Gun ons september - Coronamijmeringen

Een gevleugeld gezegde van mijn man is 'Het moet eerst slechter gaan, voor het weer beter wordt', een mantra dat toepasbaar is op ongeveer alles, van Hollywood Blockbuster tot het plaatselijk weerbericht, en ook op deze corona pandemie.

Gisteren was het weer tijd voor een langverwachte veiligheidsraad waarin nieuwe maatregelen zouden worden aangekondigd voor België. De vorige veiligheidsraad was bijna een maand geleden. Ik had hoop, nav een artikeltje waarin Toerisme Vlaanderen een lans brak voor de toeristische sector, de eerste keer dat die bij naam en toenaam werd genoemd, en ik dacht bij mezelf, gun ons september.

Het sprankeltje hoop voor Cultuur en Events werd waarheid. Met ingang van 1 september wordt het maximaal aantal toegelaten mensen in een publiek – bij sportwedstrijden, in het theater of bij andere cultuur-activiteiten, gebedshuizen, congreszalen, auditoria - uitgebreid tot 200 personen binnen en 400 personen buiten (ipv 100 en 200). En na een begrafenis mag je eindelijk weer een koffietafel houden, tot 50 gasten. 

De sociale bubbel van 5 blijft behouden, winkelen mag vanaf maandag weer met 2 en langer dan 30 minuten per winkel. Dat de bubbel van 5 behouden blijft, vind ik een goede zaak. Toen de bubbel onlangs werd versoepeld, zaten we in no time met een stijging in het aantal besmettingen. Het winkelen met 2 is ook fijn, die mocht van mij zelfs uitgebreid naar gezinsleden, of zelfs de bubbel, maar we zijn blij met elke vooruitgang.

Versoepeling dus voor events, voor cultuur, voor retail (winkels), maar waar bleef de versoepeling voor toerisme?

Als evenementen in de buitenlucht mogen doorgaan met 400 personen, waarom mogen wij stadsgidsen dan nog steeds maar met maximaal 9 personen op stap?

Ik ben er verder over beginnen nadenken na een wandeling die ik deze week had voor vzw Sporta. Sporta organiseert zomerkampen voor jongeren, zo ook een modekamp. Het is voor dat kamp dat zij al voor de derde of vierde keer op rij, beroep doen op mij voor Modewandeling in Antwerpen. Het is altijd heel leuk. De groep bestaat normaal gezien uit 14 deelnemers en 2 begeleiders.
Omdat ik maar 9 personen mee mag nemen op mijn wandelingen, dacht ik dat deze groep ook weer zou annuleren, zoals tientallen groepen reeds deden sinds 14 maart, maar nee, deze mocht doorgaan;

Op het samenscholingsverbod in Antwerpen geldt namelijk één uitzondering. Samenkomsten van minderjarigen bij een begeleide activiteit in de openbare ruimte.

Dus bij deze mijn dringend verzoek.
Maak een uitzondering voor alle samenkomsten bij een begeleide activiteit in de openbare ruimte. Laat groepen met ons op wandel gaan tot pakweg 20 personen. Met mondmaskers, handhygiëne en afstand. En gun ons september.

Het hoogseizoen in gidsenland voor wat betreft rondleidingen voor groepen loopt enerzijds van maart tot en met juni. Die maanden zijn we misgelopen. In juli en augustus hebben wij soms nog enkele individuele toeristen, maar die hadden we dit jaar ook niet.
De meeste teambuildings, bedrijfsuitjes, activiteiten met sociaal culturele verenigingen gaan door in september met een uitloop naar oktober, maar de nieuwe maatregel loopt al zeker tot en met eind september.

Ons voorjaar hebben wij gemist, alstublieft, gun ons september.

Horeca draait al weer een tijdje, mensen stappen zonder schroom, angst, zorg, op een overvol vliegtuig, de event sector haalt (een beetje) adem, de laatste solden kun je toch nog met z'n 2 gaan scoren, theaters stoffen hun podia af, maar toerisme heeft nog steeds geen perspectief.

In april riep men "Horeca moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open". In juni riep men "Cultuur moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open".

Ik zeg jullie "Toerisme moest als eerste dicht, en kan pas weer als laatste open".
Dus alstublieft, gun ons september.

