Grote verdrietjes - Coronamijmeringen

Op de dag dat het precies 10 jaar geleden is dat mijn lieve vriendin Ann uit het leven is gestapt met behulp van euthanasie omdat ze het zware verdict dat de ergste der erge aandoeningen, ALS, niet langer wilde dragen, en ze degenen die haar het naaste waren, niet langer wilde pijnigen met deze rot ziekte, verneem ik via een comumn van Ilja Leonard Pfeiffer dat in Italie een verpleegster zich van het leven heeft beroofd omdat ze bang was dat ze haar eed aan Hippocrates had besmeurd.

Ann was één van de vrolijkste en mooiste mensen die ik ooit heb mogen kennen. Ik kan heel der dagen doorvertellen over haar, over ons. Over onze avonturen in den Dolce Vita, of den Apropos, onze zondag bruches in het Zuiderterras of de Bourla schouwburg, haar (bijna in het water gevallen) bruiloft met een grandioos geimproviseerd avondfeest in den Engel met verflenst bruidsboeket dat niemand zag door haar stralende ogen en de plateau fruits de mers (en eentje extra, geoffreerd door de cafébaas), onze gedeelde kattenfamilie; onze Tapa en lieve Sushi zaliger zijn de broertjes van Ann's kattineke Bengel die ondertussen het halve wildlife in de Ardennen onveilig maakt, de gesprekken die we voerden voor maar ook nadat ze de diagnose had gekregen, A.LS. Amyotrofische Laterale Sclerose, kloteziekte waarin ik me beet als een pitbull, zonder hem te kunnen verscheuren, en onze laatste keer face to face samen, 15 april 2010, een gesprek zonder woorden, want praten kon ze niet meer. Het was ons afscheid want de dag erna zou ze er niet meer zijn.

Ik weet niet waarom, maar het verhaal van Daniela Trezzi, in Italië, pakte me, en deed me aan jou denken, Ann. De verpleegster die in Monza op de IC unit werkte, en zelf bevangen werd door het virus. En daar niet mee kon leven, omdat ze bang was dat ze misschien anderen besmet had die daardoor het leven hadden gelaten.
Niemand beter dan Ilja kan haar verhaal vertellen, al is het maar in een paar prachtige lijnen.

Dat deze twee keiharde gebeurtenissen vandaag op elkaar botsen vind ik ergens een troostende gedachte, en ik hoop dat Daniela en jij mekaar vinden.

Ann, op verschillende plaatsen in België steken mensen die jou graag zien, vanavond om 19h een kaarsje aan. Als je het niet erg vindt, laat ik mijn kaarsje branden voor jou, en ook een beetje voor Daniela.
Het gaat jullie goed.
Love.

Mijn woorden tijdens Anns uitvaart.

Vriendschap
Je hebt nooit meer vrienden dan vingers aan één hand schreef iemand me pas. Ik denk dat hij gelijk heeft.
Je bent al zo n 25 jaar een constante in mijn leven. Mijn beste vriendinneke. Door dik en dun. We zagen of spraken elkaar niet elke dag, zelfs niet elke week, maar altijd wel echt,    graag.
Heel veel mensen vandaag hier aanwezig kennen jou vooral sinds je ziekte, of door je ziekte. Ik ken je ook anders, niet ziek, en denk daar zooooo graag aan terug.
Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik je zitten aan de toog. In den Dolce Vita, of den Apropos, of in het Nicks Cafe, het is laat, het is gezellig, je bent de center of attention.
Van tijd tot tijd een pintje, af en toe een sigaretje, en dan zaten we uren te kletsen over vanalles. Het leven, mannen, werk, vriendschap,... wat we dit weekend zouden gaan doen, nog eens brunchen in de Foyer, of toch liever in het Zuiderterras. Dagje naar zee, of naar je ouders in de Ardennen.
We bestelden een laatste pintje, one for the road, en je reed me vlot naar huis alsof je heel den avond aan het plat water had gezeten.
De volgende dag een lunchke in den Ortelius, ik met donkere bril op om de sporen van de vorige avond te verbergen, jij stralend als altijd, fris als een hoentje met die grote glanzende ogen van je.
Ogen zijn de spiegel van de ziel zegt men wel eens. In de jouwe zag ik ook de weerspiegeling van je hart, het grootste hart dat ik ooit gekend heb.
Die ogen van je, daar kon je mee praten. Vuur zat er in, wanneer je iets onrechtvaardig vond, een twinkel wanneer je op het punt stond een grapje te vertellen. Liefde zag ik erin, wanneer een dierbare in je buurt was.
Ja die ogen van je, daar kon je mee praten. En de laatste tijd nog meer, toen ze zo ongeveer het enige waren waarmee je nog praten kon. Het vuur, de twinkels, de liefde, het zat er allemaal nog in.
Ik zag ook nog iets anders in je ogen, die laatste keer. Rust. Het was goed zo
zeiden je ogen me. Je was blij dat je hondje goed terecht zou komen, je was blij dat je ouders er troost in zouden vinden, je was blij omringd te zijn door de mensen die je zo graag zagen. Zien. Altijd graag zullen blijven zien.
Het geluk was voelbaar die avond, je kon het bijna aanraken en toen tikte je,
‘Ik ben content,   amai.’
Ik zie je nu voor me. Je lacht, je zit aan de toog, drinkt een pintje, rookt een sigaretje.
En je ogen stralen. Ze vertellen me dat het goed is zo.
Je bent content. Amai.

