Overdaad, luxe, pracht en praal en girlpower. Only in Antwerpen.

Op 1 juni 2018 - de dag waarop Marilyn Monroe 92 zou zijn geworden had ze nog geleefd by the way - start in Antwerpen een groot Barok festival.

Met 8 tentoonstellingen, 10 projecten rond beeldende kunst, 22 muzikale projecten, 12 theater- en muziektheaterproducties, 3 nieuwe stadswandelingen, meerdere lezingenreeksen, 4 festivals in het festival, een reeks barokke Antwerpse streekproducten en één kanjer van een feestelijk openingsweekend brengt de stad Antwerpen hulde aan Peter Paul Rubens en zijn barokke culturele nalatenschap. En je zult er niet naast kunnen kijken!

Op de persvoorstelling in het MAS, kreeg ik als één van de eerste een preview te zien. En wat voor één.


De tentoonstelling ‘Michaelina’ in het MAS demonstreert het uitzonderlijke talent van een kunstenares die groot werd in een periode waarin vrouwelijke artiesten zeer zeldzaam waren. Michaelina was een tijdgenote van Rubens.

Over haar leven is bijzonder weinig geweten, alleen dat ze - voor die tijd - uitzonderlijk oud is geworden, en gedurende haar volwassen leven samenwoonde met haar broer. Beiden bleven ongehuwd.
(Hij werd nog ouder dan zij, hopelijk is er geen oorzakelijk verband tussen oud worden en single zijn, maar het zet een mens tot nadenken ...)

Hoe oud ze is geworden, zelfs daar zijn we niet zeker van. Ze overleed in 1689 maar over haar geboortejaar geraakt men het niet eens. Het Mas spreekt van 1604, Wikipedia schrijft 1617, het rubenshuis vermeldt dan weer 1614 en een andere keer 1604, bon, in elk geval, een respectabele leeftijd.

Een straffe madam, want tijdens haar leven maakten vrouwen amper deel uit van het openbaar leven, het professionele leven, laat staan het culturele leven.
Pas tegen het einde van de 19de eeuw werden vrouwen toegelaten aan de Academie, uiteraard in aparte klassen en met een ‘naaktmodel’ in een 'blikdichte' maillot. Maar onze heldin schildert al in de 17de eeuw een werk met vooral naakte mannen, en zeer waarheidsgetrouw. Lees dit boeiend artikel op de site van het Rubenshuis.

Het is trouwens ook een straffe madam die 'Michaelina' ontdekt als het ware, kunsthistorica Katlijne Van der Stighelen stoot bijna drie decennia geleden in het depot van het Kunsthistorisches Museum in Wenen op een uitzonderlijk schilderij, de Bacchusstoet.


In haar expose tijdens de persvoorstelling vertelt Mw Van der Stichelen dat ze in haar onderzoek naar dit schilderij vooral onder de indruk was van het ongelooflijk detail en de natuurlijkheid van de huid en de huidplooien.

Ze zoomde in op een detail van het schilderij, en zei, kurkdroog:

"Deze afbeelding vond ik op een homo website. Dat was de beste foto die ik ervan kon vinden."

Hilariteit alom.

Ik had het genoegen nader kennis te maken met deze dame tijdens de lunch, en we geraakten verzeild in een aangenaam gesprek, met fijne mensen.


Op vrijdag 1 juni, tot en met zondag 3 juni barst het openingsfeest los.
Op vrijdag opent het MAS om 17h de deuren van 2 nieuwe tentoonstellingen, 'Michaelina' en 'Feest!' Gratis!
Ook het Middelheimmuseum en het M HKA delen mee in de feestvreugde. Zaterdag weerklinkt er muziek in het Rubenshuis, zijn er activiteiten voor kids in het MAS en in het Middelheim en bent u tevens van harte welkom in de 5 monumentale Antwerpse kerken voor een ruime waaier aan activiteiten.

Vergeet ook de prachtige murals niet, allemaal in het kader van Barok2018. De Antwerpse modestudenten laten het beste van zichzelf zien in Expo en Show 2018. Ook zondag kunt u verder feesten met als klapstuk gratis concerten op het Conscienceplein vanaf 20h.
Het volledige programma van het openingsweekend kunt u hier raadplegen.