Ik doe een oproep naar alle collega gidsen en aanbieders van toeristische belevingen; City golfs, rondritjes, fietstochten, workshops, ...
Gebruik de hashtag #gunonsseptember, en laat ons hopen op een mirakel.

Radio 2 belde me erover op. Herbeluister het interview hier.

Even kort recapituleren:

Vanaf 14 maart 2020 gingen meerdere maatregelen van kracht. Horeca moest dicht, en een paar dagen later, 18 maart, volgde een complete lockdown. Alle niet-essentiële winkels moesten dicht, burgers moeten thuisblijven en contact met de buitenwereld maximaal vermijden, met uitzondering van gezinsleden of voor het werk. Grenzen werden gesloten.

Alle ondernemers, ook ik moesten verplicht sluiten, mijn chocoladeatelier voor workshops moest dicht, ik mocht geen rondleidingen meer geven, musea en kerken gingen op slot, dierenparken en pretparken sloten hun toegangspoorten, kortom, het kloppend hart van onze stad werd even aan een kunstmatige monotor gelegd, zoals dat ook begin grote delen van de rest van de wereld.

Langzaam maar zeker kwam er beterchap. DIY winkels en tuincentra mochten weer open, stoffelwinkels (dat was vooral om mensen toe te laten zelf mondmaskers te maken (het mondmaskersaga is een verhaal op zich waarover ik hier niet ga uitwijden), je mocht contact hebben met één andere persoon (waar je niet mee samenwoont) en vanaf 10 mei werd die 'sociale bubbel' mensen waar je contact mee mocht hebben, uitgebreid naar 4.

Een week later mochten kappers, schoonheidssalons, pedicures, nagelsalons, barbiers en tatoeage- en piercingsalons opnieuw open. Markten gingen open (met maximaal 50 kramen), sporten in clubverband was opnieuw mogelijk in de buitenlucht (met maximaal twintig personen) en ook musea en dierentuinen mochten weer bezoekers ontvangen.
Huwelijken en begrafenissen waren mogelijk tot 30 personen. Maar dat alles wel nog steeds onder strikte voorwaarden.

8 juni was D-Day. Alle bedrijven mochten hun activiteiten hervatten. Behalve casino's, speelhallen en discotheken. Cafés, bars en restaurants moeten nauwkeurige richtlijnen volgen. Zo moet er 1,5 meter tussen de tafels zijn, mogen er maximaal 10 gasten aan een tafel plaatsnemen, moet iedereen aan tafel bediend worden en moeten obers mondmasker dragen. Alle zaken mogen openblijven tot 1 uur, iets wat voortaan ook geldt voor de nachtwinkels. 

Ook de bubbels worden flink uitgebreid. Ipv 4, mag je 10 verschillende personen per week zien. Social distancing blijft aangeraden, maar niet voor gezinsleden, kinderen onder de 12 jaar onder elkaar en mensen uit de uitgebreide bubbel. Als je iets in groep doet, mag die nooit groter zijn dan 10 personen, kinderen inbegrepen. Zowel bij bezoek thuis, als buitenshuis of op restaurant. In juli ging de bubbel naar 15 personen, en toen ging het fout.

Na een flinke heropflakkering van het aantal besmettingen werden een aantal maatregelingen teruggeschroefd; de sociale bubbel ging terug naar 5, winkelen mocht je nog maar enkel alleen, en max 30 minuten per winkel. En vooral in Antwerpen werden op 28 juli draconische maatregelen getroffen door de aanstelling van een avondklok van 23h30 tot 06h00, een verbod op samenscholingen van meer dan 10 personen.
(De avondklok werd op 6/8 gewijzigd in een nachtklok wegens de hittegolf en horeca mag weer open blijven tot 01h)

Bron

Leven en werken na corona - wanneer?

In de onlangs aangekondigde exitstrategie van België in deze coronacrisis ben ik naarstig op zoek gegaan naar maatregelen die voor mij, mijn rondleidingen en chocoladeworkshops van toepassing zijn.

Helaas val ik, samen met alle andere stadsgidsen en organisatoren van teambuildings uit de boot.

• Vanaf 4 mei mogen stoffenwinkels weer open en bedrijven die diensten leveren aan andere bedrijven.
• Vanaf 11 mei mogen alle winkels weer open.
• Vanaf 18 mei mikken musea op een heropening.
• Ten vroegste vanaf 8 juni volgt een gedeeltelijke opening van restaurants, daarna cafés etc.