Kleine verdrietjes. Coronamijmeringen

Gisteren keek ik naar #corona2020 op Vier, een tv programma dat snel snel in elkaar is gestoken en ons meeneemt naar de wereld van de Onbekende Vlaming, en hoe die omgaat met de impact van het coronavirus in zijn of haar leven. Het feit dat het snel snel is gemaakt is eraan te zien, maar dat maakt net de charme van dit programma zo groot.

Het item over Oma's Brasserie in Sint Niklaas was aangrijpend. Mark draait elke zondag plaatjes. Live, al 16 jaar, en stond nu met een droeve blik in zijn ogen voor een lege zaal. Maar hij bleef draaien, want oma had een lekkere wafel met aardbeien voor hem bij. Marks stem stokte toen hij Willy Sommers op de draaitafel legde. 'Als een leeuw in een kooi' natuurlijk, en hij zong luidkeels mee, want zo voelde hij zich ook.
Bekijk de eerste vier minuten van aflevering 13 hier, u zult het zich niet beklagen.

Op de website staat dat Oma's brasserie gesloten is tot en met 3 april. Weet u nog, Op 13 maart werden de eerste maatregelen in Belgie getroffen om het coronavirus in te dijken en moest alle horeca gedurende 3 weken dicht. Tot en met 3 april, vandaag.

Ondertussen weten we dat die maatregel uitgebreid is tot en met 19 april, met een mogelijke uitloop tot 3 mei. Dat zijn er nog eens twee, maar misschien wel vier weken bij. Dramatisch want we hebben hier eindelijk eens mooi weer ...

Er staan ons anders nog grote drama's te wachten. Naast de medische ramp, mogen we volgens specialisten 8% meer failissementen verwachten. De Nederlandse Hema vreest voor zijn voortbestaan en de Belgische keten E5 Mode heeft alvast bescherming tegen zijn schuldeisers gevraagd.

En wat met evenmenten? Ik denk aan het Keukenhof dat dit jaar niet opengaat. Duizenden mensen die een heel jaar werken aan een event dat maar een paar weken duurt, en dat nu in het water valt. Of Tomorrowland wat volgens mij ook gaat sneuvelen. En ik vrees voor de Gentse Feesten die ik pas vorig jaar heb ontdekt en waar ik hopeloos verliefd op ben geworden.

Als grote bedrijven het al lastig hebben, hoe moet het dan niet zijn bij de kleintjes? “De helft van de zelfstandige ondernemers vreest dat het lastig wordt om niet failliet te gaan als hun zaak langer dan drie weken gesloten moet blijven”, zegt Christine Mattheeuws van het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen, op basis van een bevraging bij meer dan 10.000 leden.

En dan denk ik ook aan al die kleine evenementjes. Koppeltjes die hun bruiloft moeten uitstellen, of eerste en plechtige communies die niet doorgaan.
Ik zag pas op tv een kerel die een fortuin had uitgegeven aan het communiefeest van zijn dochter want "trouwen kan ze zo vaak doen als ze wilt, maar haar plechtige communie doet ze maar één keer".

Bejaarden die hun 97ste, 86ste, 103e verjaardag achter glas moeten vieren, vensterglas bedoel ik dan, en hopen dat er iemand voorbijkomt die zwaait.

