De trein, altijd een beetje reizen

Voor het eerst na lange tijd ga ik nog eens een cruisje doen als Program Director.
Met een stel Amerikanen op sightseeing door Nederland en Belgie.
Vanavond met de trein van Antwerpen naar Amsterdam gespoord, en weer goed ontsnapt aan een aantal dingen ‘die fout kunnen gaan’.

Zoals bij de 3 jonge giechelende allochtone meisjes die opstapten in Roosendaal. Dolle pret tot de conducteur kaartjes kwam knippen, die moesten ze nog kopen.
De meest mondige zei koket: “3 enkeltjes naar Antwerpen alstublieft.”
“Dan zult u zometeen uit moeten stappen en de eerste de beste trein in de andere richting nemen. Deze trein rijdt immers naar Amsterdam.” Grote hilariteit bij de dames, en in Dordrecht stapten ze uit, nog steeds giechelend, en zwaaiden nog even.

Minder fijn was het voor het Spaanse koppel met hun dochtertje dat er net na Den Haag achter kwam dat iemand met hun bagage was uitgestapt met daarin , naast kleding, fototoestel etc ook nog hun mobiele telefoon, en hun paspoorten.
Daar ging hun vakantie, en ze zouden vrijdag nog wel naar Parijs gaan …
Ik stuurde hen naar de conducteur en sprak ondertussen een veiligheidsmedewerker aan, meer kon ik helaas niet doen.

Een kwartier later stapte ik zelf het Etap hotel binnen, na een korte rit met propvolle gratis shuttle.
Kamer zonder bad (met douche), zonder kleerkast, zonder telefoon, zonder bar, gelukkig wel met TV, en 1 uur gratis internet, dus kan dit berichtje net nog online.
Morgen beginnen we eraan.

En het ging zo goed ...

Gisteren heel vroeg uit de veren voor de bloemenveiling in Aalsmeer (6h30 vertrokken met de bus).
De bloemenveiling blijf ik geweldig vinden. De actie, de 1000en mensen die met die wilde bloemenkarren door elkaar rijden zonder enkele crash doch af en toe eens een scheldpartij door een verkeerd geinterpreteerd maneuvre.
Het idee dat die gerberas die ik net nog zag rijden over enkel uren misschien op Montmartre verkocht zullen worden, de honderden kopers met hun handen op de knop om te bieden, echt knap.



Tegen half 11 waren we weer terug in Amsterdam. Op dat moment lagen de bootjes al klaar die ons mee gingen nemen voor een kanaaltochtje.
Ik heb zelf gegidst, ging supergoed.
Grappig was wel dat in de haven van Amsterdam 3 Grand Circle schepen lagen, met 3x oude Amerikaantjes aan boord.
2 van deze schepen, het onze en de Aria, hadden hetzelfde programma dus we waren met heeeeel veeeeeel mensen in Aalsmeer.

En dus ook met heeeeel veeeeeel mensen op de kanaalboot.
We besloten om allemaal door elkaar terug nar onze cruiseschepen te gaan, dat zorgde voor flink wat verwarring bij de passagiers, maar het was wel schattig.
Ik zat smiddags alleen aan de hospitality desk terwijl Nico de stad in ging en Johan naar het Rijksmuseum was.
Net op het moment dat Nico mijn plaats innam en ik de stad inwilde, renden 2 van mijn passagiers bnnen
"Carolien, we have a problem. Kathy fel and is taken to a hospital by the ambulance"

Lap, ik had het zitten. Na overleg met Nico sprong ik de taxi in en trok naar het ziekenhuis.
Ik vond haar op de intensive care, een vriendin was meegegaan. Haar arm was gebroken, net onder de schouder. Stom zeg. Er was niets aan te doen, een draagband en opletten. Ik ging met Lorraine naar de apotheek van wacht en we kochten voor een arsenaal pijnstillers, op voorschrift van de dokter.
Ze waren wel supervriendelijk in het ziekenhuis. Een bijzonder knappe verpleger hielp ons. Hij had heel veel empathie, zijn vrouw was Canadese en hij kon zich goed inleven in de situatie. Ongelukje, vreemd land, andere taal, … hij was echt lief.

Tegen half 9 waren we weer aan boord, de crew had een lekker bordje voor me opzij gehouden en dat ging even de microgolf in, de 2 passagiers kregen een maaltijd in de cabine en Johan en Nico vertrokken met 80% van het schip op Red Light District walk. Daar was ik aan ontsnapt.

Ik kletste nog wat met de patiënte die het leven door een roze bril zag (goede pijnstillers) en liep wat doelloos rond. Toen kreeg ik een smsje van Inge dat Genn van de Client in coma lag met een levensbedreigende ziekte.
Ik schrok me te pletter. Geen internet, geen telefoonnummer, bah. Kon ik maar iets doen. Een paar passagiers merkten mijn sombere bui op – ongewoon, want ik loop ze altijd te entertainen – en gaven me een groot glas Baileys met ijs. En ze waren nog niet eens van mijn groep ;-)

Johan en Nico kwamen terug, ik was echt niet in de mood, we dronken nog wat en ik ging naar bed. Ik zapte een beetje en heb nog wat gelachen met Jay Leno (Thank God for sattelites), hopelijk werd morgen een betere dag.

Toerist in eigen stad

Gisteren kwamen ze 1 voor 1 aan, 138 Amerikaanse toeristen uit (en in) alle staten, gemiddelde leeftijd 75, en met koffers waar je een Afrikaans dorp mee kunt kleden, voor een 10-daagse trip door Belgie en Holland op de MS Concerto, een cruiseship.

