Alles kan beter. Track and trace

Onlangs kocht ik een grootverpakking wasmiddel. Op dinsdag 10 oktober was ik zo goed als heel de dag thuis, maar toen ik naar mijn avondschool wilde vertrekken om 17h30, vond ik een briefje van de postbode dat die was langs geweest.
En niet aangebeld had blijkbaar. Gebeurt wel vaker. Ik zit meestal 2 hoog achter mijn pc, tegen dat ik beneden ben, de zending in ontvangst neem en de postbode weer verder kan, is die toch enkele kostbare m!inuten kwijt.

Een briefje in de bus stoppen (zonder ingevuld tijdstip by the way) is sneller. De zending zou vanaf de volgende dag klaarliggen in het postkantoor op de Eiermarkt, maar een goede kilometer van waar ik woon.
Ach, op 11 oktober moest ik toch vroeg in het historisch centrum zijn, dan zou ik dat pakje wel even gaan halen.

Woensdag 11 oktober fietste ik met een Velo naar de Groenplaats, en na mijn stadswandeling voor een groepje collega's van de Vlaamse Overheid, fietste ik langs het postkantoor.
Er waren geen parkeerplaatsen in geen enkele van de drie velo stations bij de Groenplaats, dus ik nam de velo even mee naar binnen.

De zending bleek redelijk groot te zijn, en redelijk zwaar. Ik tilde hem even op, nee, op die minieme bagadrager van mijn Antwerpse Velo zou dat nooit lukken.

De vriendelijke beambte vroeg me

Gaat u dat met die fiets meenemen? Dat gaat niet lukken hoor. U kunt het gratis opnieuw laten aanbieden.

Dat vond ik een goed idee en zei, ja doet u dat maar.

Dat moet u aanvragen via de website, ik kan dat niet regelen.

Thuis bezocht ik de website, tikte het nummer in van de zending, en vroeg een nieuwe aanbieding. Ach, doe maar maandag 16/10, dan ben ik heel de dag thuis.

Ik kreeg vrijdagmiddag een bevestiging per mail, dat de zending maandag 16/10 tussen 8h en 16h zou worden aangeboden. Een ruime afspraak. Ik had al spijt dat ik niet met mijn eigen fiets - en grote bagagedrager - die doos snel zelf was gaan halen, en het zou de laatste keer niet zijn dat ik dat dacht ...

Ik check maandag 16/10 de status van de zending.
OK, even geduld ...

Zo ergens 15h en 16h veranderde de status.


Wat?? Nu zou het pakket dinsdag geleverd worden? Weer een dag thuis blijven?

En je raadt het nooit ... Om iets over 15h dinsdag, checkte ik de status nog een keer ...


En het zou 18 oktober worden. De doos ligt hier op 1,1 km van me vandaan. Met wat geven ze dat mee bij de Post? Met een kolonie mieren? Of sturen ze pakjes soms over Brussel? Niet te geloven zeg.

Lieve Post, laat het aub waar het is, op de Eiermarkt, en kan ik het morgen misschien komen halen? Want dit heeft geen zin.

By the way, op 2 september verstuurde ik een cadeautje naar twee Amerikaanse vriendinnen van me, aangetekend. Dan zou het zeker aankomen zei de beambte (dezelfde trouwens, grote stad, kleine wereld).
Helaas. Nooit aangekomen.

Bij het checken van de status zie ik dat het op 19 september teruggestuurd is naar de afzender, naar mij dus.


We zijn een maand later, en noch mijn vriendinnen, noch ik hebben de zending ooit gezien.

Ik gaf de tracking code door aan de Post met het verzoek eens na te gaan wat er gebeurd was.
Nu vragen ze me naar het zendingsnummer.

Ja, ik was er zelf ook al achter dat die Track&Trace codes compleet nutteloos zijn ...

Dag pakjes :(

Alles kan beter - pakjesdienst

Ik probeer zoveel mogelijk fysiek aan te kopen. Enerzijds, en vooral, om de kleine zelfstandige te steunen, anderzijds om niet te moeten bijdragen tot de steeds maar grotere verkeerschaos.
Al die bestelwagentjes met dozen van Zalando, BOL, Coolblue en noem maar op, die amper 8 uur na een online bestelling het pakket persoonlijk bij jou aan de voordeur komen leveren.

Maar soms kun je niet anders dan online bestellen. Zo had ik mijn zinnen gezet op een tuinbankje van Brico, maar in de Antwerpse winkels was er niet één meer voorradig. Online bestellen kon wel. Dus dat deed ik, op 15 april.

Op 29 maart had ik ook nog iets online gekocht, op Ebay. Een aantal hier niet te vinden chocoladevormen, wel te koop in de US, en die zouden ergens tussen 4 en 13 april geleverd worden. Enkele weken later, 12 april, vond ik op Ebay ook nog een hele mooie rok, een H&M capsule collectie, niet meer te verkrijgen in Belgie, aan een prikje, en die zou me opgestuurd worden vanuit Duitsland.
Bij de aankoopbevestiging voor de rok zag ik dat mijn shipping adres nog op ons oude adres stond. We zijn net verhuisd, dit was de laatste adreswijziging. Ik bedacht me dat ik die zending uit de US nog niet had gekregen, daar stond gelukkig wel mijn telefoonnummer bij, en ik stuurde een mail naar de bewoners van onze vorige woning.
Ik mail meteen ook de dame van de rok met de vraag die naar het nieuwe adres te sturen, dat zou ze doen.

