De kers op de taart

Aan Antwerpen wordt volop gewerkt. De eerste steen is gelegd voor de heraanleg van der Scheldekaaien. De plannen voor het Operaplein zijn bekendgemaakt, de heraangelegde Oude Koornmarkt en Suikerrui zijn vorige week feestelijk geopend, het Eilandje wordt verder opgewaardeerd door het Cadix project, de Handelsbeurs wordt binnenkort aangepakt, de OLV kathedraal komt bijna uit de steigers, ... en ik kan zo nog wel even doorgaan.

Door al die megaprojecten zou een mens weleens de kleine dingetjes kunnen vergeten. En het zijn net die kleine dingetjes die het hem vaak doen. De kers op de taart, een bos bloemen op tafel, een foto aan de muur, een vleugje parfum achter de oren, ...

Favoriete plaatsjes

Als stadsgids loop ik dagelijks door de stad, vooral door het oude historische centrum, en heb - zoals iedereen wellicht - een paar favoriete plaatsjes. Eén daarvan is het Conscienceplein en de Carolus Borromeuskerk.

Niettegenstaande de 18e eeuwse brand, en een tweede in 2009, blijf ik deze kerk één van de mooiste vinden van onze stad. Toen ik vorig jaar dan ook toevallig hoorde dat er een persconferentie werd gehouden over de op handen zijnde restauratie na de brand, ging ik daar dan ook heen. Op dat moment was ik net in contact geraakt met de smid en kunstenaar Bruno Kristo, en nam hem met me mee, misschien was onze Schepen van Cultuur, Philip Heylen, wel een interessant contact voor hem.

De koster zat na de persconferentie tevergeefs te wachten bij de vers gezette koffie en koeken, en Bruno en ik namen zijn uitnodiging graag aan en stapten in de sacristie voor een bakje troost. Het klikte tussen de 2, elk gedreven door hun passie, en toen de koster hoorde dat Bruno een smid was, troonde hij ons mee naar het voorportiek van Carolus Borromeus. Hij wees naar boven.

Jammer

"Kijk eens", zei hij. "Is dat nu niet jammer?" Voor het eerst zag ik daar een smeedijzeren kroonluchter hangen, of tenminste, wat ervan overbleef. Een gammel, verroest, stoffig oud ding dat duidelijk zijn beste tijd had gehad.

Een kolfje naar de hand van de smid die eens ging bekijken of het kunstwerk nog te redden viel. Hij beloofde me op de hoogte te houden van de verwikkelingen en vorige week was het eindelijk zover.

Edel ambacht

Klaas en Martijn Remmen, 2 jonge ambachtslui,hadden zich in hun atelier in Hoboken ontfermd over de versleten kroonluchter. De jonge tweelingbroers (23) zijn vorig jaar afgestudeerd van in de opleiding Conservatie en Restauratie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, Martijn met specialisatie hout en polychromie, Klaas met specialisatie Metalen. Ze studeren nog verder maar nemen ondertussen al enkele opdrachten aan als zelfstandige in bijberoep. Fijn om te weten dat dit edel ambacht nog met veel liefde en plezier wordt uitgeoefend.

Op een vroege ochtend reden ze met hun bestelwagentje het Conscienceplein op en een goei uur later hing de gerestaureerde kroonluchter prachtig te blinken op zijn oude vertrouwde plaats. Het was nog even spannend om hem aan te sluiten. Met een ladder klommen we boven op het baldakijn waar een paar prachtig uitgesneden houten engeltjes de wacht hielden. Was de draad wel lang genoeg? Klaas verbeet af en toe een welgemeende Gdvr... telkens hij zich realiseerde waar hij zich bevond, maar uiteindelijk lukte het hem de luchter aan te krijgen, met een spaarlampje erin.

Zoals gebruikelijk in die tijd had de maker van het smeedwerk zijn sporen erop achtergelaten in de vorm van zijn naam, en de plek waar het werk gesmeed was. Van Castel, Antwerpen. Eindelijk terug leesbaar.

De koster, Marc Hesbain, en zijn medewerkster mevrouw De Cock, keken trots toe, het was een mooie dag voor ze, ondanks de grijze hemel. De jongens hadden een bloemblaadje teveel gesmeed, en er een oogje aan gemaakt. Mevrouw De Cock was ermee in de wolken, en ging het thuis meteen aan een halskettingkje bevestigen.

