Jarig zijn ten tijden van crisis - Coronamijmeringen

De ram-vrouw werd in één van de boeken die ik vroeger verslonden heb, Zonneklaar, van Linda Goodman, beschreven als een wervelwind, ondernemend, druk, bezig, harstochtelijk en passioneel.

Toen ik in dat boek hetvolgende las: "Scarlett O'Hara (uit gejaagd door de wind) is de typische exponent van de door mars beheerste,vrouwelijke ram.", was dat het grootste compliment dat ik me kon bedenken, Scarlett is mijn heldin, en de Amerikaan die ik ooit ontmoette aan het graf van John F. Kennedy en waar ik een paar dagen mee ben opgetrokken in Washignton DC die me later in een brief er fijntjes op wees dat Scarlet een egocentrische bitch was en dat hij vond dat ik veel meer weg had van Melanie Wilkes, heeft daarna nooit meer iets van me gehoord.

Voor wie de ram-vrouw beter wil leren kennen, klik hier. Het kan tegenvallen, u bent gewaarschuwd, you're not messing with her:


Maar ik ben dus jarig vandaag, en ik vind het verschikkelijk.
Niet dat ik jarig ben, ik houd van verjaardagen, het is mijn favoriete dag van het jaar, of week, want mijn verjaardag duurt elke keer minstens vijf dagen, maar ik vind het verschikkelijk dat ik jarig ben tijdens deze corona crisis, terwijl iedereen binnen moet blijven, en cafés en restaurants gesloten zijn. Een drama!!

Vanmorgen werd ik wakker om 6h en trok troosteloos naar de living. Mijn man, het is een schat, en ik zie hem graag, al 23 jaar lang, nou ja, 22 jaar, 11 maanden en 20 dagen om correct te zijn, maar hij is er het type niet naar om de living vol te hangen met ballonnen, rozenblaadjes over mijn pad te strooien of verzoeknummertjes aan te vragen op locale radiozenders, maar hij heeft zijn momenten.
Nu de poetsvrouw niet meer komt, ja, Corona, zo heet ze niet, maar dat had u al wel door zeker, heeft hij gisteren het hele huis gestofzuigd, het bed verschoond, aan de kassa van de Cru heeft hij me verrast op een prachtig bosje tulpen en hij stond erop de volledige rekening te betalen, ook mijn dure kaas, en gedurende de hele dag zal hij af en toe luid 'Happy birthday to you' brullen maar ik wist gewoon dat mijn living er vanmorgen net zo uit zou zijn als gisteren met dan het verschil dat hij was gestofzuigd.

Ik opende mijn tablet en had 4 verjaardagswensen - begrijpelijk gezien het onmenselijke uur, maar wij hebben drie katten, en die willen eten dus maken me wakker om half 6.

Ik slaakte een diepe zucht en voelde een klein beetje zelfmedelijden naar boven borrelen.

Maar kijk, we zijn 12 uur later, en deze verjaardag wordt er ondertussen eentje om nooit meer te vergeten. De verjaardagswensen stromen binnen
en de deurbel heeft hier niet stilgestaan.

Mijn nichtje was op de fiets gesprongen en bracht 2 heerlijke maaltijden , een buurvrouw bracht een serenade met ballon eén rol WC papier, haha!!

En bloemen dat ik heb gekregen, bloemen! Van mijn man, schoonfamilie, en zelfs van de bloemiste zelf omdat ik de laatste tijd wat boeketten bij haar had besteld en ze me dankbaar was :)


Helemaal leuk zijn de cadeaubonnen!! Zo kan ik 'post-corona' al zeker enkele wijntjes drinken bij Think Jazzy met mijn vrienden Harco en Isabelle. Met mijn vriendinneke Dorian pizza eten bij Nicoletta, en mijn hubby gaf me een leeg schriftje waarin elke pagina staat voor een bon naar keuze, en ik kijk er al naar uit om vele middagen, avonden, met hem op stapt te gaan. Ik krijg het zeker vol, dat boekje!!!