De nieuwe bewoners van onze vorige woning mailden snel terug. Wat een toeval, net een briefje in de bus van de brievenbus. ik ging het enkele dagen later halen, fietste 18/4 smorgens naar de post, en bereide me voor op een doosje chocoladevormen.
Maar het was de rok. Wat bizar?

Eens thuis check ik de leveringsstatus van de zending uit de USA.


Nog niet geleverd. Of wacht eens?


Returned to sender, vandaag?
Ik racete naar de post.

Een vriendelijke dame aan de balie luisterde naar mijn verhaal, belde naar Brussel, legde het uit, maar niets aan te doen, de zending moest terug naar de US. 'Hij zit al op het vliegtuig'
Wat frustrerend. De zending waar ik al een hele tijd op zat te wachten, lag op amper 50km van me vandaan, en was terug op weg naar de Verenigde Staten. Ik had er meer dan 30$ verzendingskosten voor betaald, dat zou ik dus opnieuw moeten betalen?

Ik contacteerde de Post, maar die wist me te zeggen dat, omdat er geen naam van mij op de bel stond, de postbode het pakje terug had gestuurd naar de afzender. Het feit dat ik niet gebeld was, mijn gsm stond op de doos, werd afgedaan met 'postbodes hebben geen werk gsm's mee op ronde'.

Met 3 dagen ertussen had de postbode op mijn oud adres de ene zending netjes ter mijner attentie afgegeven aan het postkantoor zodat ik het kon ophalen, en de andere sito presto terug naar Amerika gestuurd.
Ik begrijp het niet.

Hoe kan het beter?

Op 15 april bestelde ik 's avonds online de tuinbank bij Brico.
Ik kreeg op 18 april een mail met de boodschap dat die op 19 april zou worden geleverd tussen 8h en 18h. Daarna kreeg ik een sms dat de levering voorzien was tussen 9h en 12h, later nog een sms dat de levering zou gebeuren tussen 9h30 en 10h en om kwart voor tien kreeg ik een telefoontje, 'mevrouw, wij zijn er met uw tuinbank over uiterlijk 15 minuten'.

Wat een super service van Brico. Daar kunnen ze bij de Post nog wat van leren.

Alles kan beter. Bedankt Orange

Ik ben er meestal redelijk snel bij om 'van mijnen tak te maken' zoals de Antwerpenaars het zeggen, wanneer er iets niet zo loopt zoals ik het wil.

Net als pas nog. Ik wilde me inschrijven voor een vervolgopleiding aan de PIVA, volwassenonderwijs, chocoladebewerker, chocoladestukken.
Moderne technologieën winnen ook bij schoolopleidingen langzaam terrein. Langzaam.
Deze school combineert digitale eenvoud met analoge complexiteit.
Vanaf stipt 9h smorgens kon je online een wachtnummertje 'trekken'. Ik zat stipt 9h achter mijn pc en had wachtnummer 227.

Precies een week later kon je je ter plaatse vanaf 9h inschrijven, ahv. je volgnummer.
Een paar dagen voor de inschrijving kregen we een bericht dat er digitaal iets misgelopen was en er dubbele nummertjes uitgedeeld waren. Kom dus aub op tijd was de boodschap.

Stipt om 9h stond ik aan de schoolpôort, samen met een paar 100 andere leergierige volwassenen.
A rato van 30 inschrijvingen per keer duurde het even voor ik aan de beurt was. Het was bijna half 12 toen mijn nummertje werd afgeroepen.

Eindelijk was het zover.

"Ik kom me inschrijven voor Chocoladestukken."

De medewerker ging de benodigde inschrijfformulieren halen en kwam hoofdschuddend terug.

"Sorry, die opleiding is vol. Is er een andere die u wilt volgen?"

"Dat meent u niet he mijnheer? Ik sta hier van 9h te wachten. Ik heb nu zolang geduld gehad, ik ga niet van deze stoel tot ik ingeschreven ben"

Er stonden maar 4 stoelen. En nog steeds meerdere tientallen wachtenden na mij. Dit kon lastig worden.

"Ik zal even een verantwoordelijke gaan halen."

"Kan ik u helpen mevrouw?" vroeg de verantwoordelijke

"Ik hoop het. Ik had me graag ingeschreven voor de opleiding Chocoladestukken."

"Zeker mevrouw, vult u even dit formulier in."

"Hoezo? Die opleiding was tochj volzet?" vroeg de eerste werknemer.

"Ge hebt bij het verkeerde stapeltje gekeken, er waren nog 2 plaatskes."

En ik schreef me in. Kijk, als ik niet van mijnen tak had gemaakt, en vertrokken was, was ik niet ingeschreven. Nu wel :)

Maar ik dwaal af.

