Alles kan beter. Track and trace

Onlangs kocht ik een grootverpakking wasmiddel. Op dinsdag 10 oktober was ik zo goed als heel de dag thuis, maar toen ik naar mijn avondschool wilde vertrekken om 17h30, vond ik een briefje van de postbode dat die was langs geweest.
En niet aangebeld had blijkbaar. Gebeurt wel vaker. Ik zit meestal 2 hoog achter mijn pc, tegen dat ik beneden ben, de zending in ontvangst neem en de postbode weer verder kan, is die toch enkele kostbare m!inuten kwijt.

Een briefje in de bus stoppen (zonder ingevuld tijdstip by the way) is sneller. De zending zou vanaf de volgende dag klaarliggen in het postkantoor op de Eiermarkt, maar een goede kilometer van waar ik woon.
Ach, op 11 oktober moest ik toch vroeg in het historisch centrum zijn, dan zou ik dat pakje wel even gaan halen.

Woensdag 11 oktober fietste ik met een Velo naar de Groenplaats, en na mijn stadswandeling voor een groepje collega's van de Vlaamse Overheid, fietste ik langs het postkantoor.
Er waren geen parkeerplaatsen in geen enkele van de drie velo stations bij de Groenplaats, dus ik nam de velo even mee naar binnen.

De zending bleek redelijk groot te zijn, en redelijk zwaar. Ik tilde hem even op, nee, op die minieme bagadrager van mijn Antwerpse Velo zou dat nooit lukken.

De vriendelijke beambte vroeg me

Gaat u dat met die fiets meenemen? Dat gaat niet lukken hoor. U kunt het gratis opnieuw laten aanbieden.

Dat vond ik een goed idee en zei, ja doet u dat maar.

Dat moet u aanvragen via de website, ik kan dat niet regelen.

Thuis bezocht ik de website, tikte het nummer in van de zending, en vroeg een nieuwe aanbieding. Ach, doe maar maandag 16/10, dan ben ik heel de dag thuis.

Ik kreeg vrijdagmiddag een bevestiging per mail, dat de zending maandag 16/10 tussen 8h en 16h zou worden aangeboden. Een ruime afspraak. Ik had al spijt dat ik niet met mijn eigen fiets - en grote bagagedrager - die doos snel zelf was gaan halen, en het zou de laatste keer niet zijn dat ik dat dacht ...

Ik check maandag 16/10 de status van de zending.
OK, even geduld ...

Zo ergens 15h en 16h veranderde de status.


Wat?? Nu zou het pakket dinsdag geleverd worden? Weer een dag thuis blijven?

En je raadt het nooit ... Om iets over 15h dinsdag, checkte ik de status nog een keer ...


En het zou 18 oktober worden. De doos ligt hier op 1,1 km van me vandaan. Met wat geven ze dat mee bij de Post? Met een kolonie mieren? Of sturen ze pakjes soms over Brussel? Niet te geloven zeg.

Lieve Post, laat het aub waar het is, op de Eiermarkt, en kan ik het morgen misschien komen halen? Want dit heeft geen zin.

By the way, op 2 september verstuurde ik een cadeautje naar twee Amerikaanse vriendinnen van me, aangetekend. Dan zou het zeker aankomen zei de beambte (dezelfde trouwens, grote stad, kleine wereld).
Helaas. Nooit aangekomen.

Bij het checken van de status zie ik dat het op 19 september teruggestuurd is naar de afzender, naar mij dus.


We zijn een maand later, en noch mijn vriendinnen, noch ik hebben de zending ooit gezien.

Ik gaf de tracking code door aan de Post met het verzoek eens na te gaan wat er gebeurd was.
Nu vragen ze me naar het zendingsnummer.

Ja, ik was er zelf ook al achter dat die Track&Trace codes compleet nutteloos zijn ...

Dag pakjes :(

Alles kan beter. Bedankt Orange

Ik ben er meestal redelijk snel bij om 'van mijnen tak te maken' zoals de Antwerpenaars het zeggen, wanneer er iets niet zo loopt zoals ik het wil.