Dus, haal uw meest indrukwekkende accessoires uit de kleerkast. Steek uw haar torenhoog op, omhul in u in weelderige stoffen. Laat uw vormen en vooral uw boezem zien. Eet, drink, lach, en geniet met volle teugen van de verschillende evenementen, en van deze mooie stad, op een manier die Peter Paul Rubens bijna zou doen blozen en die Michaelina zou doen blaken van trost.
Let's Barok!!

The legend lives on, Poupou Pidou

Het was een onvergetelijke gebeurtenis. De Celebrity Sale of the Century in New York in 1999.
De persoonlijke bezittingen van Marilyn Monroe werden geveild. Ik was er bij toen, en heb een avond en een hele dag in de veilingzaal gezeten terwijl mijn mond vaak openviel van de bedragen die werden neergeteld.

Het klapstuk van de veiling was de 'Happy Birthday Mr President Dress', de jurk waarin Marilyn op onvergetelijke manier John F. Kennedy toezong in Madison Square Garden in 1962.


Marilyn had deze jurk speciaal voor de gelegenheid besteld (en zelf betaald, iets wat bij geen enkele hedendaags celebrity zou opkomen) bij een bekende ontwerper voor motion pictures, Jean Louis. Een jurk 'only Marilyn could wear' had ze hem gevraagd. En Jean Louis deed steeds wat hem gevraagd werd.

De jurk zat haar als gegoten. Geruchten gingen dat de couturier haar erin had moeten naaien omdat hij zo strak zat, maar er zat gewoon een rits in hoor. Kijk maar.


Het was een plaatje, en ik denk inderdaad dat niemand anders dan Marilyn hem had kunnen dragen.

Na haar vorige films, Some Like it Hot (SLIH) en the Misfits was er veel commentaar op haar uiterlijk gekomen. Ze was zwaar tijdens SLIH, ja, want zwanger, gevolgd door weer eens een miskraam. Zag er vermoeid uit tijdens de Misfits, ja haar huwelijk met Arthur Miller liep op de klippen tijdens de opnames en hij had openlijk een affaire met één van de aanwezige fotografes op de set. Maar toen, in mei 1962 had ze er nog nooit zo goed uitgezien. Ze werkte aan een nieuwe film, Something's Got to Give met Dean Martin, ze had een flirt met de machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, en ze wilde laten zien dat ze haar leven, en haar lichaam weer onder controle had.

Ze was naakt onder de jurk. Die zachte, bijna transparante mousseline jurk die geen enkele steun biedt. Daar moet je dus een perfect lijf voor hebben.
Jean Louis had 2.500 kristallen met de hand op de jurk laten naaien, sommige op strategisch plaatsen zoals je wel zult begrijpen.



Toen in 1999 de jurk werd geveild doofden ze bij Christie's het licht in de zaal en weerklonk een geluidstape met het bijhorende lied door de luidsprekers. Het was pikdonker. Eerst hoor je haar in diep ademhalen, ze begint voorzichtig, haar stem stokt, ze aarzelt, ...
Op dat moment floepte een felle spot aan, gericht op het midden van het podium waar plots, uit het niets leek het wel, de jurk was verschenen. En Marilyn zingt.

De jurk zat op een - speciaal gemaakte want geen enkele andere pop, of vrouw in de wereld, heeft deze maten - transparante mannequin, je zag alleen maar glitters, en daaronder de illusie van een goddelijk lichaam. Precies als wat die 15.000 mensen in Madison Square Garden moeten gezien hebben op 19 mei 1962.

De jurk werd door Christie's verkocht voor 1,26 miljoen dollar. Een klein fortuin (de dollar stond in 1999 hoger dan de euro)
En nu, 17 jaar later, zou hij nog eens van eigenaar veranderen.

Juliens Auctions organiseerde 17, 18 en 19 november 2016 de Ultimate Marilyn Sale met meer dan 1000 stuks, waarvan een deel reeds eerder te koop werd aangeboden door Christies. Ook De Jurk.

Ik had mijn wekker gezet om 2h50. Om 3h onze tijd was het zover. Er werden 85 items verkocht ook weer aan duizelingwekkende prijzen


En eindelijk was het de beurt van The Dress.

Hij was ingezet aan $1.000.000 en Julien's ging er van uit dat hij toch wel 3 miljoen zou halen.

Ze hebben zich vergist.