Een bericht in de krant dat me ontroerde was van de 4-jarige Amirah die politie en zorgverleners trakteerde in plaats van klasgenootjes of andere vriendjes.

Jupiler heeft een leuke actie bedacht voor al diegenen die jarig zijn in maart en april. Als je je verjaardagsfeestje verzet, krijg je van hen 10 pintjes.

Wanneer deze crisis achter de rug is, ben ik stellig van plan ook eens een zondagmiddag te gaan dansen in Sint Niklaas met een stel vrienden. Mark, hou je een tafel van 8 voor ons?
En dankzij Jupiler kan ik nog een rondje geven ook!

Coronakrapuul - Coronamijmeringen

Aan creativiteit mankeert het ons niet tijdens deze crisis. Het ene na de andere nieuwe woord wringt zich moeiteloos in onze dagelijkse woordenschat.
Zo lijst Toon den Boon nieuwe woorden op in zijn 'Coronawoordenboek'.
Er zitten er een paar leuke bij, waar zelfs geen verklaring bij nodig is.

'Coronahamstereren' is er zo eentje van. Of 'anderhalvemeterpolitie'. Een hele mooie vind ik persoonlijk 'balkonsolidariteit' en 'raamzwaaien'. Nog zo eentje is 'zorgapplaus' waar ik elke dag trouw om 20h aan deelneem vanop onze eerste verdieping.

Ik ga nog lang last hebben van de 'coronakilo's' die er gestaag bij komen met slechts 800 à 1.000 stappen per dag in plaats van mijn gebruikelijke 11 tot 15.000. Ik heb trouwens nog een suggestie voor Toon, 'e-piritief', wat ik straks weer ga doen met mijn vriendjes. Lekker lullen met zijn zevenen bij een glaasje cava of pintje, in deze dagen niet op één van onze favorietje terrasjes in Antwerpen, maar veilig achter het scherm van onze gsm of tablet tijdens een videochat.

Van sommige woorden word ik boos, erg boos. En ik hoop uit ganser hart dat 'coronakuchers' of onmensen die zich verlagen tot 'coronahoesten' zeer, maar dan ook zeer zwaar worden aangepakt; Celstraf, boetes, taakstraffen, ... Het kan niet streng genoeg zijn. 'Coronakrapuul' ga ik ze noemen, nog een tip voor Toon.


Want we weten het ondertussen wel, hoop ik, en nog steeds worden ze ondergewaardeerd. Zorgverleners, en dienstverleners, allemaal.

De politie, vuilnisophalers, medewerkers van supermarkten, bakkers, kruideniers, postbodes, chauffeurs en machinisten, brandweerlieden, doktors, verplegers, en iedereen nu actief in een ziekenhuis, zorgcentrum, opvangcentrum, ... Ik heb er ongetwijfeld een hoop overgeslagen.

Koester ze, bescherm ze, dank ze.
Tot straks bij het 'corona-applaus'?

Semini, we hebben je nodig! - Coronamijmeringen

Het is de eerste dag van de lente, en het is zaterdag, en ik ben bijna jarig!!
In een parallel universum zat ik nu allang op een terrasje op de Grote Markt nadat ik genoten had van de jaarlijkse Seminiviering, al dan niet in het gezelschap van een groepje binnen- of buitenlandse toeristen in mijn hoedanigheid als stadsgids, en met een Bolleke in mijn handen. Het lot, oftewel Covid-19, heeft daar dit jaar anders over beslist.

Voor degenen die Semini niet kennen, Semini is een halfgod die aangeroepen kon worden in geval van, hoe zal ik het noemen, vruchtbaarheidsproblemen. Jonge bruidjes, die niet snel genoeg zwanger werden, gingen 'een kindje afsmeken'. Zijn beeld (of wat er van over schiet) hangt nog steeds boven de toegangspoort aan het Steen, dat momenteel verbouwd wordt tot visitor's center.


Elke eerste zaterdag van de lente, dus toevallig dit jaar vandaag, organiseert AKSIE een grote Seminiviering, behalve dit jaar.
En dat is heel erg jammer, want we kunnen Semini nu meer gebruiken dan ooit. Check de website maar eens van AKSIE voor deze toepasselijke omschrijving:
SEMINI, (soms ook wel eens 'God Jumenas' geheten), is het zinnebeeld van de levenskracht en de creativiteit van de Antwerpenaren. Zij noemen zich dan ook met fierheid SEMINI'S KINDEREN.

