was er de opening van de savanne en het restaurant, en ook het prachtige Flamingo restaurant werd vandaag feestelijk ingehuldigd.
Het Flamingo restaurant dateert van 1903. In de jaren '40 en '50 en '80 werd het grondig gerenoveerd en bleef er nog maar weinig over van de oorspronkelijke grandeur. Van stijlvolle rendez-vous locatie voor dames van de gegoede burgerij, 'dressed to the nines', compleet met kanten zakdoekjes, parasols en pinkje elegant in de lucht tijdens het nuttigen van een kopje heerlijke thee tussen Belle Epoque en Interbellum, was het na de recentste herinrichting van 2007 geëvolueerd naar een overvol, druk en lawaaierig zelf-bedieningsrestaurant waar de meeste bezoekers hun meegebrachte pick-nick verorberden.
Maar tijdens deze verbouwingsronde is het restaurant volledig gestript, ontdaan van alle bijgebouwen, uitbreidingen, veranda etc, ... om terug zo dicht mogelijk bij de originele staat van het Lodewijk XVI paviljoen te geraken, en geloof me, dat is 100% gelukt!
Wat een prachtplek!! Je stapt zo een andere wereld in, met subtiele interieuraccenten, planten, en natuurlijk veel Flamingo roze. De lijn is helemaal doorgetrokken met roze vloertegeltjes, een prachtig Flamingo-kunstwerk aan het plafond, en er zijn zelfs verschillende soorten roze drankjes verkrijgbaar (de Sprite met aardbeiensiroop was mijn persoonlijke favoriet!)
Maar er staan ook wijntjes op de kaart, cava, Antwerpse bieren, bitterballen en "proefbordjes" om te delen. Vlees, kaas of vegetarisch.
Wat mij betreft, een schot in de roos!!
Bij het officiële persmoment - in aanwezigheid van Burgemeester De Wever - werd het concept nog even toegelicht.
'Dit is een plek waar de Zoo-bezoeker even kan ontspannen in alle rust en stilte die ook bij een Dierentuin hoort.'
(Ik ga niet beweren dat mijn brief van exact 3 jaar geleden de aanzet is geweest tot deze revolutionaire stijlbreuk, maar ik durf toch in stilte hopen dat hij er een klein beetje toe heeft bijgedragen ...)
Op deze schitterende zomerdag scheen de zon zoals ze allang niet meer had geschenen, en iedereen kwam perfect voor de dag.
De Flamingo's - die net een paar dagen geleden terug zijn overgekomen na een lange winter in Planckendael - toeterden vanuit hun nieuwe stek dat het een lieve lust was,
en onze burgemeester liet zien dat hij niet alleen handig was, maar zelfs beschikt over een poëtische kant.
Hij doopte het nieuwe welkomplein van Zoo Antwerpen om tot Flamingoplein, compleet met naambordje, en onthulde een eigen geschreven gedicht dat alleen leesbaar is bij nat weer (laat ons hopen dat we het deze zomer niet te vaak zien dus).
De festiviteiten werden afgesloten in de nieuwe Flamingo, wat mij betreft de perfecte 'hang-out' voor het op hande zijnde Belle Epoque evenement van 21 en 22 juli a.s., een happening waar ik elk jaar naar uitkijk, en mijn huurjurk van bij Huis Baeyens hangt al klaar.
Je ziet het, ik heb mijn plekske in de Zoo gevonden.
Tot donderdag of vrijdag? 'Dressed to the nines', compleet met kanten zakdoekjes, parasols en pinkje elegant in de lucht tijdens het nuttigen van een kopje heerlijke thee of, ... als je tegen apero-time komt, een cavaatje :)
Het internet is niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Ik zit zelf een groot deel van de dag achter mijn PC (als ik geen stadswandelingen heb) en heb steeds verschillende sites openstaan.
Bij een 'Breaking news' melding klik ik meteen door, om dan voor elk wereldschokkend schandaal, smeuïge roddel, nieuwe ontdekking, vreselijke natuurramp, spectaculaire achtervolging, mysterieus overlijden, schattig pas geboren beestje, ...
eerst een reclamefilmpje te krijgen.
In de beginfase van internet reclamefilmpjes kon je de advertentie nog zo goed als onmiddellijk wegklikken, maar tegenwoordig moet je minstens 12 seconden kijken.
An sich geen ramp, weze het niet dat het vaak hetzelfde filmpje is.
Dat je dan 12 seconden lang moet bekijken.
Bij elk nieuwsitem dat je aanklikt.
De godganse dag door.
Dit weekend was het de beurt aan Zalando.
Ik zat online wat kranten te lezen, en kreeg bij bijna elke muisklik dezelfde reclameboodschap te zien.
Reclame moet kunnen, reclame moet er zijn, maar een beetje afwisseling kan geen kwaad. Doordat de consument kan wegklikken (zij het pas na 12 seconden) is het net zo belangrijk om die consument nieuwsgierig te houden. En dat kan, met de juiste reclame.
Want er bestaan echt wel reclamefilmpjes waar ik de hele dag naar kan kijken.
Zoals die van Whiskas bijvoorbeeld met hun Kitten College.
Schitterend zijn die, alle 10, 12, of hoeveel het er ook zijn.
En waar nemen mensen zoals ik dan soms hun frustratie mee naar toe? Naar Twitter natuurlijk.
Ik stuurde een tweet naar Zalando, en kreeg vanmorgen een verrassend antwoord.
Well done Zalando, humor kan de wereld redden.
En hier misschien wat ideetjes voor een nieuwe collectie?
Gelukkig zetten de bevoegde instanties hun schouders onder de penibele situatie die gisteren alle dierenvrienden in ons land bezighield. Die van het faillissement van Just Dogs en de meer dan 400 honden die moederziel allen achter waren gelaten in erbarmelijke omstandigheden.