Ik maak 'van mijnen tak' als het niet goed gaat, als het wel goed gaat, ben ik niet te beroerd om dat ook toe te geven.

Na mijn relaas over de grote meerkost aangerekend door Orange op mijn laatste 2 facturen, waar ik hun klantvriendelijkheid in twijfel trok, en dit ook deelde op sociale media, kwam er een mooie geste terug van hen. Een creditnota waar we de meerkost van de 2e factuur delen, ieder de helft.

En een paar dagen later kreeg ik ook nog een mailtje in de bus met aankondiging dat ik een eindejaarscadeautje mocht uitkiezen als trouwe klant.


En vond ik toch niet het perfecte cadeautje voor mij zeker. Bedankt Orange!

Alles kan beter. Beestenboel.

Beste Orange,
Ik ben Mobistar klant sinds mijn allereerste gsm (dat was er grote Nokia van Coca Cola in samenwerking met Kinepolis).
Eens een keertje een zijsprong gemaakt naar Base, maar we kwamen daar van terug.

We hebben 2 nummers op 1 factuur, en onze maandelijkse factuur schommelt tussen de 40 en de 50€.
Mijn man wilt een zo goedkoop mogelijk abonnement, die belt niet veel, en surft niet, en koos de Kangoeroe formule van 8€ per maand. Ik surf veel, sms veel, en moet af en toe bellen (alhoewel ik dat niet graag doe, my friends know why) en ik koos een Dolfijn formule van 15€.

15€ + 8€ = 23€, maar onze factuur bedraagt elke maand het dubbele. Ach, verzekering toestel, Orange Circle (gratis naar mekaar bellen), toeslag omdat je al eens buiten bundel gaat, buitenlandse nummers, ...

Maar ik kreeg deze maand een factuur die meer dan 90€ bedroeg, dat vond ik ineens wel erg veel.
Ik ging in het archief kijken, en de vorige factuur was ook al zo hoog.

Toen ik naar de details ging kijken, lag de toeslag (meer dan 40€) bij extra sms'jes. Maar ik mag er elke maand 16.666.766 versturen. Hier klopte iets niet.

Ik belde het callcenter op 5995.
Met de Dolfijn formule kan ik elke maand 3 uur bellen, 1,5 Giga surfen en onbeperkt sms'en.
Met de Kangoeroe formule kan Kristoffel anderhalf uur bellen, en maar 100 sms'jes sturen. Inderdaad, ik herinnderde het mij vaag. Kristoffel dacht in eerste instantie dat hij er wel ging komen met 100 sms'jes per maand, dat zijn er 3 per dag en wij sms'en toch gratis naar elkaar door de Orange Circle?
Elke maand wanneer hij de 100 sms'en bereikt heeft, zou hij een bericht krijgen dat hij vanaf dan buiten bundel smst.

We zaten er 2 keer naast.
We sms'en helemaal niet gratis naar mekaar, en hij heeft nooit 1 waarschuwings-sms gekregen dat hij zijn limiet had bereikt.

Kristoffel heeft afgelopen maand 850 sms'en verstuurd, waarvan het merendeel naar mij, waarvan hij dus dacht, inbegrepen.
Een dure grap.


Maar nu komt het.
Na de overname van Mobistar door Orange, zijn de tariefplannen gewijzigd. De formule Kangoeroe, 1,5 uur bellen en 100 sms'jes, bestaat eigenlijk niet meer.
Tegenwoordig is er Kolibrie, ook anderhalf uur bellen, en onbeperkt sms'en.

Ik vraag het meisje aan de telefoon

"Als de Kangoeroe formule niet meer bestaat en vervangen is door een Kolibrie formule die dan ook nog eens voordeliger is voor de klant, waarom blijven jullie ons dan de Kangoeroe formule aanrekenen en moeten wij meer dan 40€ bijbetalen voor extra sms'jes? Die bij Kolibrie inbegrepen in het zelfde tarief zouden zijn?"

"Mevrouw, wij kunnen toch niet zomaar zonder uw toestemming uw tariefplan veranderen?"

"Nou, jullie beloven julie klanten de voordeligste formule, en jullie beloven een gratis tariefcheck, en als die wijziging van tariefplan mij elke maand ongeveer 40€ minder kost, mag je die zo vaak veranderen als je wilt."

Ik vroeg haar om een creditnota en terugbetaling van de extra sms'jes in een formule die toch niet bestaat, maar helaas, daar mocht ze van haar overste niet op ingaan. Wel stelde ze voor het tariefplan om te zetten naar een Kolibrie.
Het meisje deed haar best, was heel vriendelijk, ik verwijt haar niets.

Het verwijt is aan jullie Orange.
Jullie belonen trouwe klanten met extra kosten, en dan nog wel van een formule die niet meer bestaat, die dus alleen maar mensen die al lang klant zijn hebben.

Op 27/12 loopt mijn contract met jullie af.

Ik ben benieuwd naar klantvriendelijkheid van jullie collega's. Wie het gaat halen. Tuttimus of Wigo?
I'll let you know.


Hoe had dit beter gekund? Wel, jullie hadden mij kunnen bellen.