Maar er één ding is waar ik bang voor ben is het niet zelf ziek worden van Corona (ik ben immers een ram-vrouw remember?). Voorlopig ben ik ook niet bang dat mijn vader het krijgt, die blijft netjes in zijn kot.
Nee ik ben bang dat veel van mijn vriendjes het lastig gaan krijgen, de zelfstandige ondernemers met de leuke bars, restaurants, en andere zakelijke initiatieven, ...

Mijn verjaardagscadeaulijstje was dan ook een oproep naar cadeaubonnen waarbij ik het bedrag verdubbel, en de schenker mee ga nemen.
Mijn bonnenboekje gaat van pas komen.

Zometeen staat er nog een verjaardagschat op stapel met mn facebookvriendjes, een e-peritief met mijn vriendengroepje de Bende van Ellende, en om 20h gaan we weer met potten- en pannendeksels kabaal maken om de zorgverleners een hart onder de riem te steken.

Wat een mooie verjaardag.

Net geen zilver

Heel mijn leven heb ik in het Antwerpse gewoond. Ik ben geboren - en heb mijn jeugd doorgebracht - in Deurne, daarna woonde ik een goeie 15 jaar in Berchem, en sinds een paar jaar leef ik met mijn partner en onze twee katten in hartje Antwerpen. In dat hele leven ben ik maar vier keer verhuisd, en ik hoop van ganser harte het niet nog eens vier keer te moeten doen.

Nee, ik ben redelijk honkvast, en val graag terug op routine. Experimenteren is leuk, reizen super, nieuwe dingen leren inspirerend, maar een aantal constanten in mijn leven heb ik echt nodig.

Zo lees ik om de zoveel jaar mijn lievelingsboek “Gone with the Wind” in plaats van een nieuwe bestseller te verslinden. Ga ik om de vijf jaar naar Los Angeles om de dood van Marilyn Monroe te herdenken in plaats van ergens naar toe te trekken waar ik nog nooit geweest ben. Ga graag terug eten daar waar het lekker was in plaats van een nieuwe zaak te proberen. Val ik regelmatig mijn lievelingswijnbarretje int Stad binnen in plaats van een nieuwe trendy hotspot te testen. En naar films met Hugh Grant, daar kan ik naar blijven kijken (vooral ‘Love Actually’).

Trouw, ja ik denk wel dat ik dat ben, en dat geldt voor veel van mijn relaties. Ik heb dierbare vriendinnekes die dat al een paar decennia zijn, een partner waar ik al 15 jaar veel lief en af en toe een beetje leed mee deel, en dan is er natuurlijk de bijzondere relatie die alles in zich had bekroond te worden met een zilver jubileum.

Op mijn 20e verjaardag zond CBS de allereerste aflevering uit van The Bold & the Beautiful en een paar jaar later, toen het bij ons op de buis kwam, was ook ik meteen in de ban van het reilen en zeilen bij de Forresters en de Logans, en later de Spectra’s en de Marones.

Ik ging alleen wonen en had geen geld voor kabel televisie. De binnenhuisantenne die mijn vader installeerde was gelukkig meer dan goed genoeg, en ik racete elke dag van mijn eerste job naar huis om stipt om half 6 de BRT op te zetten voor mijn dagelijkse portie soap. Het eerste salaris werd gebruikt voor een videorecorder zodat een uurtje overwerken geen onoverkomelijke ramp meer was.

Hoe onwaarschijnlijk de verhaallijnen ook waren, hoe tergend langzaam de plotontwikkelingen, hoe ongeloofwaardig het scenario, … geen aflevering sloeg ik over. Alhoewel ik in drukke tijden vaak de tape versneld afspeelde en enkel de ondertitels las.

Ook op vakantie werd de recorder tot in de puntjes geprogrammeerd en na een reisje lag ik steevast een paar dagen op de bank voor een overdosis B&B.

Ik werd ouder, net zoals de kinderen van Brooke, Ridge, Taylor, …. maar voor de hoofdpersonnages bleek de tijd stil te staan. Ridge werd langzaam grijs, maar ineens was zijn haar weer gitzwart. Brookes dochter kroop in een babypakje de tuin in om de volgende aflevering op een brommer de oprit op te rijden, maar alles pikte ik, zonder morren, ik bleef trouw aan mijn 25 minuten glamour per dag. Met de intrede van het internet kon ik me vaak uren amuseren met het herbekijken van oude afleveringen of het uitpluizen van toekomstige verhaallijnen.