Dewi (een collegaatje waar ik mijn eerste cruise ooit mee gedaan heb, 2 jaar geleden rond deze tijd) had me verteld dat een passagier die toen bij haar in de groep zat, er deze keer ook bij zou zijn.
Tegen 16h stapte een klein rond vrouwke het schip op dat begon te gillen toen ze me zag "CAROLIIIIEEEEN!!!!!". Ze vloog in mijn armen, die ik er lang niet rond kreeg. Dat was ze dus, Pat.
Toevallig zit ze nu in mijn groep (ik liet haar maar denken dat Dewi en ik dat zo geregeld hadden) en ze vond het geweldig!!!
Dewi, die op het schip voor ons zat, kwam nog even gedag zeggen, en we haalden wat herinneringen op. Haar man lag nu thuis aan de dialyse, ze was met een nichtje. Ze had een foto bij voor me bij van mij met haar man in het Keukenhof 2 jaar geleden, lief.
Ik had al verhalen gehoord van collega's die passagiers terugzagen en dat super vonden, en het is inderdaad wel bijzonder.

Mijn groep lijkt erg tof op het eerste gezicht. Zoals bijvoorbeeld die vlotte drukke dame met veel klasse. Kay heet ze. Ze vroeg me wat ze abslouut gedaan moest hebben in Antwerpen. Ze was niet gek op kerken, had kleren zat, had wel interesse in diamanten en in luxe dingen.
Ik stuurde haar eerst naar Diamondland om te kijken, en dan naar de Laurent Perrier champagnebar voor een coupe.

Toen ze in de late namiddag terugkwam was ze nog steeds sprakeloos en ik was haar grote heldin. Met zijn vieren hadden ze een flesje Brut gekraakt. Live life.

Een ander figuur dat me boeit is een kerel met lange baard, bril, trotse houding, slank, in ... een kilt.
Helaas zit hij niet in mijn groep, hij zit bij Johan, maar we hebben al kennis gemaakt en gebabbeld. Zijn koffer zit vol zei hij en inderdaad, sinds zijn aankomst (gisteren, 14h) tot vanmiddag 12h heb ik hem al in 3 verschillende rokken gezien.

Ben benieuwd wat hij vanavond aantrekt op het officiele Captains Welcome Dinner.
Ja, de foto's komen eraan :)

Als de lente komt ...

Daar gaan we weer.
Het vrolijkste seizoen van het jaar.
De mensen lachen meer, zeggen vriendelijk goeiendag, komen graag buiten, overal zie je kleur en licht en spelende kinderen, en hopen mensen op terrasjes die vaak net iets teveel vlees laten zien. Voorbijgangers laten het zich graag welgevallen en kijken gretig rond, jaja, en ook Brabo spuit weer enthousiast.
Daar kwam toch 2 man bij kijken. De tweede zag ik pas na enkele ogenblikken, die kwam vanuit een diep gat op de Grote Markt, met een vaste ladder. Ik wierp een blik, het was meters diep!!

"Amai, zedde gij doar da kroantje gon opedroaien?" vroeg ik.
"Nieje", antwoordde hij, en trok zijn linkerschouder op terwijl hij met zijn hoofd richting Stadhuis knikte "Da doeng zoept Schoen Verdiep, ze daauwen doar oep eun knopke en dan begint em te spoaiten"

Met drommen schuifelen de toeristjes weer door de stad, en ook de cruiseschepen meren massaal aan bij het Steen.

Morgen start mijn "Belgium and Holland in Springtime" cruise
Koffer gepakt, documenten op mijn USB stickje, kmoet er nog even inkomen en dan is het ...

SHOWTIME!!!

It ain't over till it's over

Dat dacht ik gisteren, zondag, om 04h10.
Mijn 24 passagiers zouden zondag allemaal naar huis gaan. Het goede nieuws was dat de laatsten al zouden vertrekken om 9h en ik dus uiterlijk 11h thuis zou zijn, de eerste gingen helaas al om O4h15. En ik moest iedereen uitzwaaien.

Maar eerst een dagje Brugge.
Voor de derde keer had ik dezelfde chauffeur. Aan het begin van de dag ging het nog, hij trok duidelijk elke dag een schoon hemd aan, maar na een paar uur was het duidelijk dat hij en Axe elkaar nog niet waren tegengekomen. Pfffft.
Om 8h 's morgens, zaterdag, de Brugge-dag, zei hij me dat de airco van de bus kapot was. Ook dat nog. Dan toch maar een omweggetje om een andere bus te gaan halen. Dat had ik niet overleefd, en 24 bejaarde Amerikanen ook niet denk ik.

Tegen half 11 waren we in Brugge, in een airconditioned bus gelukkig, en begon het programma. Stadswandeling met gids, boottochtje op de reien , demo in een kantwinkeltje en dan nog wat vrije tijd.

Om 14h30 reden we terug richting Brussel.
"Carolien", zei er eentje toen ze terug op de bus stapte, "There was no toilet paper on our way from Brussels to here. Would there be any now?"
Duh, als ze dat nu had gezegd bij het uitstappen ipv. bij het opstappen had ik in die 4 uur ergens een rol gejat, nu werd het lastiger.

We stonden dubbel geparkeerd aan een hotel en ik duwde de chauffeur binnen, het was per slot va rekening zijn bus.
Een kwartier (!) later kwam hij terug de bus op, met een rol WC papier. Hij wilde stil de bus opkruipen, maar ik greep zijn arm - met rol - stak die omhoog, en vroeg om een applausje voor de de trophy. Hij kreeg een oorverdovend applaus, een held was het. We vertrokken richting Brussel.

Farewell drink om 18h in het hotel, 1 drankje pp, booooring, en dan klaar voor een zeer korte nacht.
Om 03h40 ging mijn wekker, AAAAARGHH, en om iets voor 4 was ik beneden.
Ik zag een grote bus aan komen rijden met een Grand Circle bus sign, dat was hem.
De 6 eerste passagiers waren klaar, we namen afscheid van elkaar, koffers op de bus, zij ook, en ik stond ernaast met mijn breedste glimlach te zwaaien, "Bye bye!"
Waarom reed die bus nu niet weg zodat ik nog anderhalf uur kon rusten voor het volgende vertek?
De bus deed het niet meer. My God, why is this happening to me?