Net als pas nog. Ik wilde me inschrijven voor een vervolgopleiding aan de PIVA, volwassenonderwijs, chocoladebewerker, chocoladestukken.
Moderne technologieën winnen ook bij schoolopleidingen langzaam terrein. Langzaam.
Deze school combineert digitale eenvoud met analoge complexiteit.
Vanaf stipt 9h smorgens kon je online een wachtnummertje 'trekken'. Ik zat stipt 9h achter mijn pc en had wachtnummer 227.

Precies een week later kon je je ter plaatse vanaf 9h inschrijven, ahv. je volgnummer.
Een paar dagen voor de inschrijving kregen we een bericht dat er digitaal iets misgelopen was en er dubbele nummertjes uitgedeeld waren. Kom dus aub op tijd was de boodschap.

Stipt om 9h stond ik aan de schoolpôort, samen met een paar 100 andere leergierige volwassenen.
A rato van 30 inschrijvingen per keer duurde het even voor ik aan de beurt was. Het was bijna half 12 toen mijn nummertje werd afgeroepen.

Eindelijk was het zover.

"Ik kom me inschrijven voor Chocoladestukken."

De medewerker ging de benodigde inschrijfformulieren halen en kwam hoofdschuddend terug.

"Sorry, die opleiding is vol. Is er een andere die u wilt volgen?"

"Dat meent u niet he mijnheer? Ik sta hier van 9h te wachten. Ik heb nu zolang geduld gehad, ik ga niet van deze stoel tot ik ingeschreven ben"

Er stonden maar 4 stoelen. En nog steeds meerdere tientallen wachtenden na mij. Dit kon lastig worden.

"Ik zal even een verantwoordelijke gaan halen."

"Kan ik u helpen mevrouw?" vroeg de verantwoordelijke

"Ik hoop het. Ik had me graag ingeschreven voor de opleiding Chocoladestukken."

"Zeker mevrouw, vult u even dit formulier in."

"Hoezo? Die opleiding was tochj volzet?" vroeg de eerste werknemer.

"Ge hebt bij het verkeerde stapeltje gekeken, er waren nog 2 plaatskes."

En ik schreef me in. Kijk, als ik niet van mijnen tak had gemaakt, en vertrokken was, was ik niet ingeschreven. Nu wel :)

Maar ik dwaal af.

Ik maak 'van mijnen tak' als het niet goed gaat, als het wel goed gaat, ben ik niet te beroerd om dat ook toe te geven.

Na mijn relaas over de grote meerkost aangerekend door Orange op mijn laatste 2 facturen, waar ik hun klantvriendelijkheid in twijfel trok, en dit ook deelde op sociale media, kwam er een mooie geste terug van hen. Een creditnota waar we de meerkost van de 2e factuur delen, ieder de helft.

En een paar dagen later kreeg ik ook nog een mailtje in de bus met aankondiging dat ik een eindejaarscadeautje mocht uitkiezen als trouwe klant.


En vond ik toch niet het perfecte cadeautje voor mij zeker. Bedankt Orange!

Alles kan beter. Beestenboel.

Beste Orange,
Ik ben Mobistar klant sinds mijn allereerste gsm (dat was er grote Nokia van Coca Cola in samenwerking met Kinepolis).
Eens een keertje een zijsprong gemaakt naar Base, maar we kwamen daar van terug.

We hebben 2 nummers op 1 factuur, en onze maandelijkse factuur schommelt tussen de 40 en de 50€.
Mijn man wilt een zo goedkoop mogelijk abonnement, die belt niet veel, en surft niet, en koos de Kangoeroe formule van 8€ per maand. Ik surf veel, sms veel, en moet af en toe bellen (alhoewel ik dat niet graag doe, my friends know why) en ik koos een Dolfijn formule van 15€.

15€ + 8€ = 23€, maar onze factuur bedraagt elke maand het dubbele. Ach, verzekering toestel, Orange Circle (gratis naar mekaar bellen), toeslag omdat je al eens buiten bundel gaat, buitenlandse nummers, ...