Groot was dan ook de schok een paar weken geleden toen aangekondigd werd dat Ridge de soap zou verlaten. En dat net na zijn 7e of 8e huwelijk met Brooke. Oh jee, wat nu?

Tot overmaat van ramp kondigde CBS vorige week aan dat ook Stephanie, de mater familias, de reeks zou verlaten. Waar ze voor Ridge de deur nog op een kier laten staan – hij ‘verdwijnt’ op zijn huwelijksreis en Brooke komt alleen terug, halen ze bij Stephanie de grove middelen tevoorschijn. Zij krijgt een heuse sterfscene, met afscheid van alle, alle personages waar ze de afgelopen 25 jaar mee gewerkt heeft, zelfs Sally Spectra. In het echte leven overleden, in de serie eindeloos op cruise.

Brooke zonder Ridge leek me een onoverbrugbaar obstakel. Dit overleeft de serie niet, dacht ik een paar weken geleden.

Maar nu weet ik wel beter. Het was niet de relatie Brooke – Ridge die de serie al 25 jaar ‘spannend’ houdt. Nee, het was de relatie Brooke - Stephanie die me vooral op het puntje van mijn stoel hield, bijna 25 jaar lang.

Ik zal jullie missen, Ridge en Stephanie, allez, over drie jaar toch natuurlijk, want we lopen hier in België gelukkig wat achter, en wie weet, tegen dan trouwt Brooke nog eens met haar ex Eric, de vader van haar man Ridge, de ex van haar zus Donna, en natuurlijk ook de ex van haar aartsrivale, maar misschien ook wel beste vriendin, Stephanie, als die ondertussen niet terug uit de doden is herrezen net zoals Taylor dat ooit deed, de ex van Ridge, en ook de ex van Nick, een ex van Brooke die een paar keer trouwde met Brookes dochter, een affaire heeft gehad met Brookes zus en een halfbroer bleek te zijn van Ridge, de stiefvader van de dochter van Brooke, waar hij ooit bijna een relatie mee heeft gehad terwijl zijn andere stiefdochter met Brooke ondertussen de strijd heeft aangebonden met zijn echte dochter uit zijn eerste huwelijk met Taylor die een tijd terug bevallen is van de baby die ze kreeg met Nick door kunstmatige inseminatie waarbij door een misverstand niet haar eigen eicel, maar een eicel van Brooke werd ingeplant en haar zoon dus niet haar eigen zoon met Nick is, maar de zoon van Brooke met Nick die een tijd lang werd opgevoed door Nick en Bridget, Brookes dochter, en later door Nick en Katie, Brookes zus, tot Katie Nick in de steek liet om te trouwen met de broer van de allereerste vrouw van Ridge, Caroline, die stierf aan leukemie nadat ze ook nog even met Thorne, Ridges broer, nou ja, halfbroer, getrouwd is geweest die ook iets heeft gehad met Taylor en natuurlijk ook met Brooke.

Geniet nog even mee.

Ik ga je missen Stephanie Forrester

I wanna be loved by you

Ik zit nog steeds met een stuk of 100 Marilyn Monroe fans in Los Angeles voor de herdenking van het overlijden van Marilyn Monroe, aanstaande zondag 50 jaar geleden. Het klinkt een beetje deprimerend, luguber zelfs, maar we hebben ongelooflijk veel lol samen. Gisteren werden we om 10h verwacht in het Hollywood Museum waar de grootste Marilyn tentoonstelling ooit werd gehouden met ontelbare persoonlijke items van de Hollywoodster.

We stonden zo met een honderd man voor de deur te wachten en iedereen begon met iedereen te kletsen.

Ik zag nu met mijn eigen ogen hoe al deze mensen uit Italië, Venezuela, Frankrijk, Canada, Mexico, Nederland, Nieuw Zeeland, USA, België, het Verenigd Koninkrijk, … allemaal hier wilden zijn, en de tijd van hun leven hadden.