De chauffeur belde een stel taxi's, ik haalde iedereen van de bus en 20 minuutjes later stopten we ze snel in twee taxi's.
Om 6h15 vertrok er weer een lading, dit keer zonder problemen, en om 9h was uiteindelijk iedereen vertroken.
Ik trok de deur van de luxe hotelkamer met een zucht van opluchting achter me dicht en stapte bij Kristoffel in onze auto, terug naar huis na 3 lange weken.

I peed at the Palace

Jaren geleden liep ik met mijn Amerikaanse vriend Michael in New York.
We moesten heel dringend naar de WC.
Hij vertelde me dat hij ooit eens met de idee speelde een club op te richten en daarvoor een serie buttons op de markt te brengen, “I peed at the Plaza”, “I peed at the Beverly Hills”, “I peed at the Roosevelt”, ... we hebben er vaak en lang mee gelachen en zijn die dag wel 8 blocks omgelopen om “I peed at the Waldorf” aan ons lijstje te kunnen toevoegen. Toen we daar waren, stond ik zowat op springen.

Over de jaren heen werkte ik af en toe in gedachte verder aan mijn lijstje; “I peed at the Louvre, I peed at the Empire State Building, I peed at the Colloseum, ...
En vandaag schoot het me weer te binnen toen ik met 24 Amerikaantjes aan de grote poort van het Belgisch Koninklijk Paleis stond dat vandaag voor het eerst in 2008 naar jaarlijske traditie zijn deuren zou openen.
Ik deelde de anekdote met hen, en velen zijn toegetreden tot de club met als eervolle vermelding “I peed at the Royal Palace of Belgium”.

Indrukwekkend gebouw. Wij stonden al van 10h aan de poort, het paleis ging open om half 11. De toeloop viel me wat tegen. Ik verwachtte een mensenmassa. Het paleis is maar een paar weken per jaar toegankelijk voor het publiek, gratis nog wel, en we stonden ocharme met max. 300 man aan te schuiven.
Toen we er tegen half 12 weer uitkwamen, was er geen mens meer te zien vor de poort. Ben wel blij dat ik het gezien heb, de moeite, de schilderijen van de Koninklijke familie, het salon van Louis XVI met zijn persoonlijk stoeltje, de troonzaal zonder troon, en vooral het kunstwerk van Jan Fabre in de Spiegelzaal met de schildjes van 1,400,000 Thaise juwelenkevers is onvergetelijk.

Judith Bergquist, de 80-plusser die deze cruise aansluitend heeft gemaakt op een vorige cruise van Nice naar Normandie en die dus al meer dan anderhalve maand onderweg is met haar echtgenoot en hun kleindochter Lisa (die van de larf op de koekjes ja) stelde vragen die ik zelf ook had en niet kon beantwoorden.
Waar had Jan Fabre de kevers vandaan gehaald? Zelf gekweekt en dood gedaan? Of had hij ergens een lading dode kevers besteld? Hoe heeft hij die schildjes van de beestjes gekregen of heeft hij losse schildjes gekocht? En indien ja, wie houdt zich in godsnaam bezig met verkopen van schildjes van Thaise juwelenkevers?


Ik ging met een man of 8 nog een Belgische pint drinken in een bruine kroeg. Ondertussen waren ze gewend aan het Duitse bier, en ze bestelden allemaal een large. Karyn kreeg een 50cl glas Hoegaarden, ik wist zelfs niet dat het bestond, als dat maar goed gaat!!
Later sprong ik even het Chocolademuseum binnen, ik was er nog nooit geweest en het leek me nuttig in het kader van mijn chocoladewandelingen. Ik kletste nog een beetje met Helene. Ze had na haar pensioen de opleiding gids Brussel gevolgd, afgestudeerd in 2002, en nu werkt ze 2 dagen per week in het museum en geeft pralinedemonstraties, ze had haar eindwerk over chocolade gemaakt en wilde gedurende een blauwe maandag nog chocolatier worden.
Jo Draps, de oprichtster van het museum 10 jaar geleden, en kleindochter van de oprichter van Godiva, had haar in dienst genomen maar was zelf was helaas vorig jaar overleden, 56 was ze pas toen ze stierf, veel te jong. Haar dochter neemt per 1 augustus de fakkel over.

Ik zit nu even in de hotelkamer, om half 6 wandel ik met iedereen naar de Grote Markt waar we gaan eten bij “Le Roi d’Espagne”.
Twee volle dagen Brussel is toch wel wat veel van het goede. Geef mij Antwerpen maar.
Morgen dagje Brugge en zondag zet ik ze allemaal op hun vliegtuig terug over de grote plas.

The Show must go on

De eerste bus naar Schiphol vertrok al om 04h30, maar gelukkig is die helemaal aan me voorbij gegaan en werd ik pas wakker tegen de volgende, kwart voor 6. Ik maakte me klaar voor de mijne om 08h en vervoegde mijn 24 passagiers in de lounge om te wachten.
Ik belde mijn chauffeur om kwart voor 8, hij zat nog maar ter hoogte van Utrecht. Dat zag er niet goed uit.

Anderhalf uur te laat, half 10 ipv. 8h, kwam hij eindelijk aan, een oudere man, Franssprekend, kende niets van de stad, noch van het land, stonk uren in de wind naar zweet, dit beloofde een aangename rit te worden, van Amsterdam via Delft langs Anwerpen naar Brussel.
Kwam ik er tot overmaat van ramp nog achter dat ik donderdag heel de dag met hem door Brussel rijd, en zaterdag op en neer naar Brugge. Hopelijk trekt hij een schoon hemd aan, en gebruikt hij wat deo.