Grote evenementen waren eerder al gecancelled tot en met eind augustus 2020.

Van De Zevende Dag tot in GVA wordt de (kleinere) evenemententensector aangehaald, en hoe belangrijk die wel niet is, samen met horeca. Het hangt allemaal samen, cultuur, entertainment, genieten.

Je gaat op city trip omdat je favoriete artiest er optreedt (ik had tickets voor Sven Ratzke in Dordrecht eerder deze maand), en je zoekt van te voren uit waar je lekker kunt gaan eten, of je laat je ter plaatste meeslepen door het moment en valt ergens onaangekondigd binnen.
Je pluist uit of er toffe dingen te beleven zijn, een boottochtje, een bijzondere tentoonstelling, een café met live muziek, een citygolf, ... Of je sluit aan bij een workshop macramé, keramiek, chocolade, ...

Maar wanneer die optredens gecancelled worden, de restaurants dichtblijven, de bootjes niet uitvaren, de tentoonstellingen afgelast en de cafés gesloten zijn, waarom zou je dan nog naar die bestemming willen reizen? Om op je hotelkamer te blijven zitten met een zak Doritos en fles witte wijn met draaistop uit de plaatselijke supermarkt want de hotelbar is ook gesloten?

Niettegenstaande ik een bedrijf heb, en diensten lever aan bedrijven, teambuildings B-2-B, zei mijn gezond verstand me dat ik op 4 mei niet open mag gaan, of niet kan gaan beginnen gidsen. In de 11 mei regel, de heropening van winkels, zie ik me ook niet passen, dus al mijn hoop was gevestigd op de aankondiging dat cultuur terug zou heropstarten met de geplande heropening van musea op 18 mei.

Maar toen las ik in een artikel in De Tijd dat:

In eerste instantie worden enkel individuele bezoekers, eventueel met huisgenoten, toegelaten. Groepsbezoeken worden nog niet georganiseerd.

Het ziet er dus niet goed uit voorlopig. Geen groepsactiviteiten.
Ik begrijp best wel dat het nu niet het moment is om gezellig met een groepje van 20 personen op stadswandeling te gaan, of een chocoladeworkshop geven voor 18 jonge meiden tgv een vrijgezellenfeestje.

Maar een privé chocoladeworkshop met 5 personen moet toch gaan kunnen over enkele weken, of een stadswandeling met een groepje van 4, 6, 8, ...?
Maar we weten het niet. Geen richtlijnen, geen aanbevelingen.

Mijn klanten wachten op nieuws, maar ik kan ze dat niet geven. Na het lange binnenzitten willen mensen plannen maken, en samen iets leuks beleven. Maar ik kan geen reservaties aannemen. Niet nu, niet volgende maand, niet in de zomervakantie, niet daarna.

Maar ik blijf hopen. En ik hoop dat politici en virologen ook voor onze sector aan aanbevelingen beginnen denken.

Vergeet ons niet. Alsjeblieft.

Alle maatregelen vind je hier.

Semini, we hebben je nodig! - Coronamijmeringen

Het is de eerste dag van de lente, en het is zaterdag, en ik ben bijna jarig!!
In een parallel universum zat ik nu allang op een terrasje op de Grote Markt nadat ik genoten had van de jaarlijkse Seminiviering, al dan niet in het gezelschap van een groepje binnen- of buitenlandse toeristen in mijn hoedanigheid als stadsgids, en met een Bolleke in mijn handen. Het lot, oftewel Covid-19, heeft daar dit jaar anders over beslist.

Voor degenen die Semini niet kennen, Semini is een halfgod die aangeroepen kon worden in geval van, hoe zal ik het noemen, vruchtbaarheidsproblemen. Jonge bruidjes, die niet snel genoeg zwanger werden, gingen 'een kindje afsmeken'. Zijn beeld (of wat er van over schiet) hangt nog steeds boven de toegangspoort aan het Steen, dat momenteel verbouwd wordt tot visitor's center.


Elke eerste zaterdag van de lente, dus toevallig dit jaar vandaag, organiseert AKSIE een grote Seminiviering, behalve dit jaar.
En dat is heel erg jammer, want we kunnen Semini nu meer gebruiken dan ooit. Check de website maar eens van AKSIE voor deze toepasselijke omschrijving:
SEMINI, (soms ook wel eens 'God Jumenas' geheten), is het zinnebeeld van de levenskracht en de creativiteit van de Antwerpenaren. Zij noemen zich dan ook met fierheid SEMINI'S KINDEREN.