"Mevrouw, ik zie dat u met 1 van uw nummers nog een oude formule heeft, de Kangoeroe. Die hebben wij afgevoerd wegens niet interessant, en deze past ook niet bij jullie telefoongedrag.
In de plaats daarvan hebben we nu de formule Kolibrie, echt iets voor uw man, daar kan hij onbeperkt mee sms'en.
Vindt u het goed dat ik uw tariefplan omzet van Kangoeroe naar Kolibrie? Dat is een formule aan de zelfde prijs, waar u even veel mee kunt bellen, maar waar u onbeperkt mee kunt sms'en, ipv maar 100 sms'jes per maand mee kunt versturen"

Kijk, dan had ik halsreikend uitgekeken naar 27 december, het einde van mijn contract met jullie, om daar met plezier nog een jaartje of twee, drie, aan vast te knopen.
Dat had ik pas service genoemd, en dan was dit een andere blogpost geweest.

Oh, en nog iets.

Begin september hadden jullie een leuke actie lopen met flyers in de Stad Antwerpen waarmee jullie anoniem oproepen vermiste beestjes plaatsen. Dolfijn kwijt, Koala kwijt, ...


Ik was de eerste die het verband legde, en er ontstond een grappige email conversatie tussen 1 van jullie medewerkers, en mezelf.



Uiteindelijk heb ik nooit een beloning ontvangen, ik heb er nog op een ludieke manier achter gevraagd op een toepasselijk moment, maar ook daar nooit antwoord op gekregen.


Ik denk dat het tijd wordt dat jullie je eens gaan toeleggen op klantvriendelijkheid, en misschien een paar beloftes houden?

Met vriendelijke groet,

Alles kan beter. Een eerbetoon.

Deze zomer kijkt Gazet van Antwerpen een hele zomer terug in de geschiedenis. Welke gebeurtenis is voor eeuwig verbonden aan die ene dag in juli of augustus. Een goede oplossing tijdens de komkommertijd.

En een mens leert al iets bij. Dat de reis van Christoffel Columbus naar Amerika meer dan twee volle maanden heeft geduurd. Hij vertrok op 3 augustus 1492 naar Indie, oh sorry, Amerika - maar dat heeft hij zelf ook nooit geweten - en zette pas op 12 oktober datzelfde jaar voet aan wal op het nieuwe continent.
En dat Louise Brown, de allereerste proefbuisbaby geboren op 25 juli 1978, een proefbuiszus had, en dat zowel zij, als haar zus zelf op natuurlijke wijze kinderen hebben gekregen (allemaal jongetjes).
En nog meer van die leuke artikeltjes.

Vandaag, 5 augustus, is een dag die elke Marilyn Monroe fan bewust beleeft. Dat is immers de dag dat de Hollywood ster 's morgens vroeg dood aangetroffen werd, alleen, in haar bed, in haar eigen huis na een overdosis barbituraten. En ik was dus niet verbaasd te zien dat Gazet Van Antwerpen deze gebeurtenis er had uitgekozen als gebeurtenis die voor eeuwig verbonden is aan deze dag.
Maar owee toen ik de foto's zag die bij het artikel waren geplaatst.

Ze hadden er niet beter op gevonden om bij één van de meest gefotografeerde vrouwen ooit, één van de fotogeniekste starlets uit de vorige eeuw, het grootste sexsymbool aller tijden, de bloedmooie pin-up die geroemd werd om haar perfecte maten (90 - 60 - 90) en in de top 3 staat van de mooiste vrouwen ter wereld, de vrouw die 54 jaar na haar dood nog bijna dagelijks in de pers verschijnt, de Hollywood ster die elk jaar nog als inspiratiebron gebruikt wordt voor nieuwe mode- of make up trends, de filmster waar regelmatig tentoonstellingen over worden georganiseerd, en last but not least; de sexbom waar iedereen aan denkt wanneer hij ergens een rokje ziet opwaaien ...

... een afschuwelijke foto te plaatsen. Een clandestien genomen snapshot in een donker mortuarium waarbij de fotograaf van dienst de medewerker omgekocht had met enkele schamele dollars om aan de wereld te laten zien dat een mens waarop net een autopsie is gepleegd, er niet echt uitziet zoals je je hem of haar wilt herinneren.

Het is een foto waar elke Marilyn fan een hartgrondige hekel aan heeft.
Het is een foto waar elke zinnig mens zijn ogen voor afwendt.
Het is een foto die je niet aan je kinderen laat zien.
En, het ergste van al, het is een foto die je nooit meer vergeet wanneer je hem eens gezien hebt.
You cannot unsee it.

Ik heb hem hier geblurred, maar wilde even tonen hoe nadrukkelijk hij in beeld is gezet.



Beste Gazet van Antwerpen, ik had dit niet van jullie verwacht. Dit hoort eerder bij een goedkope tabloid, of een sensatie krantje.
De persoon die dit artikel heeft samengesteld is waarschijnlijk geen fan van Marilyn, en heeft wellicht geen kinderen. Of toch geen kinderen die zijn krant lezen.

Pas op, ik ben altijd blij dat er aandacht wordt besteed aan Marilyn, maar volgens mij had dit toch beter gekund.