OK, laat ons aan de positieve dingen denken, er waren tot nu toe nog maar 2 passagiers tegen de vlakte gegaan, alletwee in Keulen, en gelukkig zonder bloed of erger, dus iedereen happy :)
Kraai niet te vroeg victorie. Een van mijn passagiers was deze ochtend nog even de handen gaan wassen en had in het toilet het hoofd gestoten tegen de spiegelrand, het bloed spoot eruit. Van consternatie viel zijn vrouw om tegen de tafel, bijna nog meer bloed, stel je voor, maar een supergrote pleister op Johns voorhoofd voldeed.

Ik ging na Delft met iedereen lunchen in Antwerpen, wafels bij Van Dijck, super, en kocht een doos Antwerpse Handjes voor op de bus.
Op de bus richting Brussel gaf ik iedereen een handje. Lisa, 20, de kleindochter van een tof stel, stokoud, 80+, maar zeer zelfstandig, super lucide en bijzonder intelligent, pakte een handje uit de doos.
“I don’t think that should be there” zei ze. Huh, dacht ik, wat nu weer, en ze liet me het koekje zien. Er kronkelde een grote witte larve over de amandeltjes, degoutant, en ik schrok me een hoedje. Shit, ik was hier een stel passagiers aan het vergiftigen. Ik deed het koekje - met larf - in een stukje aluminiumfolie en Lisa greep gretig in de koekjesdoos voor een larf-vrij exemplaar.
Was dit bij het is gelijk welke andere passagier gebeurd, had ik het kunnen schudden, Ik zie het voor me, een grijs oudje de hele bus bij elkaar gillend, massahysterie en een zwaar lawsuit ...
Thank God for 20 year olds ...

Op de Amsterdamse grachten …

Amsterdam was easy.
Kanaalboottochtje, wandelingetje door Gassan Diamonds, we hadden niet veel hoop, het zijn goedkope klanten, busritje naar het Museumplein, anderhalf uurtje vrije tijd en dan een vrije middag. Ware het niet dat het al een paar dagen minder goed ging met Mert. Hij was er niet echt met zijn gedachten bij, lichte burn out vrees ik, en liet af en toe wat steekjes vallen. Het was nooit erg, Armin en ik vingen het steeds op, maar echt heppie waren we er niet mee, hij krijgt daarenboven flink wat meer geld dan wij als lead PD, maar wij deden het meeste werk. Armin had trouwens ontslag gegeven, en dit was zijn laatste cruise was, het was hem allemaal Pupsegal, en de last viel vooral op mijn schouders.

In de kanaalboot maakten we een inventaris van wie naar het Rijksmuseum en wie naar Van Gogh wilde, ik smste het door naar Mert, 40 Van Gogh en 15 Rijks. In totaal hadden we bijna 80 man voor Van Gogh en ongever 40 voor Rijks. Armin kocht de tickets nadat Mert de aantallen had doorgegeven. Helaas had Mert de aantallen omgewisseld. De Van Gogh mensen liepen met mij naar het museum en pas daar merkte ik dat ik er een hoop niet kon binnen laten. Ze moesten bijna 20 minuten op Mert wachte die tickets bijkocht, en waren woest, de zeikerds, leuk was anders ...

Mijn pasagiers zijn schatjes, ook wel redelijk zelfstandig, die van Armin en Mert zijn soms wel erg.
Kwam er een oude tante naar onze desk, ik heb iets gezien bij Gassan Diamonds dat ik toch wel wil kopen, kan iemand dat gaan halen voor me? Voorzichtig polsend naar wat het was, bleek het de moeite te zijn om een private driver te laten komen, dat ziet er dus goed uit ...
Later bleek ze 100 dollar kwijt te zijn (die ze daarna weer terugvond in haar portemonnaie), zei ze dat ze haar eigen juwelen bij Gassan had laten iggen (lagen gewoon in haar kajuit), had ze nooit een rekening gekregen (die zat in het doosje met haar robijnen hanger met diamanten), ... daar hadden de jongens hun handen vol mee.
We hebben nog een Alzheimertje aan boord, loopt er een beetje als een plant bij, terwijl zijn vrouw vreemde verhalen over hem vertelt waar hij gewoon bij zit. Licht aan, maar niemand thuis.

De rest van de dag verliep redelijk rustig; we maakten nog een foto voor alle passagiers met ons 3, de kapitein en onze hotel manager, ik bereidde de post trip voor, 4 dagen Brussel met 24 mensen, en ging 3 glazen witte wijn met Susanna later, die me zou vervangen op de cruise terug richting Wenen, naar bed.

Deportation Briefing

Het begint te korten, tenminste voor Armin en Mert. Vandaag is het de laatste dag, morgen vliegen (bijna) alle passagiers naar huis, ik neem er nog 24 mee naar Brussel.
We zaten de hele dag in Keulen. De dag begon geweldig. De zon scheen, de lucht was blauw, en iedereen begon er hoopvol aan.
Ik vind Keulen maar nks, dus na mijn guided tour (de eerste tijdens dewelke ik niet verloren ben gelopen by the way, Jihaa!!), ging ik terug naar het schip. Ik was nog geen uur terug en het begon weer te gieten, wat een rotzomer zeg.
Voordeel was wel dat iedereen op tijd aan boord was en erg in de stemming kwam voor de avond met het Captain’s Farewell Dinner en de Crew show.

Eerst hadden we Disembarkation briefing, wat iemand heel grappig Deportation Briefing noemde, die houden we erin, en daarna hadden we het officiele Captain’s Farewell Dinner.
Sam en Wes zaten aan onze tafel, Sam zag er weer geweldig uit en wilde absoluut met mij op de foto omdat we allebei in zwart-wit waren gekleed , en de Bakers hadden Charles en Bearhard bij.