Maar ik kreeg deze maand een factuur die meer dan 90€ bedroeg, dat vond ik ineens wel erg veel.
Ik ging in het archief kijken, en de vorige factuur was ook al zo hoog.

Toen ik naar de details ging kijken, lag de toeslag (meer dan 40€) bij extra sms'jes. Maar ik mag er elke maand 16.666.766 versturen. Hier klopte iets niet.

Ik belde het callcenter op 5995.
Met de Dolfijn formule kan ik elke maand 3 uur bellen, 1,5 Giga surfen en onbeperkt sms'en.
Met de Kangoeroe formule kan Kristoffel anderhalf uur bellen, en maar 100 sms'jes sturen. Inderdaad, ik herinnderde het mij vaag. Kristoffel dacht in eerste instantie dat hij er wel ging komen met 100 sms'jes per maand, dat zijn er 3 per dag en wij sms'en toch gratis naar elkaar door de Orange Circle?
Elke maand wanneer hij de 100 sms'en bereikt heeft, zou hij een bericht krijgen dat hij vanaf dan buiten bundel smst.

We zaten er 2 keer naast.
We sms'en helemaal niet gratis naar mekaar, en hij heeft nooit 1 waarschuwings-sms gekregen dat hij zijn limiet had bereikt.

Kristoffel heeft afgelopen maand 850 sms'en verstuurd, waarvan het merendeel naar mij, waarvan hij dus dacht, inbegrepen.
Een dure grap.


Maar nu komt het.
Na de overname van Mobistar door Orange, zijn de tariefplannen gewijzigd. De formule Kangoeroe, 1,5 uur bellen en 100 sms'jes, bestaat eigenlijk niet meer.
Tegenwoordig is er Kolibrie, ook anderhalf uur bellen, en onbeperkt sms'en.

Ik vraag het meisje aan de telefoon

"Als de Kangoeroe formule niet meer bestaat en vervangen is door een Kolibrie formule die dan ook nog eens voordeliger is voor de klant, waarom blijven jullie ons dan de Kangoeroe formule aanrekenen en moeten wij meer dan 40€ bijbetalen voor extra sms'jes? Die bij Kolibrie inbegrepen in het zelfde tarief zouden zijn?"

"Mevrouw, wij kunnen toch niet zomaar zonder uw toestemming uw tariefplan veranderen?"

"Nou, jullie beloven julie klanten de voordeligste formule, en jullie beloven een gratis tariefcheck, en als die wijziging van tariefplan mij elke maand ongeveer 40€ minder kost, mag je die zo vaak veranderen als je wilt."

Ik vroeg haar om een creditnota en terugbetaling van de extra sms'jes in een formule die toch niet bestaat, maar helaas, daar mocht ze van haar overste niet op ingaan. Wel stelde ze voor het tariefplan om te zetten naar een Kolibrie.
Het meisje deed haar best, was heel vriendelijk, ik verwijt haar niets.

Het verwijt is aan jullie Orange.
Jullie belonen trouwe klanten met extra kosten, en dan nog wel van een formule die niet meer bestaat, die dus alleen maar mensen die al lang klant zijn hebben.

Op 27/12 loopt mijn contract met jullie af.

Ik ben benieuwd naar klantvriendelijkheid van jullie collega's. Wie het gaat halen. Tuttimus of Wigo?
I'll let you know.


Hoe had dit beter gekund? Wel, jullie hadden mij kunnen bellen.

