The legend lives on, Poupou Pidou

Het was een onvergetelijke gebeurtenis. De Celebrity Sale of the Century in New York in 1999.
De persoonlijke bezittingen van Marilyn Monroe werden geveild. Ik was er bij toen, en heb een avond en een hele dag in de veilingzaal gezeten terwijl mijn mond vaak openviel van de bedragen die werden neergeteld.

Het klapstuk van de veiling was de 'Happy Birthday Mr President Dress', de jurk waarin Marilyn op onvergetelijke manier John F. Kennedy toezong in Madison Square Garden in 1962.


Marilyn had deze jurk speciaal voor de gelegenheid besteld (en zelf betaald, iets wat bij geen enkele hedendaags celebrity zou opkomen) bij een bekende ontwerper voor motion pictures, Jean Louis. Een jurk 'only Marilyn could wear' had ze hem gevraagd. En Jean Louis deed steeds wat hem gevraagd werd.

De jurk zat haar als gegoten. Geruchten gingen dat de couturier haar erin had moeten naaien omdat hij zo strak zat, maar er zat gewoon een rits in hoor. Kijk maar.


Het was een plaatje, en ik denk inderdaad dat niemand anders dan Marilyn hem had kunnen dragen.

Na haar vorige films, Some Like it Hot (SLIH) en the Misfits was er veel commentaar op haar uiterlijk gekomen. Ze was zwaar tijdens SLIH, ja, want zwanger, gevolgd door weer eens een miskraam. Zag er vermoeid uit tijdens de Misfits, ja haar huwelijk met Arthur Miller liep op de klippen tijdens de opnames en hij had openlijk een affaire met één van de aanwezige fotografes op de set. Maar toen, in mei 1962 had ze er nog nooit zo goed uitgezien. Ze werkte aan een nieuwe film, Something's Got to Give met Dean Martin, ze had een flirt met de machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, en ze wilde laten zien dat ze haar leven, en haar lichaam weer onder controle had.

Ze was naakt onder de jurk. Die zachte, bijna transparante mousseline jurk die geen enkele steun biedt. Daar moet je dus een perfect lijf voor hebben.
Jean Louis had 2.500 kristallen met de hand op de jurk laten naaien, sommige op strategisch plaatsen zoals je wel zult begrijpen.



Toen in 1999 de jurk werd geveild doofden ze bij Christie's het licht in de zaal en weerklonk een geluidstape met het bijhorende lied door de luidsprekers. Het was pikdonker. Eerst hoor je haar in diep ademhalen, ze begint voorzichtig, haar stem stokt, ze aarzelt, ...
Op dat moment floepte een felle spot aan, gericht op het midden van het podium waar plots, uit het niets leek het wel, de jurk was verschenen. En Marilyn zingt.

De jurk zat op een - speciaal gemaakte want geen enkele andere pop, of vrouw in de wereld, heeft deze maten - transparante mannequin, je zag alleen maar glitters, en daaronder de illusie van een goddelijk lichaam. Precies als wat die 15.000 mensen in Madison Square Garden moeten gezien hebben op 19 mei 1962.

De jurk werd door Christie's verkocht voor 1,26 miljoen dollar. Een klein fortuin (de dollar stond in 1999 hoger dan de euro)
En nu, 17 jaar later, zou hij nog eens van eigenaar veranderen.

Juliens Auctions organiseerde 17, 18 en 19 november 2016 de Ultimate Marilyn Sale met meer dan 1000 stuks, waarvan een deel reeds eerder te koop werd aangeboden door Christies. Ook De Jurk.

Ik had mijn wekker gezet om 2h50. Om 3h onze tijd was het zover. Er werden 85 items verkocht ook weer aan duizelingwekkende prijzen


En eindelijk was het de beurt van The Dress.

Hij was ingezet aan $1.000.000 en Julien's ging er van uit dat hij toch wel 3 miljoen zou halen.

Ze hebben zich vergist.

Hij haalde maar liefst 4 miljoen.
($ 4,8 miljoen incl. roepgeld)

De koper is Ripley's Believe it or not.
Wat begon met de bizarre collectie van een gekke verzamelaar Robert Ripley, die vanop zijn vele reizen allerlei curiosa meebracht, groeide uit tot een keten musea met aparte, onverwachte en bijzondere artefacten, veel ervan met een link naar de entertainment industrie. Ripley's had in 1999 bij Christie's trouwens ook al veel Marilyn items gekocht.

Fijn nieuws dus. De jurk zou niet in één of ander mausoleum eindigen van één of andere superrijke die hem eens per jaar aan zijn intimi zou laten zien als jachttrofee.

Nee, hij komt in een museum terecht, waar hij hoort, en gaat misschien wel op wereldreis, en dan krijgt iedereen de kans hem te bewonderen.

The legend lives on.
Knap hoor. Ze zou het moeten weten ...

Bekijk hier het moment waarop de jurk verkocht wordt.

Marilyn Monroe in Antwerpen!!

Vrouwen en schoenen. Hoeveel inkt is daar al over gevloeid?.
Imelda Marcos had er meer dan duizend, Carrie Bradshaw uit Sex & the City had kasten vol Jimmy Choo's en Manolo Blahniks, Elizabeth Taylor kocht steeds vier identieke paren Chanels en volgens een recent Brits onderzoek staan schoenen bij vrouwen in de top 3 van "Wat zou je redden uit een woningbrand?".