Hij haalde maar liefst 4 miljoen.
($ 4,8 miljoen incl. roepgeld)

De koper is Ripley's Believe it or not.
Wat begon met de bizarre collectie van een gekke verzamelaar Robert Ripley, die vanop zijn vele reizen allerlei curiosa meebracht, groeide uit tot een keten musea met aparte, onverwachte en bijzondere artefacten, veel ervan met een link naar de entertainment industrie. Ripley's had in 1999 bij Christie's trouwens ook al veel Marilyn items gekocht.

Fijn nieuws dus. De jurk zou niet in één of ander mausoleum eindigen van één of andere superrijke die hem eens per jaar aan zijn intimi zou laten zien als jachttrofee.

Nee, hij komt in een museum terecht, waar hij hoort, en gaat misschien wel op wereldreis, en dan krijgt iedereen de kans hem te bewonderen.

The legend lives on.
Knap hoor. Ze zou het moeten weten ...

Bekijk hier het moment waarop de jurk verkocht wordt.

Alles kan beter. Een eerbetoon.

Deze zomer kijkt Gazet van Antwerpen een hele zomer terug in de geschiedenis. Welke gebeurtenis is voor eeuwig verbonden aan die ene dag in juli of augustus. Een goede oplossing tijdens de komkommertijd.

En een mens leert al iets bij. Dat de reis van Christoffel Columbus naar Amerika meer dan twee volle maanden heeft geduurd. Hij vertrok op 3 augustus 1492 naar Indie, oh sorry, Amerika - maar dat heeft hij zelf ook nooit geweten - en zette pas op 12 oktober datzelfde jaar voet aan wal op het nieuwe continent.
En dat Louise Brown, de allereerste proefbuisbaby geboren op 25 juli 1978, een proefbuiszus had, en dat zowel zij, als haar zus zelf op natuurlijke wijze kinderen hebben gekregen (allemaal jongetjes).
En nog meer van die leuke artikeltjes.

Vandaag, 5 augustus, is een dag die elke Marilyn Monroe fan bewust beleeft. Dat is immers de dag dat de Hollywood ster 's morgens vroeg dood aangetroffen werd, alleen, in haar bed, in haar eigen huis na een overdosis barbituraten. En ik was dus niet verbaasd te zien dat Gazet Van Antwerpen deze gebeurtenis er had uitgekozen als gebeurtenis die voor eeuwig verbonden is aan deze dag.
Maar owee toen ik de foto's zag die bij het artikel waren geplaatst.

Ze hadden er niet beter op gevonden om bij één van de meest gefotografeerde vrouwen ooit, één van de fotogeniekste starlets uit de vorige eeuw, het grootste sexsymbool aller tijden, de bloedmooie pin-up die geroemd werd om haar perfecte maten (90 - 60 - 90) en in de top 3 staat van de mooiste vrouwen ter wereld, de vrouw die 54 jaar na haar dood nog bijna dagelijks in de pers verschijnt, de Hollywood ster die elk jaar nog als inspiratiebron gebruikt wordt voor nieuwe mode- of make up trends, de filmster waar regelmatig tentoonstellingen over worden georganiseerd, en last but not least; de sexbom waar iedereen aan denkt wanneer hij ergens een rokje ziet opwaaien ...

... een afschuwelijke foto te plaatsen. Een clandestien genomen snapshot in een donker mortuarium waarbij de fotograaf van dienst de medewerker omgekocht had met enkele schamele dollars om aan de wereld te laten zien dat een mens waarop net een autopsie is gepleegd, er niet echt uitziet zoals je je hem of haar wilt herinneren.

Het is een foto waar elke Marilyn fan een hartgrondige hekel aan heeft.
Het is een foto waar elke zinnig mens zijn ogen voor afwendt.
Het is een foto die je niet aan je kinderen laat zien.
En, het ergste van al, het is een foto die je nooit meer vergeet wanneer je hem eens gezien hebt.
You cannot unsee it.

Ik heb hem hier geblurred, maar wilde even tonen hoe nadrukkelijk hij in beeld is gezet.



Beste Gazet van Antwerpen, ik had dit niet van jullie verwacht. Dit hoort eerder bij een goedkope tabloid, of een sensatie krantje.
De persoon die dit artikel heeft samengesteld is waarschijnlijk geen fan van Marilyn, en heeft wellicht geen kinderen. Of toch geen kinderen die zijn krant lezen.