Posten jullie volgende keer weer een mooie foto alstublieft?

Want die zijn er maar zat.

Alles kan beter. Online Spamming

Het internet is niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Ik zit zelf een groot deel van de dag achter mijn PC (als ik geen stadswandelingen heb) en heb steeds verschillende sites openstaan.

Bij een 'Breaking news' melding klik ik meteen door, om dan voor elk wereldschokkend schandaal, smeuïge roddel, nieuwe ontdekking, vreselijke natuurramp, spectaculaire achtervolging, mysterieus overlijden, schattig pas geboren beestje, ...
eerst een reclamefilmpje te krijgen.

In de beginfase van internet reclamefilmpjes kon je de advertentie nog zo goed als onmiddellijk wegklikken, maar tegenwoordig moet je minstens 12 seconden kijken.
An sich geen ramp, weze het niet dat het vaak hetzelfde filmpje is.
Dat je dan 12 seconden lang moet bekijken.
Bij elk nieuwsitem dat je aanklikt.
De godganse dag door.

Dit weekend was het de beurt aan Zalando.
Ik zat online wat kranten te lezen, en kreeg bij bijna elke muisklik dezelfde reclameboodschap te zien.

Reclame moet kunnen, reclame moet er zijn, maar een beetje afwisseling kan geen kwaad. Doordat de consument kan wegklikken (zij het pas na 12 seconden) is het net zo belangrijk om die consument nieuwsgierig te houden. En dat kan, met de juiste reclame.

Want er bestaan echt wel reclamefilmpjes waar ik de hele dag naar kan kijken.
Zoals die van Whiskas bijvoorbeeld met hun Kitten College.

Schitterend zijn die, alle 10, 12, of hoeveel het er ook zijn.

En waar nemen mensen zoals ik dan soms hun frustratie mee naar toe? Naar Twitter natuurlijk.

Ik stuurde een tweet naar Zalando, en kreeg vanmorgen een verrassend antwoord.


Well done Zalando, humor kan de wereld redden.

En hier misschien wat ideetjes voor een nieuwe collectie?

In tijd van nood kent men zijn vrienden (2)

Gelukkig zetten de bevoegde instanties hun schouders onder de penibele situatie die gisteren alle dierenvrienden in ons land bezighield. Die van het faillissement van Just Dogs en de meer dan 400 honden die moederziel allen achter waren gelaten in erbarmelijke omstandigheden.

De honden zijn in beslag genomen en worden allemaal geplaatst.

En het kabinet van onze minister van dierenwelzijn heeft zelfs de moeite genomen mij persoonlijk te antwoorden op mijn bericht van gisteren.


Het zit er dus goed uit voor onze vrienden, en ik deel ook graag het bericht van Gaia!!

In tijd van nood kent men zijn vrienden.

Mijn oog viel op een krantenkop, Hongerdood dreigt voor 400 honden.


Wat is dat voor een verhaal? Als grote dierenliefhebber gingen mijn haren meteen recht overeind staan, en ik begon meteen het nieuws uit te spitten.

In een notendop:
Just Dogs, een bedrijf van broodfokker Gerd W. uit Kasterlee heeft op donderdag 24 maart 2016, vrijwillig de boeken neergelegd. Het bedrijf had zo’n 1,7 miljoen euro openstaande schulden, voornamelijk bij de fiscus en de RSZ.
Sinds die dag is curator Bruno Van Impe uit Deurne verantwoordelijk voor de afhandeling van het faillissement. De curator is op bezoek geweest in de fokkerij en heeft daar 402 honden geteld. Naar zijn normen zagen die honden er niet verzorgd uit. Zijn medewerkster moest de stallen vroegtijdig verlaten omdat ze de gortigheid niet meer kon aanzien.
Volgens de curator staat de rekening van Just Dogs in het rood. Hij heeft contact opgenomen met het dierenasiel Veeweyde in Turnhout, maar dat kan geen vierhonderd honden opvangen.
Nu richt hij zich tot de Vlaamse overheidsdienst Dierenwelzijn die onder bevoegdheid van minister Ben Weyts (N-VA) valt. “Inspecteurs van Dierenwelzijn zijn woensdagvoormiddag komen kijken. Ze stelden geen problemen vast en zijn weer vertrokken”, aldus Van Impe. “Ik heb duidelijk gezegd dat er geen geld was om de honden te voederen en heb gevraagd wat er met hen moest gebeuren. Ik kreeg te horen dat het mijn verantwoordelijkheid was omdat ik de curator van het failliete bedrijf ben.”

Je kunt toch niet zomaar 400 honden laten creperen?
Ook op Facebook laten mensen ondertussen hun ongenoegen blijken, en ik besloot wat rond te bellen.
Eerst Gaia die hun steun al hadden toegezegd.

Ik kreeg een hele vriendelijke dame aan de lijn. Ze was blij met de aangeboden hulp, maar jammer genoeg zijn ze momenteel machteloos. Het faillissement wordt behandeld door de curator, maar die is niet bereikbaar. Zelf viel ik ook op zijn voice mail.
Ze raadde me aan een email te sturen naar het kabinet van minister Weyts op het emailadres kabinet.weyts@vlaanderen.be en hen te vragen in actie te komen.