"Mevrouw, ik zie dat u met 1 van uw nummers nog een oude formule heeft, de Kangoeroe. Die hebben wij afgevoerd wegens niet interessant, en deze past ook niet bij jullie telefoongedrag.
In de plaats daarvan hebben we nu de formule Kolibrie, echt iets voor uw man, daar kan hij onbeperkt mee sms'en.
Vindt u het goed dat ik uw tariefplan omzet van Kangoeroe naar Kolibrie? Dat is een formule aan de zelfde prijs, waar u even veel mee kunt bellen, maar waar u onbeperkt mee kunt sms'en, ipv maar 100 sms'jes per maand mee kunt versturen"

Kijk, dan had ik halsreikend uitgekeken naar 27 december, het einde van mijn contract met jullie, om daar met plezier nog een jaartje of twee, drie, aan vast te knopen.
Dat had ik pas service genoemd, en dan was dit een andere blogpost geweest.

Oh, en nog iets.

Begin september hadden jullie een leuke actie lopen met flyers in de Stad Antwerpen waarmee jullie anoniem oproepen vermiste beestjes plaatsen. Dolfijn kwijt, Koala kwijt, ...


Ik was de eerste die het verband legde, en er ontstond een grappige email conversatie tussen 1 van jullie medewerkers, en mezelf.



Uiteindelijk heb ik nooit een beloning ontvangen, ik heb er nog op een ludieke manier achter gevraagd op een toepasselijk moment, maar ook daar nooit antwoord op gekregen.


Ik denk dat het tijd wordt dat jullie je eens gaan toeleggen op klantvriendelijkheid, en misschien een paar beloftes houden?

Met vriendelijke groet,

Alles kan beter. De lunchafspraak.

Als echte Antwerpenaren houden we van lekker eten. Als Nederlandse probeer ik steeds overal de beste deals te vinden. Een boeiende combinatie.

Zo gaan we al maanden elke maandag naar den Abjaar waar je voor slechts 5euro een heerlijk Spaghetti Bolognese krijgt, enkel op maandag!
Trouw post ik (bijna) elke maandag een foto op Facebook en daarom zien we er bijna elke week bekenden, die ook voordelig komen smullen. Regelmatig spreken we zelfs af met vrienden of familie, ja, de maandag is er een stuk plezanter op geworden :)


Zondag trekken we dan weer geregeld naar Fish&Eat op het Zuid voor de Crazy Gamba Night.
Voor 2 personen krijg je 12 gamba's (6 stuks per persoon), 2 portie friet met mayonaise, een groot slaatje, een fles wijn, en dit alles voor slechts 30euro.
Heerlijk!


Toen ik een weekje terug een mail van Sodexo ontving om te gaan lunchen aan 15euro pp, klikte ik meteen door naar het aanbod in Antwerpen.

Tot mijn grote vreugde stond restaurant de Brasseurs erbij. Meteen reserveerde ik voor 2 december. Het was lang geleden dat we er waren geweest, en voor zover ik me kon herinneren, was dat een gezellig restaurant, met uitstekende keuken.

Eén dag na mijn online reservatie kreeg ik telefoon. Van de Brasseurs.

"Mevrouw, u heeft bij ons gereserveerd voor die lunchactie van Sodexo."
"Ja, dat klopt."
"Helaas kan dat niet doorgaan. Wij doen immers niet mee aan die actie."
"Hoe bedoelt u?"
"Wel, dat is een vergissing van Sodexo. Wij doen niet mee aan die actie, en ik heb Sodexo al gecontacteerd, ons restaurant is uit de lijst gehaald. Maar aangezien u de eerste was die bij ons reserveerde, besloot ik u te bellen om dat te zeggen. Uw reservatie is bij deze geannuleerd."
"Euh, OK. Dank u. Dan gaan wij wel ergens anders lunchen."

Hoe kan dit beter?

"Mevrouw, u heeft bij ons gereserveerd voor die lunchactie van Sodexo."
"Ja, dat klopt."
"Ik bel u even om u te melden dat er een kleine vergissing in het spel is. Wij doen namelijk niet mee aan die actie."
"Hoe bedoelt u?"
"Wel, dat is een vergissing van Sodexo. Wij doen niet mee aan die actie van hen, en ik heb onze naam ondertussen van de site laten halen. Ik bel u even persoonlijk op, om u dat te melden. Desalniettemin ontvangen wij u heel graag voor een lunch op 2 december. Helaas niet aan 15euro pp, maar wij hebben een heerlijke lunchkaart, en ter compensatie bieden wij u graag een aperitiefje van het huis aan.
Hoe laat mag ik u verwachten?"