Pas op, ik ben altijd blij dat er aandacht wordt besteed aan Marilyn, maar volgens mij had dit toch beter gekund.



Posten jullie volgende keer weer een mooie foto alstublieft?

Want die zijn er maar zat.

Marilyn Monroe in Antwerpen!!

Vrouwen en schoenen. Hoeveel inkt is daar al over gevloeid?.
Imelda Marcos had er meer dan duizend, Carrie Bradshaw uit Sex & the City had kasten vol Jimmy Choo's en Manolo Blahniks, Elizabeth Taylor kocht steeds vier identieke paren Chanels en volgens een recent Brits onderzoek staan schoenen bij vrouwen in de top 3 van "Wat zou je redden uit een woningbrand?".

In het Antwerpse ModeMuseum opende onlangs de tentoonstelling Footprint, over schoenen.

FOOTPRINT neemt je mee in het spoor van schoenen in de mode, en belooft een ware revelatie te worden voor zowel schoenenliefhebbers als modefreaks. Van de haast buitenaardse hedendaagse ontwerpen van Iris Van Herpen en Noritaka Tatehana tot de 19de-eeuwse gesculpteerde klompen: de innovatieve en gedurfde aanpak van deze ontwerpen wordt belicht samen met hun culturele impact.
De aandacht gaat uit naar die mode- en schoenontwerpers die met hun vakmanschap en artistieke visie een voetafdruk nalieten op de modebeelden van hun tijd. De expositie toont zowel de Hollywood glamour van ‘shoemaker of dreams’ Salvatore Ferragamo voor Marilyn Monroe als de sneakers van Raf Simons en de rebelse boots van oa Vivienne Westwood en Walter Van Beirendonck.
De tentoonstelling toont de MoMu schoenencollectie, een langdurige bruikleen van verzamelaars Geert Bruloot en Eddy Michiels, aangevuld met meer dan 400 unieke stukken uit ontwerpers- en verzamelaarsarchieven en belangrijke internationale musea.
Met werk van o.a. Maison Margiela, Dirk Bikkembergs, Ann Demeulemeester, Dries Van Noten, AF Vandevorst, Manolo Blahnik, Christian Louboutin, Tokio Kumagaï, Roger Vivier, JW Anderson, Balenciaga, André Perugia, Vivienne Westwood, Salvatore Ferragamo, Patrick Cox, Raf Simons en Azzedine Alaîa.

Mijn man zal het volmonding ON-eens met me zijn wanneer ik jullie vertel dat ik niet zo'n onbedwingbare drang heb naar schoenen. Het is slechts zelden dat ik na een bezoekje aan de stad thuis kom met nog maar eens prachtige schoenendoos onder de arm, meestal koop ik mijn schoenen in de solden, en dan meteen een paar of drie.

OK, mijn kast staat redelijk vol, ik heb een 30-tal paar schoenen en 12 paar laarzen, maar de meeste daarvan heb ik al jaaaaren.
Redelijk trendgevoelig wanneer het op kleding aankomt, maar ik hou niet echt bij of het nu weer een sleehak, stiletto, plateauzool, bepaalde gesp, kleur, neusbreedte of hoogte moet zijn dit seizoen, ik draag trouwens ALTIJD hakken, maar omdat ik veel wandel in historisch Antwerpen zijn dat steeds stevige hakken, en dikke zolen.
Geen Manolo's voor mij.

Maar inherent aan mijn job, ben ik natuurlijk wel geïnteresseerd in geschiedenis, ook in die van de schoen.
In Toronto bezochten we een paar jaar geleden het BATA-shoe museum, gewoon omdat we er in de buurt waren voor een bruiloft, en in Firenze ga ik steeds even naar het Salvatore Ferragamo museum.
Maar dat heeft niet zozeer te maken met de schoenen an sich, maar wèl met wie die schoenen heeft gedragen.

Marilyn.

In de zomer van 2014 stapte ik het museum binnen en mijn oog viel meteen op een grote muur waar alle Marilyn schoenen waren opgesteld.


Ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe de familie van Salvatore Feragamo in december 1999 in New York meer dan 48.000 dollar bood op een paar rode zijden pumps bezet met Swarovski kristallen. Het was de Celebrity Sale of the Century, en het waren schoenen van Marilyn Monroe.