Van de dame van Gaia had ik ook een telefoonnummer van Dierenwelzijn gekregen en ook daar werd ik vriendelijk te woord gestaan.
Volgens Dierenwelzijn is er momenteel minimale bezetting, en worden de honden verzorgd. De verblijven worden onderhouden, ze krijgen eten en drinken en er is ook medisch toezicht.

Er zijn heel veel mensen die hun hulp aanbieden, dat is hartverwarmend, maar onmogelijk te coördineren.

Ik denk dat we Dierenwelzijn best op hun woord geloven dat er voor de dieren gezorgd wordt, maar dat mailtje heb ik toch gestuurd.


En zelfs al ben je geen echte dierenvriend, je kunt niet ontkennen dat wij honden nodig hebben, en zij ons.
Je kunt ze niet de ene dag inzetten om bommen op te sporen om ze de andere dag af te danken.

En al is het maar alleen al voor dit:



Dit mogen we niet toestaan:


Delen jullie dit bericht ook?

Update op GVA, er wordt inderdaad voor de honden gezorgd.

En nog meer goed nieuws op 1/4, Minister Ben Weyts heeft beslist dat alle honden worden opgevangen in asielen. Nu hoop ik maar dat ze snel geadopteerd worden.

Alles kan beter. Klantvriendelijkheid.

Ik heb tijdje terug iets voelen knappen in mijn rechterelleboog. Pijnlijk, en vooral lastig als rechtshandige. Gelukkig (nou ja, het is maar hoe je het bekijkt) ben ik al een paar jaar in behandeling bij een goede osteopaat voor een nek hernia, en ik liet hem eens naar de elleboog kijken tijdens één van mijn regelmatige visites.

Het bleek een tenniselleboog te zijn! En dat terwijl het laatste tennisracket dat ik heb vastgehouden het met diamant belegde, massief gouden racket was van het ECC tennistornooi in het Sportpaleis ongeveer 30 jaar geleden toen ik er als hostess voor Volvo werkte.

De dokter raadde me een paar behandelingen aan, waaronder acupunctuur (brrr) en ik mocht de komende weken geen tarweproducten eten.
Geen tarwe? Tarwe zit in ongeveer alles wat ik lekker vind. Brood, cake, koekjes, pizza, en - oh ramp - ook in PASTA!!!

Mijn man en ik gaan vaak uit eten, meestal Italiaans. Als ik al eens thuis kook, is het altijd pasta. En we gaan elke week naar den Abjaar waar je op maandag een heerlijke spaghetti Bolognese kunt gaan eten voor maar 6€. Ja, die tarweloze weken, het zou een uitdaging worden.
Gelukkig bestaat er spelt pasta, die is zonder tarwe, dus ik ging meteen 2 dozen kopen.

Afgelopen zaterdag was het prachtig weer, en ik moest niet werken. We wandelden de stad in en wilden ergens een kleinigheidje gaan eten.
Een leuk en gezellig plaatske waar we al vaker geweest zijn is Bette's Picnic, achter de kathedraal.
Het zat goed vol.

"Heeft u nog ontbijtjes?"

vroeg mijn man

"Ja hoor, neemt u maar plaats"

We kregen de kaart waarop een enorme selectie belegde broodjes stonden, salades, soep en kleine snacks. Het duurde even voor we een ober aan onze tafel kregen, en toen die kwam vroeg Kristoffel nog eens naar een ontbijt.

"Dan moet ik u een andere kaart geven"

En hij bleef weer even weg. Toen we de ontbijtkaart kregen zagen we maar liefst vier soorten ontbijt, van eenvoudig voor 9€ tot zeer uitgebreid aan 30€, maar natuurlijk allemaal met brood.

Toen na enkele minuten de ober de bestelling wilde komen opnemen vertelde ik hem dat ik tijdelijk geen tarwe mocht eten, en dus geen brood, en koos uit de snacks rechts op de kaart, de VEGGITALIOSTICKS; Kerstomaatjes met buffelmozzarella, balsamicocreme, groene pesto op een stokje, aan 6€

"Sorry, maar de kaart wordt momenteel veranderd, die snacks die rechts op de menu staan, hebben we niet meer. We hebben wel grote salades, ook met mozzarella, links op de kaart."

Zoveel honger had ik nu ook weer niet, en de salades kostten tussen de 12,50€ en de 15€, dus ik keek opnieuw naar de menukaart en zag iets dat me aansprak. Een Omelet (2 eitjes) met ham, kaas en tomaat.

"Sorry, maar dat kan u enkel bestellen als supplement bij een ontbijt."
"Goh mijnheer, ik mag geen brood eten, en al uw ontbijtjes zijn met brood."
"Het spijt me, daar kan ik niets aan doen."

Wij keken hem sprakeloos aan. Meent hij dat nu?