Nu heeft Semini blijkbaar een grote helper, Stad Antwerpen, die alles uit de kast haalt om haar ondernemers te steunen. Een ketting is maar zo sterk als haar zwakste schakel, en we moeten beseffen dat heel veel troeven van Antwerpen in handen zijn van ondernemers.


Als gids hoor ik zo vaak van (vooral) Nederlandse klanten, hoe leuk het hier wel niet shoppen is. Kleine bijzondere winkels, met een zeer persoonlijk en uniek aanbod. Toffe bars en bruine kroegen, leuke aparte restaurants met verscholen terrasjes, bierkelders, een sprµeakeasy, ... lekkere aparte gerechten op de kaart vanuit alle windstreken, ja niet moeilijk in een stad met 173 verschillende nationaliteiten, kortom, een paradijs voor levensgenieters.

Sinds gisteren zijn onze grenzen gesloten. Toeristen zijn niet meer welkom, dit om de verspreiding van het virus zoveel mogelijk in te dijken en terug te dringen. Het zijn drastische maatregelen die in meerdere landen in de wereld worden genomen. Met pijn in ieders hart.

Maar dat betekent niet dat jullie toeristen, Antwerp lovers, dagjesmensen, Antwerpen moeten missen.

Er is een ongekende golf van solidariteit op gang getrokken, en de ondernemers van Antwerpen, rekenen op jullie hulp.
De shop'oholics kunnen terecht op deze geweldige site, een e-shop met de leukste Antwerpse winkels.

En de Bourgondiërs onder ons hoeven ook niet te panikeren. Dankzij de site Dinnergift kunnen jullie nu al een voucher kopen om na de coronacrisis heerlijk te komen eten in Antwerpen.
Wacht niet af, stel dit niet uit, op deze manier krijgen de restaurateurs al wat centen binnen, centen die ze broodnodig hebben om hun zaak draaiende te houden.

Ik val buiten beide categorieën. Ik heb geen winkel, noch een horecazaak, maar mijn chocoladeatelier is ook gesloten, en stadswandelingen kan/mag ik momenteel ook niet geven. Daarom verkoop ook ik cadeaubonnen, voor een chocoladeworkshop in mijn eigen atelier. Ik stuur de bon op per post, na ontvangst, van betaling, en je maakt er niet alleen mij heel blij me, maar ook de persoon aan wie je de bon schenkt.

De Seminiviering, en mijn verjaardagsfeestje, gaan dit jaar niet door. Maar we laten de pret niet drukken. Zet alvast zaterdag 27 maart 2021 in jullie agenda, dan vieren alle strijdlustige, levenskrachtige en ondernemende Antwerpenaren, het grote Semini feest!


Photocredits: Erwin De Maeyer

Zeventiende eeuws stofzuigen

Het Plantin Moretus Museum in Antwerpen is tijdelijk gesloten wegens grondige renovatie.
Dit prachtige museum, gewijd aan de boekdrukkunst, en aan het dagelijkse leven van een Antwerps familiebedrijfje uit de 16e, 17e, 18e en zelfs stukje 19e eeuw vind ik nog steeds één van de mooiste van deze hele stad.

Ik geef er graag rondleidingen. Aan bedrijfsleiders, kinderen, verenigingen, ... en probeer ze allemaal eens op een andere manier naar een boek te laten kijken.
Het boek. Eén van de belangrijkste uitvindingen van de mens ooit. Want door het verdelen van boeken, verdeel je kennis, en geef je mensen de mogelijkheid die kennis te vergaren, en ervan te leren.

Vandaag verschijnen er - in Vlaanderen alleen - elk jaar 11.000 nieuwe titels. Dit zijn alleen publicaties van Vlaamse uitgeverijen, dus boeken die door Nederlands uitgeverijen op de Vlaamse markt worden uitgebracht tellen hier niet in mee.

Als boeken nog gemaakt zouden worden zoals in de tijd van Christoffel Plantijn, waren het er geheid een heel stuk minder.