Iedereen had mekaar de afgelopen maanden bijna allemaal virtueel ontmoet via Facebook, en het ijs was meteen gebroken. Of je mekaars taal nu goed verstaat of niet, of iemand een fabrieksarbeider is, een huisvrouw, een arts, een steward, nog studeert of een internationale carrière heeft, alle barrières vielen weg. We hebben namelijk allemaal iets gemeenschappelijks, en dat smeedt meteen een band.

Marilyn Monroe.

Eenmaal binnen keken we onze ogen uit. Bontjassen, brieven, jurken, een fototoestel, make up spullen, accessoires, snapshots en de hele verdieping was bijna overdadig bekleed met prachtige glamourfoto’s, filmposters, TV schermen met fragmenten, … Mooi gedaan.

Het hele museum is trouwens prachtig. Jurken, memento's, foto's van Gone with the Wind tot Monster in Law, ik had er heel de dag wel kunnen rondsnuisteren.

’s Middags werd in ons hotel de fameuze Pool Party gehouden. Iedereen was uitgenodigd voor een leuke middag kennismaken, fotosessies met mekaar en de Marilyn tribute artists of look-a-likes, onder het genot van een hapje en een (alcoholvrij) drankje. Puriteins Amerika.

Even dacht ik dat ik op een jaren ’20 feestje was terecht gekomen. In pakweg 2/3 van de plastic cups, drinkbussen, theekopjes zat echt geen cola, of toch zeker geen cola puur.

Een van de gasten was Gloria Pall, een pin up uit de fifties, en ik had er een leuke babbel mee. Ze zat er om haar boek te signeren en vertelde me wat anekdotes. Leuk mens, met gigantisch valse wimpers en hagelwitte tanden. Het 'boek' is op A4 formaat, fotocopies van krantenartikels en af en toe een verhaaltje in font 16 met een dubbele interlinie, en ik vroeg haar wat ze ervoor wilde. "30dollars. I don't have too long anymore and these are my last ones" Ze verkocht ook DVD's met al haar filmopnames en was vooral trots op het feit dat haar benen te zien zijn op Jailhouse Rock van Elvis. Haar zoon kwam af en toe checken hoe het met haar ging (ze is 85) maar die had meer oog voor één van de vele Marilyn Look-a-likes. Vooral dan voor Memory die trouwens jarig was. Hij vroeg me wel 6 keer of ik een foto van hem met haar wilde nemen en zijn gezicht kleurde alsmaar donkerder rood.

Ondertussen was ook Suzie Kennedy gearriveerd en die hield haar eigen party op het balkon van haar kamer. Ze wenkte me naar boven. Bij binnenkomst kreeg ik meteen een glas in mijn handen gedrukt. California Champagne stond er op de fles. Kan dat zomaar? Ik dacht dat die naam beschermd was? Whatever. Het smaakte.

Beneden bij het zwembad barstte de karaoke los. Eén meisje had een prachtige fluwelen jurk aan met lange sleep. Een replica uit River of No Return. Toen de laatste noten van haar liedjes waren vervlogen, nam haar vriend (in een Hugh Heffner badjas) de microfoon om haar een serenade te brengen, en aan het einde van zijn liedje nam hij een doosje uit zijn zak, ging door zijn knieën en vroeg haar ten huwelijk. Ze zei ‘ja’ en kreeg een staande ovatie! Er gebeuren hier mooie dingen.

I wanna be loved by you. Pou pou pidou.

Carolien blogt deze zomer voor DNA.be. Ook vanuit Hollywood.

Frankly my dear, I do give a damn

Een paar weken geleden poste een Amerikaans vriendinneke van me een link op Facebook.
"Gone with the Wind Dresses in bad shape and need repair" Degene die het er ergst aan toe was, was de groene jurk gemaakt van de gordijnen van Tara, de plantage, die Scarlett aantrok toen ze Rhett Butler ging bezoeken in de gevangenis en hem niet wilde laten merken dat volledig aan de grond zat.