Zo had het ook gekund. Capisce Brasseurs?

Dan maar een lunch gereserveerd aan 15euro pp bij Bizzie Lizzie, ook lekker, en dichtbij. Dank u Sodexo!

Lang leve recupel, en den Aldi

Een hele tijd terug heeft onze broodbakmachine de geest gegeven, het was een tweedehandsafdankertje, maar we waren er heel blij mee. Verschillende keren per week bakte ik vers brood, al dan niet met noten, banaan, zongedroogde tomaten, veenbessen, ... (niet noodzakelijkerwijs samen). Heerlijk!!
Maar ineens weigerde hij dienst, het beslag zat er nog in.

Op zoek naar een nieuwe zag ik door de bomen het bos niet meer, en die dingen bleken ook best duur te zijn. Zo staar er in de Blokker één in de reclame voor bijna 150euro. Daar kun je al veel brood voor kopen.
Onze oude kapotte broodbakmachine bleef werkloos stof vergaren, en wij gingen opnieuw naar de bakker.

Groot was mijn opluchting toen ik deze week de Aldi folder in de bus zag met op woensdag 26/8 een broodbakmachine!!

Voor half 10 al stonden we voor onze Aldi (het is een hele kleine, aanbiedingen zijn meestal voor de middag daar al uitgeput) .Dankzij de Recupel bijdrage kun je alle oude, kapotte huishoudelektro inleveren bij aankoop van een nieuw, gelijkaardig toestel. Daarom hadden wij onze oude broodbakmachine bij in een grote blauwe IKEA tas.

Wij de Aldi binnen en wilden de oude broodbakmachine daar achterlaten, maar de beide caissières keken ons aan alsof we een slurf hadden in plaats van een neus.

In de 15 jaar dat ze er werkte, had ze nog nooit meegemaakt dat een klant een toestel was komen binnenbrengen bij aankoop van een ander.
Ja, Recupel kende ze wel, maar deden ze daar wel aan mee? Geen van de medewerkers had het ooit meegemaakt.

We gingen onze boodschappen doen en ondertussen belde ze even naar de hoofdzetel om het na te vragen.
Ondertussen ontsprong aan de kassa een groeps-recupel-dialoog tussen caissière en klanten gekoppeld aan verhalen over allerlei kapotte huishoudtoestellen.
We hadden net afgerekend en zagen er tegenop om te voet met 2 broodbakmachines weer naar huis te stappen toen de winkelverantwoordelijke met een grote smile op haar gezicht haar duim omhoog stak.

"Lot mor staan mannekes, tis in orde!"

Ondertussen staat de nieuwe machine te blinken op het aanrecht.
Ik zal morgen eens een vers notenbroodje bakken ;)

Wie blijft die schrijft

Vorige zomer, na een grondige opruimsessie, vond ik een hele mooie oude Waterman in een lade, een groene Lady Charlotte, in lederen etui. Ik had die mooie pen al in geen jaren nog vastgehad.
De vulling was leeg, uiteraard, en die bleken nergens meer te verkrijgen aangezien de pen al een hele tijd uit productie was.

Na vele omzwervingen, waarvan verslag hier, belandde de oude Lady Charlotte na een lange reis in precies dezelfde lade. Jammer.

Tot ik begin april een berichtje kreeg via Twitter van Esther, met een link naar een Franse website.
Le Palais du Stylo, 'Le spécialiste Parisien du Stylo de Luxe.
Esther had mn vraag die ik vorig jaar via Twitter had gesteld, opgevangen en had blijkbaar een oplossing, geweldig!!

Ik plaatste meteen een bestelling, 6 stuks. Wetende dat deze vullingen niet meer geproduceerd werden, wilde ik meteen een voorraad inslaan. Misschien had Palais du Stylo wel een oude stock opgekocht. Hoe kwamen zij er anders aan?