Voor elke bladzijde moesten er eerst handmatig loden lettertjes in een zetregel worden geplaatst, in spiegelbeeld. Vele zetregels samen vormden één zetblok dat werd opgebonden. Het zetwerk werd daarna op een drukpers geplaatst en vastgezet met stukjes hout zodat het niet kon verschuiven. Het zetblok werd ingeinkt, en dan werd een licht vochtig stuk papier aangebracht op het timpaan. Het papier werd tot boven het ingeinkte zetblok geschoven, en dan werd het papier op het zetblok geduwd door aan de hefboom van de drukpers te trekken.

Als u graag enkele lettertjes in een andere kleur had, moest deze bewerking herhaald met een ander zetsel en andere inkt, en wilde u er een tekeningetje bij, moest de bewerking in het geval van een kopergravure nog eens herhaald, op een andere machine.
En dan had u één enkele bladzijde, voor één boek gedrukt.
Probeer u even voor te stellen hoelang het zou duren om de volledige oplage van het Puttertje van Donna Tartt, een kolos van 928 bladzijden, op deze manier te produceren.





Toen was een boek uitgeven nog echt handenarbeid.

Vandaag lezen we allemaal. Een boek, de krant, de Story of Dag Allemaal. We lezen op papier, of digitaal. Op onze computer, Ipad, E-reader, ... en klikken videofragmenten aan die tussen de tekst verschijnen. Kon Christoffel nog maar eens één dag op aarde doorbrengen, wat zou hij zijn ogen uitkijken.

Dus toen er een oproep werd gelanceerd onder de vaste gidsen van het Plantin Moretus museum, waar ik ook toebehoor, dat er vrijwilligers nodig waren om het museum klaar te stomen voor de grote heropening in september 2016, aarzelde ik geen seconde.
Ik gaf me op voor de discipline 'boekrestauratie' en gisteren was mijn eerste dag.

Samen met Jef, een collega stadsgids, bracht ik een paar uur door tussen de bustes van de grote inspiratiebronnen en lichtende voorbeelden van Christoffel en zijn nazaten. In de grote bibliotheek. IN de grote bibliotheek waar ik tot voorheen alleen maar 'voor' had gestaan.
En het was onze taak om één voor één alle boeken van de gigantische collectie uit de boekenkasten te halen en ze weer (in de juiste volgorde) terug te zetten nadat we ze eerst hadden moeten inspecteren, en schoonmaken.
Met een stofzuiger.

Ik nam er mijn tijd voor. Het is namelijk niet iedere dag dat je een boek uit 1528 vasthoudt.


Sommige exemplaren waren prachtig!! Ingebonden in een luxueuze lederen band, compleet met metalen slotjes. Ik ging meteen op zoek naar intieme geheimen of liefdesbriefjes maar helaas, die zaten er niet (meer?) in.


Ik vond een Hebreeuws boek met een erratum op de eerste pagina, en het titelblad op de laatste.
Natuurlijk, die lezen van rechts naar links.


En nadat ik een oud laagje stof van tussen de bladzijden van een Franse biografie over Richelieu uit 1695 had opgezogen, zette ik mijn kostbare bronnen van oude wijsheid weer terug achter slot en grendel.

MAS is MORE

Het lijkt wel alsof het er altijd al heeft gestaan.
En dat is toch niet het geval.

Vanaf vandaag (14 mei), tot en met maandag vieren we VIJF JAAR MAS oftewel, Museum Aan de Stroom.

Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren, de opening van het MAS, in 2011.

Een groot feest, alle zalen toegankelijk, een schitterend vuurwerk, ... Machtig.

En ook nu, voor de 5e verjaardag van het MAS, wordt er flink gefeest.
Voor de gelegenheid openen er maar liefst 2 nieuwe tentoonstellingen; Antwerpen à la carte, een tentoonstelling over eten in de stad, van 1500 tot in de toekomst, en de tentoonstelling Glasses van Luc Tuymans, portretten van bekende en onbekende personen met één overeenkomst, een bril.

De eerste tentoonstelling is voor een groot deel gebaseerd op een zeer interessant boek van Carolyn Steele, Hungry City, een boek dat ik ongeveer een jaar geleden las. Het doet je nadenken. Grote steden beslaan ongeveer 2% van de aardbol, maar consumeren ongeveer 75% van alle beschikbare voeding.
Hoe komt al dat voedsel naar de stad, hoe wordt het verwerkt, geleverd, bereid, geserveerd en weer weggewerkt, en vooral, ... hoelang houdt de wereld dat nog vol.