Zo lang als ik me kan herinneren, is Gone with the Wind mijn favoriete boek, en film. Elk jaar, meestal in de zomer, las ik het, en elke keer hij op tv kwam, meestal rond Pasen, of kerstmis, of beiden, keek ik ernaar.
Toen mijn goede vriendin Kiki jaaaaaren geleden naar Atlanta ging voor een job, vroeg ze me of ze iets voor me mee kon brengen voor mijn verjaardag. Ja graag, een originele versie van het boek, in het Engels, ik had het steeds in het Nederlands gelezen en wilde me nu wel eens aan de Engelstalige versie wagen. De auteur, Margaret Mitchell, was immers van Atlanta.
Ze bracht een super exemplaar mee, een Anniversary Edition, gebonden, in een mooie doos. Ze gaf hem aan me op mijn verjaardagsfeestje, met alle vriendinnen erbij. Ik pakte hem gretig aan, maar meteen rukte ze hem terug uit mijn handen. "Jij kent dat boek toch ondertussen vanbuiten, hoe eindigt hij?" En bijna woord voor woord citeerde ik, tot grote hilariteit van mijn vriendinnen:
'She could get Rhett back, she knew she could. There had never been a man she couldn't get, once she set her mind upon him. "I'll think of it all tomorrow, at Tara, I can stand it then. Tomorrow, I'll think of some way to get him back. After all, tomorrow is another day."'

Verslonden heb ik dat boek. De letters op de rug zijn nauwelijks nog te lezen, en als er 1 boek is, dat ik altijd zal bewaren, zal het dit zijn.

Pas op, het was niet echt eenvoudig te lezen. Ik heb het over 20 jaar geleden. De Engelse taal was nog niet zo ingeburgerd als nu, er was nog geen MTV, internet, Facebook, Skype, ... (geen GSM's, laptops, ... nu ik erover nadenk, maar dat leidt me te ver).
Het Engels lezen, dat ging nog. Maar Scarlett's nanny, een dikke negerin (ja, ik weet het, dat mag niet meer, maar het klinkt zo lekker,) sprak dialect, en dat werd fonetisch weergegeven. Bijvoorbeeld:
"Is de gempmum gone? Huccome you din' ast dem ter stay fer supper, Miss Scarlett? Ah done tole Poke ter lay two extry plates fer dem. Whar's yo' manners?"
Inderdaad, lees het nog maar eens.
De actrice die Mammy speelde, was trouwens de allereerste negerin die een Oscar kreeg)

Zo zat ik uuuuren in mijn luie stoel te lezen, de passages van Mammy meermaals, en vaak zelfs hardop, en ging volledig op in het verhaal. What a woman!!!
Voor mij is Scarlett O'Hara het prototype van de vrouw, mijn rolmodel. Mooi, elegant, slim, egocentrisch, sterk, gewiekst, sexy, een doorzetter, trouw, ijdel, opportunstisch, maar altijd zo gracieus dat, hoe gemeen ze ook uit de hoek kwam, je het haar altijd vergaf, met de glimlach.
Mijn neus krulde toen ik jaren later in een boek astrologie, Zonneklaar van Linda Goodman las dat de Aries vrouw gemodelleerd was op Scarlet O'Hara. Dacht ik het niet.

Dus toen ik de oproep las die de University van Texas de wereld instuurde, 'Help us help Scarlett's dresses', kon ik niet anders dan reageren en greep mijn creditcard.

En blijkbaar was ik niet alleen.
Meer dan 600 mensen, uit 13 verschillende landen trokken hun portemonnee open om een stuk Hollywood geschiedenis en waarschijnlijk ook een stukje jeugdsentiment te redden. In dit artikel met een paar leuke filmpjes kun je er alles over lezen.

In het totaal werd 30.000 dollar verzameld, het bedrag dat de universiteit van Texas nodig heeft om 5 jurken te restaureren die in 2014, ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de film, de hoofdrol zullen spelen in een reizende tentoonstelling rond 1 van de beste films aller tijden.

En de brief die ik heb gekregen van de University van Texas, die bewaar ik vanaf nu bij het boek, als bladwijzer zeg maar. Yes, I give a damn!!


After all, tomorrow is another day, en mogen er alstublieft nog veel mensen genieten van deze geweldige film.

Geniet mee.