Ik stond recht en nam mijn jas en enkele minuten later zaten wij op de Vrijdagmarkt, in de voorjaarszon bij Camino heerlijk te smullen van een noodle salad (gemaakt van rijstnoedels) met verse groeten, koreander en heerlijk gebakken tofu.
Geen spoor van tarwe, en vriendelijke bediening.

En straks gaan we naar den Abjaar voor een spaghetti Bolognese.

'Jamaar, daar zit toch tarwe in?'

hoor ik jullie denken.

Kijk, daar heeft de eigenaar een oplossing voor gevonden. Ik breng een portie van mijn eigen spelt pasta mee, en Bart kookt die perfect al dente zodat ik samen met mijn man een heerlijke pasta Bolognese kan eten, voor maar 6€.
Dat noem ik klantvriendelijkheid.
.


(en de vloeibare tarwe in mijn glas? Daar heb ik van mijn dokter een joker voor gekregen)

Alles kan beter. Filmtrailers

Sinds een paar maanden ben ik lid van een supertoffe internationale vrouwenvereniging, AWCA, en onderneem met mijn nieuwe vriendinnen allerlei toffe dingen. Daguitstappen zoals bijvoorbeeld naar Rotterdam, stadswandelingen (waar ik als gids eens gegidst word), etentjes, vergaderingen, kussens maken voor het goede doel, en deelnemen aan de leesgroep.

Elke maand lezen we een boek, en komen dan bij één van de leden samen om het te bespreken. Ik heb al een paar mooie boeken ontdekt die ik anders misschien niet gelezen zou hebben. Zoals The Children Act (niet echt kapot van maar toch interessant), Girl on a train (die had ik zonder leesclub waarschijnlijk ook wel gelezen), The Invention of Wings, a must read, wat een boek!!!! en vanmorgen heb ik na een slechts een paar dagen een ongelooflijk pakkend boek uitgelezen, Me before You.

Het begint als een klassieke tearjerker, knappe, rijke, succesvolle jongeman raakt verlamd na een ongeval en verliest alle hoop in het leven. Teneinde hem wat op te krikken, huurt zijn moeder een schattig, onzeker, onervaren jong meisje in om 6 maanden voor hem te zorgen.
Beetje vreemd, want als ik schatrijk was, en mijn zoon hulpbehoevend, zou ik de meest bekwame en ervaren verzorgers inhuren die er in de wereld te vinden zijn.

En de rest van het verhaal laat zich wellicht raden ... Of toch niet?

Ik ga er hier niet meer over schrijven, maar als je je echt eens wilt verliezen in een mooi boek waarbij je toch wel een paar Kleenexjes nodig zult hebben, dan is dit het boek dat je moet in huis halen.

Twee jaar na publicatie van het boek werd de film aangekondigd die binnenkort in de zalen zal verschijnen. We hebben al beslist om hem samen met de leesgroep te gaan bekijken.

Nieuwsgierig geworden naar het boek, de auteur, de film etc struinde ik het internet af, en na enkele minuten moest ik mijn man gelijk geven in één van zijn meest gedetermineerde meningen.

Mijn man gaat dolgraag naar de film, het is bijna gelijk wat voor film, "als het maar beweegt" is zijn motto, en hij laat zijn keuze meestal bepalen door de regisseur of scenarist, en heel uitzonderlijk misschien door één of meerdere van de acteurs.
Maar hij kijkt nooit, nooit, ECHT NOOIT, naar filmtrailers.

Ik wel.
Pas nog, naar de nieuwe Jungle Book, die wil ik echt zien.

Maar toen ik op zoek ging naar 'Me before You' op Youtube vond ik een official trailer, en nog een official trailer, een official trailer #1 en zelfs een trailer review; een blik achter de schermen van de trailer, met andere woorden, the making of the making of the making of.


En als je zelfs maar één van deze trailers bekijkt, is je volledige leeservaring verpest.
Er zitten zo'n mooie scenes in het boek, scenes die zonder twijfel op een prachtige manier in beeld zullen worden gebracht, maar om die nu zomaar uit de context van de film te halen en ze in een trailerke van 2 minuten en 48 seconden te steken, dat is bijna misdadig.

Deze trailers maken dat elke ontroerende verrassing, elke wonderbaarlijke verbazing, elke pijnlijke herkenning, het diepe medeleven met de avonturen, ervaringen en keuzes van deze protagonisten tijdens het lezen van het boek of het kijken van de film brutaal de nek worden omgedraaid, en de kop afgerukt.

Tot ik deze vond.
Een trailer zoals een trailer moet zijn. De sfeer scheppen zonder de plot te grabbel te gooien, de karakters schetsen zonder ze helemaal bloot te geven, de nieuwsgierigheid zo prikkelen zodat je bijna met een rode stift de releasedatum van de film in je agenda wilt schrijven (3 juni voor diegenen die het willen weten).

Dus, liefhebbers van een ontroerend boek, of mooie film, rep je naar de boekhandel en begin te lezen en bekijk alleen maar deze trailer:


Ik meen het he, ALLEEN MAAR DEZE!!!

Alles komt goed. De Post

Ik had het kunnen weten natuurlijk. Donderdag ontving ik de factuur van De Post voor postzegels die ik niet in ontvangst mocht nemen omdat ik geen volmacht van mezelf had gekregen (of aan mezelf had gegeven. U kunt dat verhaal hier lezen).