De tentoonstelling in het MAS staat niet alleen stil bij het doembeeld, maar geeft een visueel mooi overzicht van gebruiksvoorwerpen, oude producten die nog tot onze dagelijkse behoefte behoren, prachtige oude schilderijen van bekende plekken in onze mooie stad, en een hilarisch overzicht van 'het kleinste kamertje', oftwel voorbeelden van 'sjietkisten', het leukste woord dat ik deze week geleerd heb.



De tentoonstelling Glasses werd afgelopen woendag ingeleid, en begeleid door de master himself, en daar was ik blij om. De insteek is geweldig.

"Vroeger had je twee soorten mensen" zei hij. "'Mensen die alles goed zagen, en mensen die alles niet goed zagen. Toen is de bril uitgevonden, en ineens kon iedereen alles op dezelfde manier zien."

Kijk, zo had ik het nog nooit bekeken.

De tentoonstelling toont een aantal portretten, en op meesterlijke en tegelijk chaotische wijze laveerde Tuymans van portret naar portret, en gaf telkens zijn interpretatie. Het was top!



En op de 8e verdieping in het MAS is het helemaal feest, voor groot en klein.

Kunstenaar Song Dong bouwt er de stad na, met maar liefst 125.000 koekjes. Een aantal vrijwilligers, en studenten van de kunstacademie steken een tandje bij, of liever gezegd een koekje. Toen wij er waren, woensdag, waren ze druk aan het voorbereiden, Song Dong was er nog niet, maar ston ons even te woord via een video conferentie.
Het bouwen duurt 5 à 6 dagen, en op maandag 16 mei, vanaf 15h, is iedereen uitgenodigd om de koekstad op te komen eten.



Het hele programma vind je hier .

Zoo als vroeger en zoo als nu

Een echt stadskind ben ik, altijd al geweest, en volgens mij is daarom mijn job, al bijna 12 jaar full time stadsgids in Antwerpen, op mijn lijf geschreven.
Ik heb mijn eigen producten, eigen klanten, en wandelend van de Kathedraal naar de Vrijdagmarkt, van de Grote Markt naar het MAS, van de Groenplaats naar het Zuid, vind ik dat ik de beste job van de wereld heb.

Sinds dit voorjaar gids ik ook in de Zoo van Antwerpen, tussen het groen, en de beesten, en vind het geweldig!!
En of ik er nu een rondleiding moet geven, een vergadering bijwoon of een vrije dag heb, ik ga zo vaak mogelijk.
Elke keer vraag ik de verzorgers de pieren uit hunne neus, en probeer zoveel mogelijk te leren over dieren, het houden van dieren in dierentuinen, het ontstaan van, en de evolutie in dierentuinen, en zoveel meer.

Ondertussen heb ik al een flinke verzameling boeken; De Roep van het Paradijs over 150 jaar Zoo Antwerpen, Zoo Animals over het houden van dieren in gevangenschap, Animal Wise over het denken van dieren en massa's tijdschriften van allerlei organisaties waar ik lid van ben geworden. Mens en Vogel, Natuurblad, het Zoo Magazine, en Harpij.

Deze laatste is een vereniging voor Nederlandse en Belgische dierentuinmedewerkers. Hun magazine, dat 4 keer per jaar uitkomt, brengt naast interessante artikels ook persoonlijke nieuwtjes uit alle aangesloten dierentuinen.

Alle Antwerpse zoogidsen krijgen een exemplaar van dit tijdschrift, maar ik was eerder al zelf lid geworden.

Eén keer per jaar organiseert Harpij een congres in één van de aangesloten dierentuinen en laat dat nu dit jaar in Zoo Antwerpen zijn!!

Er waren een goede 200 plaatsen beschikbaar, en alle leden kunnen zich inschrijven. Er wordt voorrang gegeven aan dierentuinmedewerkers, maar als er plaatsen over zijn, kunnen ook niet-medewerkers, doch wel leden deelnemen.
Begin mei had ik me vol hoop ingeschreven, en midden september kreeg ik bericht dat die inschrijving voor het congres op 22 oktober bevestigd was. Joepie!

Het thema dit jaar was 'Zoo als vroeger en zoo als Nu' en vond plaats in het aquaforum van Zoo Antwerpen.