Na het diner deed de crew zijn ding. Het zijn allemaal oude grappen, maar de passagiers vinden het het absolute einde en er was 1 act die er echt uit sprong, the typewriter song. Niet zozeer om de act, maar vooral om de performer.
Een ‘secretaresse’ haalt 2 mannen uit het publiek, en verkleed hen als collega secretaresses en dan doen ze samen de typewriter song.
Virgil was niet te doen. Enorme valse borsten, laaghangende rok waardoor, quote van een passagier “I saw way to much thong tonight”

Op deze avond waar iedereen verbroedert crew, PD’s en passagiers, hadden ook wij lol.
Al bij al was het een goede trip, nu nog door de post kauwen ...

The Way you Look Tonight

Zondagmidag waren Armin en ik alleen in Koblenz. (tenminste, alleen, er liepen ook nog ongeveer 85 Amerikaantjes rond).
Mert, onze lead PD, Armin en ik noemen hem ‘El Jefe’ was met een groepje naar de Marksburg, Armin en ik gingen er een gezellige dag van maken. Na de stop in het internetcafe gingen we een koffie drinken. Ik een Russischer Kakao (Hot chocolate met vodka en slagroom, heerlijk) en Armin nam er een flink stuk taart bij.
We hadden nog wat kaartjes geschreven en wilden die na de koffie gaan posten. Ineens begon het weer te gieten, maar zo’n bui had ik nog nooit meegemaakt.
Wij renden door de regen, zonder paraplu, op zoek naar een brievenbus.
Halverwege staakten we onze hopeloze poging, dus diegenen die een kaartje met ‘Groetjes uit Koblenz’ krijgen, dat is door heirkracht verstuurd vanuit Keulen.

Aan boord, nat tot op het bot, mijn schoenen en jeans zijn nu, 24h later nog steeds nat, maakten we kennis met Thomas en Michael, de entertainers van die avond.
Michael was een Amerikaan die tijdens zijn legerdienst in Duitsland verliefd was geworden en nu gelukkig met vrouw en 2 kinderen ergens in Duitsland woont en een cent bijverdient als muzikant.
Hij vroeg me wat mijn lievelingsliedfje was. Ik zei hem ‘the way you look tonight’, maar de uptempo versie van Sinatra. Ik liet het hem even beluisteren op mijn laptop, hij schreef de tekst op, en een paar akkoorden.
Ze begonnen te spelen, niet slecht, en ineens zette ze ‘the way you look tonight’ in, speciaal voor mij :)
Achter de bar, waar anders? plaatsten Alexander (de nachtwacht van de Concerto, niet die van Rembrandt) en ik een dansje.
Het was perfect, zeker als je bedenkt dat ze het zonder 1 keer te oefenen speelden.

Armin en ik gingen even naar het internetcafe.
Ineens scheurde de hemel open en viel het water er met bakken uit. Mert is naar de Marksburg, een prachtig middeleeuws kasteel op de heuvels, liever hij dan ik met dit weer ...

Nee, dan hadden we gisteren meer geluk. In Ruedesheim regende het ook keihard tijdens ons diner, maar eens we naar buiten stapten was het droog, en aan het einde van de straat wachtte ons een volmaakte regenboog, ik kreeg hem zelfs niet op de foto, zo groot was hij.

Het mooiste was hij aan de overkant van de Rijn, het leek of hij recht uit de kerk kwam.

"They make it pretty difficult for us not to believe in God tonight ..."

She’s a man-eater

Aangezien het Armins laatste cruise is (hij heeft zijn ontslag gegeven) is hij in een opperbest humeur en kan je hem alles vragen. Hij betaalt me met grote regelmaat een drankje en vanmiddag zelfs lunch :)
Hij stelde zich met liefde en plezier kadidaat om de Lorelei-act, die elke cruise weer een nieuw hoogtepunt is voor de passagiers, te doen. Wanneer we de Lorelei rots waarop de blondine volgens de overlevering haar blonde lokken kamde voorbijvaren, komt immers een PD tevoorschijn, in een vrouwelijke outfit, met blonde pruik, valse borsten en huppelt die wat tusen de passagiers op het sundeck. Meestal wordt Lorelei door een man gespeeld, wat het nog grappiger maakt en waardoor ik gelukkig van de vernedering bespaard blijf.
Ik zou nl. niet graag zo over het internet circuleren ...

(Vandaar het censuur balkje :)

Ik gaf Armin een zomerjurkje van H&M, smeerde zijn ogen vol dramatische eyeliner en zijn wangen vol rouge, en daar ging hij dan over het sundeck als gevaarlijke mannenverslindster ...

The Perfect 12

Gisterenavond optional tour naar Ruedesheim en de Drosselgasse. De Drosselgasse is een soort Duitse rue des Bouchers, een hele straat vol touristische restaurants afgewisseld door souvenirwinkeltjes die allerlei troep verkopen zoals koekoeksklokken, ridders, tirolerhoedjes, bordjes met allerlei spreuken, schorten, glazen, borden…
Maar het is wel gezellig. Overal live muziek, er wordt gedanst en het was prachtig weer.

Eerst gingen we wijnproeven (bij de eigenaar van het restaurant waar we ook allemaal gingen eten, die man pakt zakken poen met Grand Circle). 2 snelle glaasjes gevolgd door een uitgebreide verkoopspitch (en het werkt nog ook). De tafel stond gedekt voor 32 man, niets voor Armin en mij.
Armin haalde zijn schouders op, niets aan te doen.
Ik keek de wijnboer met grote onschuldige ogen aan “Entschuldigung bitte. Die Reisebegleiter haben auch ein bisschen Durst” en ja hoor, we kregen ook een glaaje.
Waar Grand Circle gasten kopen, krijgen wij soms commissie, tenminste, Grand Circle krijgt 10% die zij delen met ons (3 program directors) dus bedragen van 3, 5, maximaal 12 euro per persoon zijn al heel wat.
Hier kregen we een fles, als we geluk hadden, 1 stuk. Armin stapte met de fles naar buiten. Ach wat, ik probeerde de grote onschuldige ogen nog eens.
“Moechten Sie vielleicht auch eine Flasche?” Jiha, het had weer gewerkt :)

We maakten nog een kleine stop aan het Niederwald Denkmal, een 36m hoog monument op de top van een heuvel langs de Rijn, gebouwd eind 19de eeuw en symbool voor de eenmaking van Duitsland. Prachtig zicht over de Rijnvallei, zo met die zon, het was geweldig.