Lang voor de grote internetdoorbraak, is er van die veiling zelf niet zoveel te vinden op internet, tenzij enkele filmpjes op Youtube in minder goede kwaliteit.


Het was trouwens niet het enige paar dat Ferragamo terugkocht in New York, en sinds een paar jaar worden een aantal schoenen opnieuw gemaakt, in limited edition weliswaar, met certificaat, en genummerd.


In de aanpalende winkel, waar ik heel erg vriendelijk werd ontvangen, liet de verkoopster me alle modellen met een grote glimlach zien. Ze liet me de rode pumps met de kristallen zelfs passen. Er worden maar 250 paar gemaakt voor de hele wereld, en ze hadden ze in mijn maat!!!
Om één of andere reden vond ik het bijzonder moeilijk om er afstand van te doen ...



Ze staan ondertussen al een hele tijd te pronken in mijn vitrinekast, naast de veilingcatalogus. Ik heb ze nog maar één keer gedragen.

De originele Marilyn schoenen uit de jaren '50 zijn tijdelijk te bewonderen in het MoMu in Antwerpen. De volledige Ferragamo collectie is overgebracht vanuit Firenze, ook de houten vorm waarop de leest werd gemaakt, en enkele schetsen.



Dus Marilyn fans, rep jullie naar het MoMu. En voor alle andere vrouwen, het is een tentoonstelling over SCHOENEN!!!!!

Footprint. Nog te zien in het MoMu tot 14/02/2016.
Ferragamo collectie te verkrijgen bij Cocodrillo

Wonderful

Kwart voor 7, vanmiddag vlieg ik terug naar huis, en nu ben ik over die jetlag heen natuurlijk. Dan begint het liedje weer van voor af aan, in Antwerpen.

Gisteren de dag waarvoor we allemaal zijn gekomen, de Memorial Service op Westwood, in het kapelletje waar de oorspronkelijk dienst voor Marilyn werd gehouden, 50 jaar geleden.

Bij het wachten op een taxi bij Fox de vorige dag hadden we kennis gemaakt met Edmund, een chauffeur met een busje – Shuttle for Less – en hadden hem geboekt tussen 10h en 15h om ons van de ene plek naar de andere te brengen. Om 10h stond hij voor de deur, en vertrokken we richting Westwood. Michael’s outfit was weer de moeite. Zwart natuurlijk, net als mijn Bettie Page jurkje, met veel juwelen (de oorbellen waarvan hij er in december met mij erbij één was verloren in New York), en een grote zwarte hoed met een sluier. Geweldig!!!

Iedereen wilde met hem op de foto. Hij zou weten wat te doen die dag. Poseren.

Het was nog niet zo heel erg druk op het kerkhofje, toch was het verschil met afgelopen vrijdag groot. Er stonden veel auto’s geparkeerd en er waren overal veel meer bloemen. Er is een hele nieuwe sectie bijgekomen, mooi gedaan, want de nieuwere gedenkstenen zijn in dezelfde stijl dan de oude. Het lijkt me wel wat, hier begraven te worden ooit.

Ik vond Bettie Page, overleden in 2008, de ouders van Elizabeth Taylor, Dean Martin, Farrah Fawcett, en het viel me op dat er veel Joodse gedenkstenen te zien waren. Dat waren meestal de grootste, opvallend, vaak met foto’s in plaats van enkel een naam, al dan niet met spreuk.

Er waren 140 plaatsen gereserveerd in de kapel, en naast de kapel stond een grote tent met TV scherm en geluidsinstallatie voor nog eens een goeie 200 man om de dienst te kunnen volgen. Melinda had voor ons plaatsen binnen kunnen reserveren. Die waren maanden geleden voor 10 dollar per stuk in minder dan 1 minuut verkocht.

Om 12h begon de dienst. Er waren veel gastsprekers. Te veel misschien? We hadden auteurs James Spada en John Gilmore en Lois Banner. Er werden brieven voorgelezen van co-acteur Don Murray, de Shaw familie en Lawrence schiller (fotografen). Twee 2 voorzitters van Duitse fanclubs mochten iets zeggen, Producer Stanley Rudin en zijn echtgenote en co-actrice Kathleen Hughes kwamen aan het woord en ik werd weer geconfronteerd met de wreedheid van tijd. Zowel Stanley en Kathleen had ik gezien op de 40e en de 45e Memorial, en waar ze toen nog vief rondhuppelden moesten beiden nu in- en uit hun stoel geholpen worden door anderen.