De grote restauratie van de Carolus Borromeuskerk zal nog ongeveer 2 jaar in beslag nemen. De structurele werken zijn gelukkig al afgerond. In een tweede fase wordt het interieur gerestaureerd en in een derde fase de 41 schilderijen in de kerk die allemaal roetschade hebben geleden.

Ja, de grote werken moeten we nog krijgen, maar die kers, die hebben we al.

Carolien blogt ook voor Dna.be.

Groots kunstproject rond bekendste Antwerpse stadslegende op komst

Deze zomer worden er in de binnenstad twee kunstwerken geplaatst die een nieuwe plotwending kunnen geven aan het bekende verhaal rond de reus Druoon Antigoon en de Romeinse krijger Silvius Brabo.

Bruno Kristo (35 jaar) is een Antwerps smid en beeldend kunstenaar. Vorig jaar zorgde hij nog voor beroering door illegaal twee grote stalen beelden in Antwerpen te plaatsen in het kader van een kunstproject Black Lamb. Dit jaar ziet hij het nog groter.

De legende van Brabo en Antigoon zette Kristo aan het denken. Antwerpen leed onder het juk van de zware tol die door Antigoon werd geheven. De Romeinse held Silvius Brabo verloste de stad voor eens en altijd van deze tiran door hem te doden en hem zijn hand af te hakken. De stad was weer vrij. Maar de Romeinen rekenden op het volk om hun dure kruistochten te financieren. Met andere woorden, wie was de echte onderdrukker?

De kunstenaar wil het oeroude verhaal in een moderne context plaatsen. Wie zijn de tirannen en onderdrukkers van vandaag? Wat doen ze? Waarom? En wat doen wij eraan?

Kristo gaat onverwacht en onaangekondigd twee reusachtige beelden in het stadsbeeld plaatsen. Eén beeld stelt Brabo voor, en een ander Antigoon.

Hij laat daarbij in het midden wie de ‘goede’ is, en wie de ‘slechte’, de beelden dienen immers als metafoor om mensen te laten nadenken over goed en kwaad, over actie en gevolg. Want een verhaal van oppressie is van alle tijden.

Kristo stelde voor een select publiek zijn project voor bij kunstgalerij Van Campen en Rochtus in de Verschansingstraat op het Antwerpse zuid.

De exacte data en plaatsen waar de beelden verschijnen worden geheim gehouden om het verrassingseffect te vergroten. Kristo is nog op zoek partners voor zijn project die geprivilegieerde informatie krijgen over de plaatsingsdata van beide beelden.

Wie meer wil weten over het Brabo en Antigoon project kan terecht op de website www.indiegogo.com/BraboAndAntigoon

Van uw wijkreporter Carolien Krijnen voor GVA.be

Kunst en Glamour

Toegegeven, er zijn nog andere mooie steden dan Antwerpen.
Zo trokken we met zijn vieren vrijdagavond naar de opening van het Blacklamb Project in de Oude Vleeshal van Mechelen.

Indrukwekkend pand, origineel uit 1881 maar na zware beschadigingen tijdens WOI prachtig gerenoveerd in 1992 als evenementlocatie. Het enig wat nog verwijst naar de functie van vroeger is de grote stenen rundskop boven de ingang.
Binnenin was de enorme hal voor de gelegenheid omgetoverd tot kunstgalerij. De eerste editie van Black Lamb die weken van te voren aangekondigd was door de enorme zwarte lammetjes die mysterieus opdoken in Antwerpen en Brussel, kwam hier tot een apotheose. Een internationale tentoonstelling met veiling. Bruno Kristo, de maker van de lammetjes, had me uitgenodigd gezien mijn betrokkenheid met het project de afgelopen maand, en ik keek er naar uit.

Het BlackLamb project is een kunstevenement dat een uniek alternatief biedt voor het traditionele kunstcircuit. De toegang tot het evenement is gratis, en BlackLamb rekent geen instapkosten aan de deelnemende en exposerende kunstenaars. Zij betalen enkel wanneer zij één of meerdere van hun kunstwerken verkopen maar zijn in ruil wel gedurende de hele expositie aanwezig.