In het restaurant in de Drosselgasse gingen ze na een tijdje weer helemaal los. De Group uit North Carolina (Denise en haar 13 familieleden) was ook van de partij en deden een lepeltjes dans, geweldig.
De mannen hingen een lepel aan hun neus en dansten met elkaar, hilarisch.

Denise (midden) met schoonzusters



Terug aan boord nodigde de North Carolina group ons uit voor een schnapps op het sundeck. De Bakers zater er ook, tof koppeluit mijn groep die hun 40ste huwelijksverjaardag vierden. Ze vertelden over hun reisgenoot, Charles.

Charles was een beer die Sharon van haarman David had gekregen toen hun zoon ging studeren in California. David vloog met de zoon naar de Westkust, en had op de terugweg een beertje gekocht in pilotenvest om zijn vrouw een ‘substitute’ te geven zoals hij het zelf noemde.
Door het pilotenvestje kreeg de beer de naam Charles Lindbear (van Lindbergh, did you get it?) en Sharon had sindsdien (17 jaar geleden) geen dag zonder Charles doorgebracht. Hij gaat mee op reis en heeft al verschillende vriendjes. Ze kopen ook kleren voor hem, hij was ‘the perfect twelve’, maat 12, en had al een flinke garderobe. Zo hadden ze ooit eens een moose (eland) gekocht, ook een size 12, met schattige roze sweater en eergisteren hadden ze ‘Bearhard’ gekocht, een Duits vriendje voor Charles, yep, size 12, met een mooie rode trui met Duitse vlag.
Deed me een beetje aan Amelie Poulain denken, die film waarin Amelie de tuinkabouter van haar vader de wereld rond stuurt en foto’s van hem laat maken met beroemde landmarks.
Ik wil ook zo'n reisgenootje.

Battleship Concerto, the aftermath

Kom ik er toch wel niet achter dat Jo Hanna met mij op posttrip gaat, ga ik eindelijk ook her side of the story horen.

Gisteren heb ik samen met haar gegeten, ze zag er gelukig uit.
"Life is beautiful zei ze. "I can get up in the morning, open the curtains and see the sun, finally!"

Aan dezelfde tafel zaten Sam en Wes.
Wes is onze gekleurde passagier, een hele toffe man, met verfijnde manieren, een beetje te verfijnd soms, dus ik denk wel eens dat hij en zijn reisgenoot Sam meer dan reisgenoten zijn alleen.
Sam is een gedistingeerde oudere man, met indringende ogen en een korte grijze baard.
Hij is een kruising tussen Donald Sutherland en Doctor House (het is door Sam dat ik me realiseer dat die 2 echt wel op mekaar lijken), en ik vind hem super.
Hij is altijd onberispelijk gekleed, draagt bretellen, geruite hemden, een Stetson en hij schrijdt over het dek – en land – als een vorst over zijn domein.
2 jaar geleden getroffen door zware artritis dus dit wordt zijn laatste reis zegt hij regelmatig. Hij – en Wes – hebben beiden een wandelstok met zitje en op de stadswandelingen zie je ze steeds vlak naast elkaar zitten, Wes met zijn benen elegant over elkaar gekruisd en Sam met kaarsrechte rug en een alles in zich opnemende blik.

Over slecht lopende mensen gesproken, ik weet nu ook wat er met Denise is. Ze heeft Parkinson, en dat terwijl ze nog zo jong is (begin 50).
Ze is een jaar of 8 geleden ziek geworden, maar niemand wist wat er scheelde. Maar liefst 5 artsen hebben een verkeerde diagnose gesteld en twee jaar geleden was ze volledig verlamd door verkeerde behandelingen en slechte medicatie.Als ze in bed op haar ene zij lag, moest ze haar man vragen haar om te draaien. Vreselijk. Een 6de dokter heeft haar leven gered zegt ze. Ze loopt weer, is redelijk zelfstandig en kijkt de toekomst hoopvol tegemoet. Op 17 augusuts krijgt ze haar grote operatie. Een hersenoperatie onder plaatselijke narcose, ze is doodsbang, maar heeft er vertrouwen in.
Ze schreef naam en telefoonnummer van haar dokter op een stukje papier, voor mijn vriendin.
“Let her call her. My docter is a life saver”
Ze zei ook nog “Everything happens for a reason. You met me, this is your sign to send your friend to my docter. This was meant to be”
Het is een schatje, en ik geef het nummer zeker door. What doesn’t kill you, makes you stronger.

The hills are alive, een reeks anekdotes

1 avond hadden we “Movie night” geprogrameerd. Groot scherm, free popcorn, en een filmklassieker op het programma. De filmcollectie aan boord is groot maar niet oneindig, en daar er al 2 films per dag continu op de TV-schermen in de kajuiten worden gespeeld, was onze keuze beperkt.
Ik stelde “Breakfast at Tiffany’s voor”, Armin “The Sound of Music”.
Het werd de laatste. Het toeval wilde dat 1 van onze passagiers de biografie van Julie Andrews aan het lezen was. Ik vroeg haar welke haar favoriete Julie Andrews film was. Daar moest ze geen seconde over nadenken, “My Fair Lady” zei ze.
En ik die altijd dacht dat dat Audrey Hepburn was ...


Dus die avond speelden we “The Sound of Music” na het diner, we begonnen eraan om 21h. Ik ging tegen 22h30 naar mijn kajuit, had nooit het begin gezien, maar het midden en einde al ontelbare keren (elk jaar rond kerstmis)
De volgende morgen zat de receptioniste Karolina met kleine oogjes aan de desk.
“Good morning” I said, “you look tired”.
“Guess why”, she replied “that movie lasted 3 hours!!!!!!!”