Joshua Greene en – grote verrassing – Amy Greene, zijn moeder spraken ook. Ze was geweldig! Heel charmant en grappig. Een vrouw met ballen zoals wij het zouden omschrijven. Ook George Barris sprak over Marilyn. De man is net 90 geworden, ocharme. Hij herhaalde zichzelf een paar keer, lief.

Maar ik was vooral onder de indruk van George Chakiris. De knappe exotische acteur die een Oscar heeft gekregen voor zijn rol in West Side Story als leider van de Sharks. Wat ik niet wist is dat hij 1 van de dansers was in het onvergetelijke ‘Diamonds are a girls best friends’ nummer. Hij sprak leuk, en vol lof, en zag er geweldig uit!!! Niet te geloven, maar de kerel is geboren in 1934. Ik wil het nummer van zijn dokter …

Aan het einde van de service werd een videomontage getoond, met op de achtergrond de grafrede uitgesproken door Lee Strasberg, in 1962.

Je hoort zijn stem breken, en het gesnif van het handjevol aanwezigen, 50 jaar geleden. Het is mijn 3e keer, en het blijft emotioneel. Ik keek naar de aanwezigen. Memory Monroe, vandaag zag ze er prachtig uit als Claudia, zat voor me, en pinkte een traantje weg. Ze was niet de enige. Ik zag verschillende zakdoeken, en rode ogen. Onvoorstelbaar dat iemand 50 jaar na datum nog tot zulke emoties kan leiden. Marilyn moest het moeten weten ...

Eén spreker eindigde zijn speech met woorden die ik niet snel zal vergeten. “She has achieved her greatest ambition. To be wonderful”

De dienst duurder anderhalf uur langer dan we hadden verwacht. Edmund stond al een half uur op ons te wachten, gelukkig hadden we vooral tijd genomen op het kerkhofje. Iedereen was na de dienst uitgenodigd op een receptie met lunch, net om de hoek, daar lieten we nog even ons gezicht zien, en een half uurtje later waren we op pad. Door de mislukte bustour had Kim nooit het huis gezien van Marilyn op 5th Helena Drive, en Edmund reed ons behendig langs een wielerkoers (het leek Antwerpen wel) heen, parkeerde de bus en stapte mee uit met zijn fototoestel "I gotta tell the missus back home ... "

We waren muisstil en namen een hoop foto's. De huidige eigenaars hebben het huisnummer verwijderd, en er is niets wat refereert aan de vroegere, wereldberoemde bewoner, behalve de discrete bosjes bloemen tegen de voordeur, en een kaars ...

Edmund nam een foto van ons alle 6 en telde fluisterend af: "One, two, three, ... click. We slopen terug richting busje en kruisten nog 3 andere fans, op weg naar hun mekka.

En dan reden we met onze chauffeur via Beverly Hills naar het strand. Melinda en haar moeder hadden nog nooit de Santa Monica Pier gezien. Het was geweldig op een zondag. Je kon over de koppen lopen, en dat weer … Een droom.

Er stonden allerlei artiesten te animeren. 1 kerel had 3 grote slangen in zijn nek waarmee je mocht poseren. 2 dollar voor 1 van de 2 kleintjes, of 3 dollar wanneer je de grote in je nek wilde leggen. Toch maar niet, maar ik heb hem wel even aangeraakt … ;)

In een prachtig paviljoen stond een ouderwetse paardenmolen en wij kozen alle 6 een nobel ros en maakte een rondje, in onze sjieke begrafenis outfit, aan 2 dollar pp.

Na een uurtje kwam Edmund ons terug ophalen. Tijdens zijn wachttijd had hij allemaal Marilyn clipjes zitten downloaden voor ons en speelde die op zijn scherm. Wat een schatje, wij waren in de wolken!!!

Kim had gereserveerd in de Rainbow Grill, vroeger Villa Nova, de plek waar Marilyn haar eerste date had met Joe DiMaggio, en we hadden een super avond, met lekker eten (veel te grote porties natuurlijk, daarom is de gemiddelde Amerikaan meer dan gemiddeld als u begrijpt wat ik bedoel).

Zo. De Memorial week zit erop. Het was onvergetelijk.

En nu wil ik naar huis …