Twee dagen later ging de telefoon, een Frans nummer. Palais du Stylo. Een vriendelijke dame vroeg me in mooi Frans voor welke pen ik de vullingen nodig had.
Voor een Lady Charlotte, antwoordde ik.
Ze vermoedde al zoiets en legde me uit dat de Panta vullingen voor Lady Charlotte niet meer worden gemaakt.
De moed zakte in mn schoenen.

Maar, ... zei ze, wij verwerken Lamy vullingen tot ze precies passen in uw Waterman pen, maakt u zich vooral geen zorgen, u zult zeker terug met uw pen kunnen schrijven, wij wilden u gewoon even erop attenderen dat de vulling er niet uit zal zien als de originele Panta, maar hij zal wel in uw pen passen.

Vandaag zat er een dikke envelop in de brievenbus, uit Parijs. Met 6 vullingen en een handgeschreven briefje.


Ik haalde Lady Charlotte voor de 3e keer in 2 jaar tijd uit de lade en schroefde ze voorzichtig open. Ik haalde de oude vulling eruit, en stak er een nieuwe in.


Ik selecteerde een mooi stuk papier, en zette aan. En ja hoor:

HIJ SCHRIJFT!!!!!

Met oprechte dank aan Esther en aan Palais du Stylo.

(En tot slot ook aan Opel, de schenker van de stylo in 1997 nadat ik voor hen op een autosalon had gewerkt)

Klantenservice, hoe het wel kan

Ik heb altijd al moeite gehad met dingen wegdoen. Ooit eindig ik misschien nog als bizarre kandidaat in zo'n vreemd tv-programma over "Extreme hoarding"

Aan al mijn dierbare objecten hangt wel een verhaal, of een herinnering, en wanneer ik nog maar eens een rommelschuif probeer op te ruimen, wordt een doorsnee klusje van pakweg een dik half uur een trip down to memory lane van verschillende dagen.

Zo vond ik pas een prachtige Waterman pen die ik heeeel lang geleden eens had gekregen van Opel Belgium (ik denk in 1997 op het Autosalon). Een heel vrouwelijke mooie groene balpen in een groen leder hoesje.
Ik had het ding in jaren niet meer gebruikt, en na zo lang stilliggen schreef hij natuurlijk niet meer. De pennen speciaalzaak in de Wilde Zee in Antwerpen wist me te vertellen dat deze pennen - en dus ook de vullingen - niet meer werden gemaakt. Het zou toch niet waar zijn zeker?

Ik struinde het hele internet af en zocht op alle mogelijke tweedehandspagina's, Kapaza, 2dehands.be en .nl alle Ebay's, .com .fr, .be, .nl, .it, .co.uk, ... maar helaas. Niets te vinden, enkel een paar identieke pennen als de mijne, voor verzamelaars, zonder vullingen ...

Dan maar eens rechtstreeks proberen. Ik googlede Waterman en stuurde een bericht via de contactpagina.
Redelijk snel kreeg ik een mail terug dat deze balpennen, genaamd Lady Charlotte, inderdaad niet meer gemaakt werden, en dat ook de navullingen niet meer te verkrijgen zijn. Maar de vriendelijke dame stelde me voor mijn pen te ruilen tegen een gloednieuwe. Als ik daarmee akkoord ging, moest ik mijn Lady Charlotte opsturen naar een adres in Belgie, en dan mocht ik een nieuwe pen kiezen uit een bepaald gamma, de Hémisphere-collectie.

Jullie vinden het misschien vreemd, maar ik vond het toch enorm jammer die mooie Lady Charlotte definitief op te geven. Langs de andere kant, schrijven kon ik er niet meer mee, dus na lang te hebben nagedacht besloot ik op het voorstel in te gaan. Trouwens, Kristoffel, mijn man, wilde al heel lang een mooie vulpen, dus ik vroeg of ik - mits opleg - misschien een vulpen mocht kiezen.
Dat mocht, zelfs zonder opleg. Wat een service zeg, ik was aangenaam verrast.