Elke keer een passagier aan Armin vraagt :”Will it be cold today?” antwoord hij daarop “Depends where you come from. If you’re living in Alaska you’ll have a different perception than if you’re living in Florida.”


Ik kreeg volgende vraag “When was Franconia annexed to Bavaria?” Geen flauw idee en ik antwoordde “Well, according to the Franconians, they never were.” Ze vond het super.


Oekrainische spraakverwaring
Een avond in de diningroom, Mert en Armin aten niet mee dus ik zocht een tafel passagiers waar nog een vrije plek was en ik zag ineens onze kapitein aan de Captain’s Table zitten, helemaal alleen. Ik zette me erbij. Borys komt uit Oekraine, spreekt geen Engels en slechts een mondje Duits. Zijn Russisch echter is uitzonderlijk.
We begonnen een moeizaam doch entertainend gesprek.
Hij had 1 zoon, 1 kat en 2 huizen. Daarop zei ik “Zwei Wonungen und nur Eine Frau?” Ja; leider nur Eine.” Zei hij. Nog humor ook.
Hij vertelde dat hij dat zijn vrouw en kat vaak van het ene huis in Odessa naar het andere ging, 230km verder. Zijn vrouw rijdt geen auto, en ging met de bus. Ik zag het voor me. Een Russische vrouw met Russische kat in mand op een Russische lijnbus, en dat voor een rit van 230km.


We waren al een dag of 10 aan het varen. Mijn collega’s waren gaan eten in Frankfurt, ik zat aan boord en moest het avondentertainment aankondigen, een accordeonist. Zijn apparatuur stond al opgesteld in de lounge, maar waar was hij? Ik zag op het buitendek een man staan die ik nog nooit had gezien. Slungelig type, ruiten hemd, brilletje, weinig haar, rond de 40. Was dat hem misschien? Frederico, onze hotelmanager, stond in de lobby.
“Frederico,” vroeg ik, “Is that the musician for tonight?” en ik wees het ruiten hemd aan. Frederico keek me twijfelend aan “That guy over there?” Ja, knikte ik. “That’s our first officer, the second captain”


In Wertheim deden we een walking tour met onze groepen. Ik had voor iedereen plattegrondjes gefotokopieerd van het centrum, net naast de rivier, en had op de rivier in het groot het woord “SHIP” geschreven.
Vraagt 1 van mijn passagiers: “Carolien, where on this map is our ship?”
Mijn antwoord: “On the river, where it says “SHIP”.


De passagiers gaan op elke cruise naar een ‘home hosting’ event. Ze worden bij mensen thuis uitgenodigd voor een hapje en een drankje en dit in groepjes van 6 tot 12 personen. Ze vinden het allemaal geweldig, vertellen honderuit over hun ervaringen en wisselen cadeautjes uit.
Na haar ‘home hosted’ komt Lorraine naar me toe en geeft me de postkaart van het dorpje waar zij op bezoek was geweest bij een familie en dat ze als geschenkje had meegekregen. “Maybe you can use it for your next trip” zei ze. Ik vroeg “Don’t you want to keep it as a souvenir?” “I don’t do souvenirs anymore”, zei ze “I don’t want anybody to have to go through my things when I’m dead to throw everything away.”


Ik bestelde een Pina Colada aan de bar tijdens het cocktail hour (elke dag tussen 17h45 en 18h45) bij Martina. Lekker.
“It’s not too sweet?” vroeg ze “No, it’s perfect, thanks.”
Na een paar seconden vroeg ze weer “Sure it’s not too sweet?” “No really, it is great.”
“Because if it’s too sweet, I could put in some more rum” zei ze
“Then it is definitely too sweet” knipoogde ik.

Battleship Concerto, the sequel

Blijkbaar was Jo Hanna toch niet altijd zo’n schatje. De meisjes van de receptie zeiden me gisteren dat Lorraine zich om 01h ’s nachts stond uit te kleden in de gang voor haar kajuit om haar roommate niet te storen.
Wel een beetje zielig. Ondertussen is de strijd gestaakt, zonder dat de strijdbijl echter is begraven, Jo Hanna is met de stille trom uit kajuit 304 getrokken, na een opleg van 934 dollar.

(goed idee van dat catfight en die dolken, ik houd het in beraad voor een volgende keer ;-)

Jef Hoeyberghs, here I come.

Ik heb altijd gezegd dat ik geen facelift wil later. Ten eerste vind ik het een vreselijk idee dat iemand mijn vel van mijn gezicht aftrekt tot aan mijn neus en het dan weer strak naar achter trekt als vershoudfolie over een bal gehakt, ten tweede vind ik dat je het altijd ziet wanneer iemand er onnatuurlijk jong wil blijven uitzien.
Kijk naar Melanie Griffith, Hunter Tylo (Taylor uit the Bold and the Beautiful), Goldie Hawn, … Stuk voor stuk mooie vrouwen geweest, maar nu karikaturen van zichzelf.
Nu, dat was mijn overtuiging tot ik S. G. ontmoette hier aan boord.
Een schoonheid, met lang koperrood haar a la Nicole Kidman, OK iets te witte fake tanden, maar een perfect glad gelaat met mooie blauwe ogen en goed figuur.
Het is nog niet zo lang geleden denk ik, want ze loopt constant met een zonnebril op (of heeft ze net een nieuwe ronde achter de rug alleen voor haar ogen). Als ik goed keek zag ik zag de haardunne lijntjes net voor haar oren, maar je moet het echt wel weten. Ze komt uit California, daar kunnen ze het natuurlijk wel …
Ik had haar geen dag meer gegeven dan 55 en ze wordt in oktober 70!!