Dan toch maar de zending gaan halen met het nodige bewijsmateriaal dat ik wel degelijk zaakvoerder ben van mijn bvba. De voorgeschiedenis is echter nogal complex.
Ik bereidde me goed voor en gewapend met de statuten op de vorige naam van de bvba, Multinews (op een oud adres notabene), een notariële akte van de naamswijziging naar AntwerpConnection, een andere notariële akte van de adreswijziging naar het huidig adres, en een recente printout van de gegevens van de Kruispuntbank trok ik naar het postkantoor.

Toen het mijn beurt was gaf ik het briefje van de aangeboden doch niet overhandigde aangetekende zending aan de loket beambte.

Terwijl die de zending ging halen, nam ik uit mijn tas de kopijen van de statuten op de vorige naam van de bvba, Multinews (op het oud adres), de notariële akte van de naamswijziging naar AntwerpConnection, de andere notariële akte van de adreswijziging naar het huidig adres, en de printout van de recente gegevens op de Kruispuntbank.

De loket beambte kwam terug, keek een paar seconden naar de naam op de omslag van de zending, en keek toen vragend naar mij:

"Antwerpconnection?"

Ik knikte bevestigend, maar een split second voor ik triomfantelijk alle documenten onder haar neus wilde schuiven, schoof zij totaal onverwacht de zending naar mij toe.

"Hier even tekenen voor ontvangst aub. Nog een prettige dag"

en ze gaf me de zending, zonder mijn statuten, notariële aktes en kruispuntbankpapier één blik waardig te hebben gegund, zomaar mee.

En nu kan ik weer mijn eigen briefjes gaan versturen :)

Alles kan beter. De Post.

Ik bestel geregeld postzegels via "Mijn Zegel"
Leuk toch, die gepersonaliseerde postzegels. Ik gebruik hetzelfde design als dat van mijn business cards, en ben best trots op mijn Corporate Identity.


Nu zat ik bijna door mijn voorraad eigen zegels heen en plaatste vorige week een nieuwe bestelling.
10 vel postzegels voor binnenlandse verzendingen, en 1 vel postzegels voor buitenlandse verzendingen.

Aangezien ze voor zakelijk gebruik zijn - wie stuurt er nu nog brieven, niemand toch? Alleen facturen moeten soms nog per gewone post - bestelde ik ze op naam van mijn BVBA en klikte ik de optie om een factuur te krijgen aan.

Een paar dagen later al belt de postbode met een aangetekende zending, joepie, mijn postzegels.

"Ik heb een aangetekende zending voor Antwerpconnection. Wie bent u?"
"Ik ben de zaakvoerder."
"Heeft u een volmacht?"
"Ik ben de eigenaar van de BVBA"
"Jamaar heeft u een volmacht?"
"Nee, ik ben de eigenaar. Waarom zou ik mezelf een volmacht geven?"
"Ja sorry, u heeft een volmacht nodig. Ik mag u de zending niet geven."

Ik moet dus eerst een volmacht krijgen van de Post die ik aan mezelf moet geven via de Post alvorens ik een door mezelf bij de Post bestelde, aan mijn eigen BVBA gerichte bestelling met postzegels van de Post in ontvangst kan nemen.
Bent u nog mee?

Volgens de postbode had ik genoeg aan een documentje van de kruispuntbank.

Ik ging online voor het documentje. Zoekresultaten bij de vleet.



Ik klikte door naar de link via de post


De B-post volmacht is betalend, maar vooral de lijst handelingen die je ervoor moet uitvoeren vond ik nogal lang en omslachtig


De postvolmacht van de Kruispuntbank van Ondernemingen is gratis, maar als ik daarop klikte kreeg ik dit


Dan maar rechtstreeks zoeken naar 'volmacht post kruispuntbank' en dan kom je op een zeer toegankelijke, overzichtelijke en gebruiksvriendelijke website (pun intended).

Ha, een tekstblokje over "mandaten POST" met een directe link

die ik meteen downloadde. Het was een PDF file van 13 bladzijden, even toegankelijk, overzichtelijk en gebruiksvriendelijk als de website by the way.

Dus lieve mensen van de Post, het ligt ongetwijfeld aan mij, maar ik geef het bij deze op.

Gelukkig had ik gekozen voor betaling na ontvangst factuur, en de factuur zit bij de zegels die ik niet krijg van jullie zonder volmacht.

Dus weet je wat, hou mijn zegels maar, of beter nog, gebruik ze.
Stuur eens een verjaardagskaart naar een uit het oog verloren vriend(in), een romantische liefdesbrief naar je eigen partner, een grappige kettingbrief waarmee je na een tweetal weken een gros cupcake-recepten in je brievenbus krijgt, of waarom geen ansichtkaartje uit eigen stad naar je ouders?
Met andere woorden maak er een hoop mensen blij mee, het zal me leren zo ijdel te zijn dat ik postzegels wil met mijn eigen afbeelding erop.

Ik koop wel een velletje Flupkes voor op mijn facturen.