Nu heeft Semini blijkbaar een grote helper, Stad Antwerpen, die alles uit de kast haalt om haar ondernemers te steunen. Een ketting is maar zo sterk als haar zwakste schakel, en we moeten beseffen dat heel veel troeven van Antwerpen in handen zijn van ondernemers.


Als gids hoor ik zo vaak van (vooral) Nederlandse klanten, hoe leuk het hier wel niet shoppen is. Kleine bijzondere winkels, met een zeer persoonlijk en uniek aanbod. Toffe bars en bruine kroegen, leuke aparte restaurants met verscholen terrasjes, bierkelders, een sprµeakeasy, ... lekkere aparte gerechten op de kaart vanuit alle windstreken, ja niet moeilijk in een stad met 173 verschillende nationaliteiten, kortom, een paradijs voor levensgenieters.

Sinds gisteren zijn onze grenzen gesloten. Toeristen zijn niet meer welkom, dit om de verspreiding van het virus zoveel mogelijk in te dijken en terug te dringen. Het zijn drastische maatregelen die in meerdere landen in de wereld worden genomen. Met pijn in ieders hart.

Maar dat betekent niet dat jullie toeristen, Antwerp lovers, dagjesmensen, Antwerpen moeten missen.

Er is een ongekende golf van solidariteit op gang getrokken, en de ondernemers van Antwerpen, rekenen op jullie hulp.
De shop'oholics kunnen terecht op deze geweldige site, een e-shop met de leukste Antwerpse winkels.

En de Bourgondiërs onder ons hoeven ook niet te panikeren. Dankzij de site Dinnergift kunnen jullie nu al een voucher kopen om na de coronacrisis heerlijk te komen eten in Antwerpen.
Wacht niet af, stel dit niet uit, op deze manier krijgen de restaurateurs al wat centen binnen, centen die ze broodnodig hebben om hun zaak draaiende te houden.

Ik val buiten beide categorieën. Ik heb geen winkel, noch een horecazaak, maar mijn chocoladeatelier is ook gesloten, en stadswandelingen kan/mag ik momenteel ook niet geven. Daarom verkoop ook ik cadeaubonnen, voor een chocoladeworkshop in mijn eigen atelier. Ik stuur de bon op per post, na ontvangst, van betaling, en je maakt er niet alleen mij heel blij me, maar ook de persoon aan wie je de bon schenkt.

De Seminiviering, en mijn verjaardagsfeestje, gaan dit jaar niet door. Maar we laten de pret niet drukken. Zet alvast zaterdag 27 maart 2021 in jullie agenda, dan vieren alle strijdlustige, levenskrachtige en ondernemende Antwerpenaren, het grote Semini feest!


Photocredits: Erwin De Maeyer

Rituelen - Coronamijmeringen

Vorige week dacht ik nog dat ik vandaag eerst uitgebreid in bad zou gaan, me dan mooi zou optutten, en in een wolk van mijn favoriete parfum in mijn meest feestelijke jurk naar het plein zou trekken waar ik vandaag, 20 maart, een verjaardagsdrink ging houden met mijn vriendinnekes. Mooi op tijd, want ik ben pas op 23 maart jarig, aanstaande maandag, en een maandag is niet echt een geschikte dag om feest te vieren vond ik.

In plaats daarvan hang ik op de bank, in een gemakkelijke broek, met elastiek in de taille, mijn haar in een knotje en amper opgemaakt. Ik zit met mijn tablet op schoot en schrijf dit.

Corona, jullie weten het al hè. Zoveel mogelijk thuis blijven, bars en restaurants zijn gesloten, etc, etc.
Ach, een verjaardag kun je verplaatsen, en of ik die nu twee dagen van te voren vier, of drie maanden later, plezant zal het wel worden. Dat geldt ook voor huwelijken, doopfeesten, een huwelijksverjaardag, bedrijfsfeestje of een reünie. Jammer van eventuele betaalde voorschotten. Hopelijk krijg je wat terug.

Veel erger zijn die zaken die niet uitgesteld kunnen worden. Zoals begrafenissen.
In Italië stapelen de lijkkisten zich op als kartonnen dozen op de Meir elke maandagavond, luttele uren voor ze opgehaald worden door de vuilkar. Crematoria draaien op volle toeren en de kistenbouwers kunnen de bestellingen niet volgen.