Pupsegal

Gisteren was het mijn porttalk, over Wertheim. Klein gat, niet teveel te beleven, hoe ging ik daar in godsnaam een kwartier over kunnen vullen.
In Wurzburg had ik in een winkeltje een heel schattig postkaartje gezien, “Wenn wir zusammen sind ist Alles andere Pupsegal”. Ze hadden ook een grote plastic tas met de spreuk erop en ik besloot het te gebruiken voor de porttalk. Ze vonden het super.
En als je nu een vraag stelt aan 1 van de passagiers, is de kans groot dat je als antwoord “Pupsegal” krijgt, grappig.


Het hoogtepunt van de anders erg rustige dag was het optreden van Magic Murelli, een goochelaar.
Erg stomme trukjes, maar hij bracht het op een heel grappige manier. Zoals zijn act rond mind reading. Hij zette een passagier een stom mutsje op met een antenne die naar hem gericht was en stelde haar een vraag. Hij zou het antwoord opschrijven en daarna vergelijken met haar antwoord.
Vraag: “In what year was your husband born” Antwoord “Which husband?” Hihi.
De grootste grap kwam nog, ze wist het niet en moest het hem vragen.
Daarna vroeg hij aan de husband “What is your wife’s birthday, month and day” Hij moest het ook vragen, hilarisch.
Hij deed ook een paar ballonkunstjes en tegen het einde van de avond liepen er 2 rond met een ballonnenkroon, 1 met een klein blauw ballonhondje, en 1 met een hele grote witte onderbroek rond zijn middel.

Battleship Concerto

We hebben ons schip omgedoopt in Battleship Concerto.
Sinds een dag of 3 hebben 2 oudjes elkaar de oorlog verklaard. Beiden zijn single, eentje uit mijn rode groep, Lorraine; 65 jaar oud (jip, steeds diezelfde Lorraine), en eentje uit de gele groep van Armin, Jo Hanna, net 80 geworden.
Als je als single met Grand Circle reist kun je een room mate vragen, en het kantoor in Boston bepaalt dan met wie je reist. Als je nl. alleen reist, betaal je een single toeslag van 940 dollar. Dat is best veel als je denkt dat de hele cruise inclusief transatlantische vlucht tssen de 1500 en 2000 dollar kost.

Op elke trip zijn er wel een stuk of 5 ‘Share Requestors’ en meestal valt dat goed mee. Blijkbaar valt het voor Lorraine en Jo Hanna een beetje tegen.
De eerste signalen kwamen van Lorraine, maar dat is een pessimistische hypochonder met een zwarte blik op het leven die ik nog nooit iets prettigs heb horen vertellen
(voorbeeld: “My father named me after that song ‘Sweet Lorraine’. I hate that song. I am not sweet at all. I am Rotten Lorraine”)

Elk half uur komt ze me vertellen hoe vervelend haar ‘room mate’ is, niet tegen haar spreekt, haar compleet negeert en totaal geen rekening met haar houdt.
Jo Hanna is een schattig oud vrouwtje van wie ik me niet kan voorstellen dat er ook maar 1 venijnig haar op haar witte hoofdje zit. Het is er zo eentje die ’s morgens al glimlachend de lobby in stapt, rain or shine, nooit klaagt, complimentjes geeft, grapjes vertelt, kortom een schatje.

Nee, het lijkt me eerder Lorraine die haar eigen ding doet. Ze staat om 9h op (terwijl 95% van de passagiers om 6h uit de veren is, dat vind ik er persoonlijk ook wat over maar ja), ze gaat pas om 01h slapen dus beide oudjes maken elkaar constant wakker.

Jo Hanna sluipt nu al met een zaklamp door de kajuit als ze in de badkamer moet zijn, en Lorraine heeft afgelopen nacht in de bar geslapen. Ze negeren elkaar totaal en kijken de andere richting uit als ze elkaar ergens tegenkomen.

Lorraine kwam me vanmorgen vragen of er geen lege kajuit was waar ze naar kon verhuizen, want ze hield het niet meer. Na een korte terugkoppeling met Boston kon ik haar meedelen dat ze een andere kajuit kon hebben voor de meerprijs van 940 dollar.
Armin deelde hetzelfde nieuws met Jo Hanna die ondertussen haar room mate ook liever kwijt dan rijk is.
Lorraine roept al een paar dagen dat ze zoveel geld heeft (van al haar rijke mannen) maar weigert de 940 dollar te betalen
“Oh it’s not that I can’t afford it, it’s just that I don’t want to pay thatamount for these few more days”.
Waarschijnlijk tergt ze de arme Jo Hanna tot het uiterste zodat die in haar geldbuideltje zal grijpen en de centen op tafel legt om van haar kwelgeest verlost te worden. Wordt ongetwijfeld vervolgd ...
(Als het maar geen ‘Murder on the Main’ wordt)

Another birthday

Gisterenavond hadden we een 2de jarige, weer uit mijn groep. Jon Spalsbury werd 65. Met de fiasco van de eerste jarige nog vers in mijn geheugen, besloot ik me dit keer goed voor te bereiden.
Ik was al een tijd de naambadges aan het bestuderen, alleen jammer dat veel passagiers hem niet dragen, en was ervan overtuigd dat ik Jon had gevonden. Voor de zekerheid nog even zijn geboortedatum checken ... Hmm hij zag er nog erg jong uit voor zijn 65.
De volgende ochtend wachtte ik tot ik hem zag. Ik liep op hem en zijn vrouw toe en riep “happy birthday”. Ik zag een reuzengroot vraagteken in zijn ogen. “It’s not my birthday today”
Oh nee, not again dacht ik. Gelukkig had ik de taart nog niet bij. En ik had nog tot de avond om de juiste jarige te vinden. Ik vond hem redelijk snel, maar het was niet nodig geweest.
Vanaf de eerste ‘Happy birthday’ tonen van Stevie Wonder veerde zijn vrouw omhoog en begon wilde armbewegingen te maken in de richting van haar man. De zaal lag dubbel.
Hoe de man heet die ik eerst feliciteerde weet ik tot op heden nog steeds niet.