In het Antwerpse ModeMuseum opende onlangs de tentoonstelling Footprint, over schoenen.

FOOTPRINT neemt je mee in het spoor van schoenen in de mode, en belooft een ware revelatie te worden voor zowel schoenenliefhebbers als modefreaks. Van de haast buitenaardse hedendaagse ontwerpen van Iris Van Herpen en Noritaka Tatehana tot de 19de-eeuwse gesculpteerde klompen: de innovatieve en gedurfde aanpak van deze ontwerpen wordt belicht samen met hun culturele impact.
De aandacht gaat uit naar die mode- en schoenontwerpers die met hun vakmanschap en artistieke visie een voetafdruk nalieten op de modebeelden van hun tijd. De expositie toont zowel de Hollywood glamour van ‘shoemaker of dreams’ Salvatore Ferragamo voor Marilyn Monroe als de sneakers van Raf Simons en de rebelse boots van oa Vivienne Westwood en Walter Van Beirendonck.
De tentoonstelling toont de MoMu schoenencollectie, een langdurige bruikleen van verzamelaars Geert Bruloot en Eddy Michiels, aangevuld met meer dan 400 unieke stukken uit ontwerpers- en verzamelaarsarchieven en belangrijke internationale musea.
Met werk van o.a. Maison Margiela, Dirk Bikkembergs, Ann Demeulemeester, Dries Van Noten, AF Vandevorst, Manolo Blahnik, Christian Louboutin, Tokio Kumagaï, Roger Vivier, JW Anderson, Balenciaga, André Perugia, Vivienne Westwood, Salvatore Ferragamo, Patrick Cox, Raf Simons en Azzedine Alaîa.

Mijn man zal het volmonding ON-eens met me zijn wanneer ik jullie vertel dat ik niet zo'n onbedwingbare drang heb naar schoenen. Het is slechts zelden dat ik na een bezoekje aan de stad thuis kom met nog maar eens prachtige schoenendoos onder de arm, meestal koop ik mijn schoenen in de solden, en dan meteen een paar of drie.

OK, mijn kast staat redelijk vol, ik heb een 30-tal paar schoenen en 12 paar laarzen, maar de meeste daarvan heb ik al jaaaaren.
Redelijk trendgevoelig wanneer het op kleding aankomt, maar ik hou niet echt bij of het nu weer een sleehak, stiletto, plateauzool, bepaalde gesp, kleur, neusbreedte of hoogte moet zijn dit seizoen, ik draag trouwens ALTIJD hakken, maar omdat ik veel wandel in historisch Antwerpen zijn dat steeds stevige hakken, en dikke zolen.
Geen Manolo's voor mij.

Maar inherent aan mijn job, ben ik natuurlijk wel geïnteresseerd in geschiedenis, ook in die van de schoen.
In Toronto bezochten we een paar jaar geleden het BATA-shoe museum, gewoon omdat we er in de buurt waren voor een bruiloft, en in Firenze ga ik steeds even naar het Salvatore Ferragamo museum.
Maar dat heeft niet zozeer te maken met de schoenen an sich, maar wèl met wie die schoenen heeft gedragen.

Marilyn.

In de zomer van 2014 stapte ik het museum binnen en mijn oog viel meteen op een grote muur waar alle Marilyn schoenen waren opgesteld.


Ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe de familie van Salvatore Feragamo in december 1999 in New York meer dan 48.000 dollar bood op een paar rode zijden pumps bezet met Swarovski kristallen. Het was de Celebrity Sale of the Century, en het waren schoenen van Marilyn Monroe.

Lang voor de grote internetdoorbraak, is er van die veiling zelf niet zoveel te vinden op internet, tenzij enkele filmpjes op Youtube in minder goede kwaliteit.


Het was trouwens niet het enige paar dat Ferragamo terugkocht in New York, en sinds een paar jaar worden een aantal schoenen opnieuw gemaakt, in limited edition weliswaar, met certificaat, en genummerd.


In de aanpalende winkel, waar ik heel erg vriendelijk werd ontvangen, liet de verkoopster me alle modellen met een grote glimlach zien. Ze liet me de rode pumps met de kristallen zelfs passen. Er worden maar 250 paar gemaakt voor de hele wereld, en ze hadden ze in mijn maat!!!
Om één of andere reden vond ik het bijzonder moeilijk om er afstand van te doen ...



Ze staan ondertussen al een hele tijd te pronken in mijn vitrinekast, naast de veilingcatalogus. Ik heb ze nog maar één keer gedragen.

De originele Marilyn schoenen uit de jaren '50 zijn tijdelijk te bewonderen in het MoMu in Antwerpen. De volledige Ferragamo collectie is overgebracht vanuit Firenze, ook de houten vorm waarop de leest werd gemaakt, en enkele schetsen.



Dus Marilyn fans, rep jullie naar het MoMu. En voor alle andere vrouwen, het is een tentoonstelling over SCHOENEN!!!!!

Footprint. Nog te zien in het MoMu tot 14/02/2016.
Ferragamo collectie te verkrijgen bij Cocodrillo