Een uitvaart mag in deze Coronatijden enkel bijgewoond door familie in de eerste graad, (pleeg)ouders, kinderen, broers of zusters, partner. Verder niemand. 'Het zou er gezellig aan toe gaan' grapte ik nog tegen mijn partner gisteren; 'Als ik morgen doodval, lopen alleen mijn vader en jij achter mijn kist. En een koffietafel mag ook al niet.' Maar ik lach niet meer. Ik ben bloedserieus.

Elke dag zie ik overlijdensadvertenties in de kranten zoals vandaag die van Jeanne Hertelmans. Eén maand geleden 98 geworden met ongetwijfeld een grote schare kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en wie weet nog meer. Maar de advertentie meldt "Gezien de huidige leefomstandigheden zal de uitvaartliturgie in intieme kring plaatsvinden". Of die van Harry Schuddinck, net 90 geworden met "Door de maatregelen in verband met het coronavirus zien wij ons genoodzaakt om in intieme familiekring afscheid te nemen van Harry". Voor Johnny Voners is er zelfs geen advertentie, en de uitvaart plechtigheid wordt geheim gehouden.

Een begrafenis is het ultieme beschavingsritueel. De overledene heeft er niets meer aan, om voor de hand liggende redenen, maar de nabestaanden des te meer. Een uitvaart helpt je een plaats te geven aan het drama, het verlies van iemand die je dierbaar is. Of dat nu in een kerk is, of in een crematorium, op het strand, op een boot of in een bos, je volgt en voert oeroude rituelen uit om voor jezelf, en ook voor anderen, duidelijk te maken hoe belangrijk die persoon, die je nu voor altijd moet missen, voor jou is. Is geweest. En zal blijven.
Met foto's, filmpjes, gedichten, zelf geschreven teksten en een bidprentje maak je een belevenis van dat laatste moment samen.
En dan ben je blij met steun. Met de aanwezigheid van familie, vrienden, collega's. Ik weet nog precies wie er allemaal was op de uitvaart van mijn moeder in augustus 2016, en ik zal dat nooit vergeten.

Ik mag er niet aan denken als we daar nu voor hadden gestaan, helemaal alleen, rap rap papieren invullen, tranen drogen en naar huis, in quarantaine.
Ik wens daarom alle mensen die nu in zo een vreselijke situatie zitten, die nu geen foto's aan het selecteren zijn "Kijk eens hoe goe ons moe hierop sta?", "Ziedier, weete da nog, die dag aan zee?", die geen filmpjes aan het monteren zijn met lievelingsliedjes van hun oom, zus, vader, oma, ... die geen passend tekstje aan het zoeken zijn voor op het prentje "Zeg, zouden we er niet wat meer bestellen, hij kende veel volk he?", heel, heel veel sterkte toe en ik hoop dat ze het later kunnen verwerken. Met een uitgestelde koffietafel, of met een bezoek met familie en vrienden aan een mooi kerkhof.


Het klinkt misschien raar, maar wanneer ik op vakantie ga, en dan liefst van al in Italië (dat al ik met pijn in mijn hart voorlopig even moeten uitstellen), bezoek ik daar al eens een kerkhof.
Het laatste waar ik geweest ben, was het Cimitero Monumentale di Staglieno in Genua, Eén van de grootste kerkhoven van Europa, één vierkante kilometer vol liefde en verdriet. Net als de dood, maakt dit coronavirus geen onderscheid. Of je nu rijk bent of arm, of je nu de Taj Mahal laat bouwen om je geliefde te eren, een handgeschreven Post-it tot het einde der dagen aan je koelkast laat hangen, of een foto in je portefeuille bewaart.
Afscheid nemen, en je geliefden herdenken, is essentieel. Doe dat nu, en later. Dat verjaardagsfeestje of dat communiefeest, dat halen we nog wel in.

(Hoe schrijnend het er aan toe gaat in Bergamo, lees je hier)

Ik wou dat ik mijn kat was - Coronamijmeringen

Ik wou dat ik mijn kat was. Languit genietend in de zon. Nog triomfantelijk gloriërend over de eerste muis die ze ooit ving, eergisteren, en die ik tevergeefs heb proberen redden.