Kristoffel koos een mooie pen, en ik nam afscheid van Lady Charlotte, pakte haar liefdevol in en stuurde haar op naar Sint Niklaas, aangetekend.
Een tijdje later kreeg ik een bericht met bevestiging dat Lady Charlotte in goede gezondheid was aangekomen, en met een UPS tracking nummer, de Hémisphere was onderweg.

Nog wat later werd een grote dikke gewatteerde envelop geleverd, uit Frankrijk. Daarin zat een hele hoop papierwerk, en een mooie grote doos. De pen.


En tussen het papierwerk een klein envelopje, goed dichtgeplakt.
Ik scheurde het voorzichtig open en wat zat erin?

Juist ja. Mijn Lady Charlotte!!!

Geweldige klantenservice van Waterman, echt super.
Daar kunnen jullie nog iets van leren, Bloemen en Planten De Groene Droom in de Antwerpse Kasteelpleinstraat.

De Groene Nachtmerrie

Echt groene vingers heb ik niet, maar ik ben steeds gek geweest op planten. Op bloemen heb ik het niet zo, die gaan namelijk veel te snel dood, maar van een plant kan ik echt heeeeel lang plezier beleven.

In ons huisje in Berchem waar we waren jaren gewoond hebben, kon ik me uren bezig houden in ons tuintje en de druivelaar, waterlelies, appelboompjes en hortensia's tierden welig.
De verhuis naar een appartement betekende afscheid van de groene weelde, maar steeds vond ik plekjes voor een stukje natuur. En één van mijn dierbaarste groene bezittingen is mijn druivenboompje, gekregen van mijn vriendin.

Na onze laatste verhuis in november vorig jaar was een mooie kamerplant de finishing touch. Daar had ik al heel lang zin in, zo'n mooie palm, of andere weelderige plant, als pièce de résistance in de woonkamer.
Net om de hoek bij ons zat een mooie plantenzaak, de Groene Droom, en ik ging eens kennismaken.
Beetje een zwijgzame jongen, maar hij kende precies zijn job en wilde ons niet over één nacht ijs laten gaan.
We kregen een testplant, om te zien of de poezen er niet aan zouden knabbelen, Tapa lust namelijk al eens een groen blaadje, dus dat was een goed plan.
Het werd een weelderige Dracaena en hij stond prachtig.
Gelukkig werd de hele plant straal genegeerd door onze katten, dus ik tekende een bestelbon.

De uiteindelijke plant zou niet deze zijn, en ook niet hetzelfde type, maar van dezelfde familie, en ook weeldering. Goedkoop zou het niet worden.
Een grote plant, met watermeter en hydrocultuur met mooie cache-pot en bijpassende sokkel, ... 473,60euro. Slik. Nou ja, it's only money, en het zou een meerwaarde voor ons interieur betekenen.

Eind januari werd de plant geleverd, in prachtige pot, met mooie sokkel. Hij zag er inderdaad anders uit, maar op termijn zou ik er wel aan wennen.

Het geniale systeem is die hydrocultuur. Er zit een watermeter in, met een rood bolletje. Je giet de plant tot het bolletje bovenaan in de watermeter staat. Als het bolletje volledig gezakt is, giet je weer bij. Een kind kan de was doen.

Normaliter moet je zo'n plant om de 4 tot 6 weken water geven, elke keer het bolletje weer onderin de watermeter staat.
Dat beurde bij mij al na 1 week. Vreemd. Tweede week ook, en ook na de derde week was het bolletje verdwenen.

Ik ging eens langs in de winkel om te vragen of dat wel normaal was, geen probleem. Dat betekende dat de plant het erg naar zijn zin had. De man kwam zelfs even kijken, alles zag er volgens hem goed uit.

Hij groeide ook als kool. Na een maand of 2 was hij zijn sokkel al ontgroeid, en hij bleef maar drinken.
Toen begonnen de bladeren slap te hangen en naar binnen om te krullen. Ik ging nog eens langs de winkel, met een paar foto's, ik moest me geen zorgen maken, niets aan de hand.