Op de banken waar doorgaans kindertjes zitten voor de zeeleeuwenshow lagen 220 kussentjes klaar (waar we een paar uur later heeeeel erg blij om waren). We werden verwelkomd door Algemeen Directeur Dries Herpoelaert, en daarna namen verschillende sprekers het woord. De zeeleeuwen hadden vrij spel en kwamen geregeld kijken naar 'hun' publiek.


(als je goed naar deze foto kijkt, zie je een zeeleeuwenkopje net boven water verschijnen)

Elke keer wanneer een spreker bijna klaar was met zijn verhaal, kwamen twee zeeleeuwenverzorgsters met een paar zeeleeuwen voor een kort intermezzo, en als volleerde applausmeesters brachten ze elke keer de deelnemers tot lachen, en tot applaus!
het zijn schitterende beesten, en zijn stilaan mijn favorieten aan het worden :)


Tussendoor werd een soort teambuilding georganiseerd. We werden opgedeeld in 14 groepen voor een zoektocht door de Zoo met een lange vragenlijst.


We moesten historische gebouwen opsporen tijdens een zoektocht, vogelgeluiden herkennen aan de hand van geluidsopnames, en er was een fotobladzijde waar dierenogen in close-up op afgebeeld stonden. Het was aan ons om te raden om welk dier het ging.

Ik zat in groep 14, allemaal medewerkers van Planckendael en Zoo Antwerpen, en de meeste onderdelen hadden we dus in no time opgelost. De zoektocht vulden we zelfs ter plaatse in. De combinatie zoo-medewerkers en zoogids bleek zeer succesvol!!
Maar de fotoronde, dat was andere koek.
Olifant, giraf, toekan, ... waren redelijk gemakkelijk te herkennen, maar over één oogje geraakten we het niet eens.

Een neusbeer volgens Ben, een lepelhond volgens Fred, en er zat maar één ding op, backstage bij de nachtdieren zo'n lepelhondje van dichtbij gaan bekijken.
Ronny haalde zijn loper boven, en voor ik het wist, zat ik achter de schermen bij de nachtdieren, een heiligdom waar ik nog nooit was geweest!!!


Het zag er helemaal hetzelfde uit als het roofdierenverblijf waar ik bij mijn rondleidingen Achter de Schermen van de Zoo mensen mee naar toe neem. het verblijf waar tijgers Kharlan en Yessie tot voor de zomer nog zaten, maar één hok zag er helemaal anders uit.

Hier zaten vroeger de ijsberen en verzorgers gaven ze vroeger zomaar hun eten door de tralies heen.

Nadat we allemaal een blik hadden geworpen op een schuchter lepelhondje dat heerlijk onder zijn warme lamp zat te soezen gaven we Fred volmondig gelijk. Ja, foto 1 was wel degelijk een lepelhondoog.
We vroegen ons af wie het nog juist zou hebben, en ik begreep ook meteen waarom groep 14 al bij voorbaat uitgesloten was om te winnen.

In het klein apengebouw werd in de late namiddag een verfrissing aangeboden en een dierentuinmarkt gehouden. De meeste deelnemende dierentuinen verkochten allerlei gerelateerde spullen; boeken, knuffels, sleutelhangers, tijdschriften, ... en er was een tombola, alles ten voordele van een belangrijk goed doel, het Okapi Conservation Project.

Ik gaf mijn ogen de kost bij de stand van Michael Bracke, één van de bekendste animaliers en tevens dierenverzorger in Zoo Antwerpen.

Ooit koop ik een beeld van hem, en ik weet al precies welk. Hij moet het alleen nog gieten :)

Ter afsluiting van de dag werden we verwacht voor een aperitief in het aquariumgebouw, recent volledig gerenoveerd, met indrukwekkend Rif aquarium.
Ook hier stonden een paar prachtige beelden van Michael, en achteraan werd prachtige live muziek gespeeld.

Twee duikers gaven de visjes in het rifaquarium te eten, en lieten ons op ludiek wijze weten dat het ook voor ons etenstijd was. En toen ging het buffet open.

Het was een leerrijke, fijne dag, en ik heb ervan genoten.



Benieuwd in welke dierentuin het volgende Harpij congres wordt georganiseerd!!

Op de Facebookpagina van Harpij staan prachtige foto's. Hier een kleine selectie :)