Ik wou dat ik mijn kat was. Nu luid spinnend op mijn rechterarm. Waardoor ik deze tekst met één linkervinger heel langzaam aan het typen ben maar dat niet erg vind want ik heb tijd.

Ik wou dat ik mijn kat was. In juli 2018 gered uit de quarantaine van een dierenasiel in Antwerpen waar ze drie maanden heeft gezeten, niet wetend wat de toekomst zou brengen, in plaats van nu in een 'Lockdown-light' te gaan, die misschien wel even lang gaat duren.

Ik wou dat ik mijn kat was. Die zich niet druk maakt over de voorraad WC papier in de supermarkten, of de voorraad pasta en gepelde tomaten en trouwens ook geen flauw benul heeft waar die constante stroom kattengrit en droge brokken vandaan komen.

Ik wou dat ik mijn kat was. Die haar nagels in goede conditie houdt door het krabben aan haar daarvoor voorziene krabmeubels her en der verspreid in huis, en uiteraard ook aan onze mooie zetel in de living, chaise longue in de slaapkamer en onze trapmatten die ondertussen recht uit het rijmpje 'de kat krabt de krollen van de trap' lijken te komen, en niet net als ik afhankelijk is van fancy nagelstudio's die nu gesloten zijn.

Ik wou dat ik mijn kat was. Met geen enkele zorg aan mijn hoofd. Niet piekerend over daklozen, asielzoekers, economische recessie, openstaande rekeningen, het sluiten van mijn eigen zaak, en het daaruit voortvloeiend mislopen van inkomsten.

Ik wou dat ik mijn kat was. Levend in de veilige cocon van mijn afgebakend territorium, afgesloten van de ellende van alle wereld en geen toegang tot internet. Dan zou ik niet bezorgd zijn over ouderen en zieken. Niet ongerust zijn over kwetsbare dierbaren, of over vrienden die het moeilijk hebben. Niet denkend aan de vele slachtoffers in Italië, China, en ondertussen de rest van de wereld. Totaal niet inzitten met het oververmoeid ziekenhuispersoneel, dat we beter moeten beschermen, koesteren en eren, want zonder hen hangt ons leven echt aan een zijden draadje.

Ik wou dat ik mijn kat was. Nog nooit op reis geweest naar een exotische vakantiebestemming. Niet wetend hoe mooi een strand kan zijn, een besneeuwde berg, de stoom boven een waterval, of een dolfijn in open zee. Nog nooit een zonsondergang gezien van op een bootje, met zicht op een Egyptische tempel. Of op een kameel door de woestijn gereden. Geen besef hebben van de heerlijke geuren in een soek of van het melodieus geroezemoes op een verscholen pleintje achter een Palazzo met sfeervolle terrasjes vol levenslustige Italianen en dus niet weten wat ze mist.

Ik wou dat ik mijn kat was, de onbetwistbare meesteres van Social Distancing. Kwam iemand te dicht bij mij in de buurt, ik zou een hoge rug opzetten, mijn oren plat leggen en met opstaande haren luid beginnen sissen en grommen. Maar als het iemand was die ik graag zag, zou ik die spinnend kopjes geven, tegen hem of haar aanschurken en terwijl een vochtig spoor van feromonen op diens handen, gezicht, schouders rug en ellebogen achterlaten want, ha, ik ben toch immuun.

Ik wou dat ik mijn kat was. Die enkel aan zichzelf denkt, en aan haar volgende maaltijd, en niet aan mijn vader die alleen op een flat in Deurne zit, en die nog veel meer dan ik hunkert naar sociale contacten, kaartavondjes op cafés, terrasjes, eindeloze gesprekken voeren die nergens en overal over gaan met bekenden, met gelijkgestemden, vaak - en vooral ook - met onbekenden en regelmatig met dwarsliggers.

Ik wou dat ik mijn kat was. En 18 uur van de 24 kon verkeren in sleepmode in een droomwereld waar kleurrijke vogeltjes rondfladderen in een Technicolor Disney film in plaats van amper 6 uur per nacht, en niet eens ononderbroken, rusteloos te woelen terwijl verschillende onheilscenario's geprojecteerd worden op de binnenkant van mijn oogleden.

Ik wou dat ik mijn kat was. Dan had ik 9 levens. Misschien zou ik dit leven aan me laten voorbijgaan, en terugkomen in een ander.