In juli zijn wij 11 dagen op vakantie geweest, mijn vader heeft de plant in die periode 1 keer water gegeven, toen het rode bolletje weer na een dag of 5 – 6 helemaal verdwenen was.

Onmiddellijk na onze terugkeer op 18/7 zag de plant er echt erg slecht uit en belde ik de winkel. De verkoper kwam meteen langs, het was inderdaad niet goed. Hij nam de plant mee naar beneden en heeft op straat alle korrels van de hydrocultuur vervangen. Ik had teveel water gegeven, het kon niet dat dat bolletje steeds op 1 week tijd helemaal naar beneden zakte. Ik had niet goed gekeken. Het was allemaal mijn schuld.
Huh?

Sinds die dag, 18 juli, heb ik de plant geen water meer moeten geven, het bolletje zakte amper, de plant dronk zo goed als niet. Afgelopen vrijdag ben ik dit gaan melden in de winkel. Van 1 week naar 6 weken, ik vond het vreemd. De verkoper kwam maandag kijken.

Maandag kwam hij langs, keek naar de plant, naar de watermeter waar het bolletje toch weer een paar centimeter was gezakt en kneep in een paar takken.


De plant was dood, helemaal verrot, hij trok er een dode tak uit en zei me dat de plant alleen maar verder zou wegkwijnen. Niets aan te doen.

Ik begrijp dat een plant dood kan gaan aan teveel of te weinig water, maar net daarom had ik die hydrocultuur genomen. Alleen maar dat rode bolletje in de gaten houden en gieten wanneer nodig. Ik keek de man aan en vroeg hem wat we eraan gingen doen. Geen antwoord.

Ik zei

"Ik verwacht niet dat u hem gratis vervangt, maar u zult toch begrijpen dat ik hier niet blij mee ben. Het gaat hier niet om een bos tulpen, maar om een plant van meer dan 180euro."

Wat er dan gebeurde had ik niet zien aankomen.
De man stond recht, negeerde me totaal, en wandelde de living uit. Ik volgde hem naar de gang.
Hij deed de deur open, drukte op de liftknop en, zonder me één blik waardig te gunnen stapte hij de lift in, en liet de deur achter zich dichtvallen. Weg was hij.

Ik begrijp dat een plant dood kan gaan. Dat is erg jammer, en ik begrijp dat de winkel die de plant verkocht heeft daar niet verantwoordelijk voor gesteld kan worden.
Ik denk echter dat die watermeter het nooit goed heeft gedaan, ik was het dikwijls genoeg gaan melden, maar nee, de verkoper bleef op zijn strepen staan, die watermeter was prima, het was mijn schuld.
A la limite kan ik daar ook nog mee leven, maar een kleine geste in het belang van de klantenrelatie had misschien op zijn plaats geweest. Hij had me een (kleine) korting kunnen aanbieden bij een volgende aankoop, een woordje van medeleven uiten, het afval mee nemen, of (al dan niet gemeende) excuses maken, …
Per slot van rekening heb ik bijna 500euro in die winkel laten liggen.

Een paar uur later heb ik de ter ziele gegane Dracaena in een grote vuilzak gestopt, inclusief de verrotte stinkende korrels en die op de stoep bij de Groene Droom gelegd, met een brief die wat betreft mijn mening over hun klantenservice en vriendelijkheid niets aan de verbeelding overliet.

Daarna ben ik een mooie palm gaan kopen bij de bloemenkraam op de Groenplaats, die man was zeer vriendelijk, en de plant ziet er super uit. Kostprijs: 15euro.

Hij is nog klein, maar zal beslist nog wel groeien en dan heb ik eindelijk die weelderige palm waar ik al zo lang van droom.

Mij zien ze niet meer bij de Groene Droom in de Kasteelpleinstraat. En hopelijk veel van mijn vrienden ook niet meer.