Zo kunt u, als bezoeker, een praatje maken met de kunstenaar of kunstenares die u graag iets meer vertelt over hem of haarzelf, zijn of haar werk en het evenement.
De 8 kunstenaars zijn niet van de minste. De Belg Bruno Kristo, initiatiefnemer en bedenker van het project, met landgenoten Jo Foulon, Chris Willems en Erwin Van den Brande. Internationaal talent werd vertegenwoordigd door Norma Des (ITA), Stefan Bleekrode (NDL), Hiromi Oikawa (JAP) en Nora Novak (USA).
Deze laatste is onder TV-kijkend Vlaanderen wellicht beter bekend als Vlaamse Hollywoodvrouw in de gelijknamige VTM reeks.

Ik stond naar één van haar werken te kijken, toen nog niet wetend van wie ze waren, toen ik vriendelijk in het Engels werd aangesproken. Ik herkende haar meteen, niettegenstaande ik maar één of twee keer naar het programma heb gekeken. Zo wist ik zelfs niet eens dat ze schilderde.
Nora Novak is echter al jaren actief in de kunstwereld met op 'pop art' geïnspireerde collages. Ze is gek op bijvoorbeeld Andy Warhol en experimenteert met mixed media. Veel van haar werken zijn overheersend zwart met rood, en draaien rond mooie vrouwen.

We geraakten aan de babbel. Toffe madam. Als je op Google of Youtube "vlaamse hollywood vrouwen" ingeeft, krijg je alleen maar clips en verhalen van Astrid Bryan, terwijl Nora een stuk interessanter is, en grappiger, vind ik zelf toch.
Onvergetelijk is de scene waarin ze heerlijk Mexicaans kookt voor haar vriend, maar het stiekem is gaan uithalen.

What a woman!!

Eén van de werken trok mijn aandacht. Bleek gemaakt te zijn van een foto van haarzelf en het beeld was tevens gebruikt voor de cover van haar eerste boek, “Art Damaged”, een pseudo autobiografisch verhaal over een jonge kunstenares in het tumultueuze kunstwereldje van Orange County.
Mijn vriendin en ik kochten allebei een exemplaar, dat konden we niet laten liggen.


We deden nog een rondje langs de tentoongestelde kunst (jammer dat we geen plaats meer hebben aan onze muren) en gingen in een bruine kroeg nog een pint pakken.

Hoogtepunt van het evenement wordt de kunstveiling die Blacklamb organiseert ten voordele van de Belgische vereniging voor de strijd tegen mucoviscidose (MUCO associatie). Tijdens deze veiling, die plaats vindt in Antwerpen, worden de 'Trojans' oftewel de grote lammetjes geveild.
Wordt dus zeker vervolgd!!


Blacklamb Project
Van 23 september tot en met 1 oktober, gratis toegang
Oude Mechelse Vleeshallen
Huidevettersstraat 7, 2800 Mechelen

Van uw wijkreporter Carolien Krijnen voor GVA.be

Eindelijk reporter!!!!

Naar aanleiding van mn eerder verschenen stukje over de Black Lambs van Bruno Kristo, publiceerde GVA op 26 augustus mijn artikeltje ook in de papieren krant, met mn initialen eronder.

De titel is veranderd, en de koptekst aangepast, maar voor de rest is mijn eigen geschreven stukje integraal overgenomen.


Dat betekent dat ik nu officieel reporter ben voor de krant, en betaald wordt voor de gepubliceerde (papieren) stukjes!!
(alhoewel je het voor het geld echt niet hoeft te doen hoor ;)

Een gewone donderdag

Na de publicatie van mn 2 stukjes over het zwarte kunstlam in Antwerpen op GVA.be, werd ik benaderd door Blacklamb via Facebook met het voorstel om de kunstenaar te ontmoeten.

Na wat heen en weer gemail bleek achter het Facebook profiel de kersverse echtgenote van de kunstenaar te zitten, die op uitstekende wijze zijn PR verzorgt.
En zo stond ik deze ochtend om 10h aan het MAS waar Bruno Kristo zijn opwachting ging maken bij zijn lam.

Ik was te vroeg, zoals meestal, en liep nog wat rond te neuzen in de boeken van de MAS Shop toen een guitig gezicht me door het raam aankeek. Dat was Bruno.
Hij was vergezeld door zijn bevallige ambassadrice en haar vader, en die legde de laatste hand aan het inmiddels herstelde kunstwerk. Of beter gezegd, de voorlaatste hand.
Tijdens onze babbel merkte Bruno dat hij zijn werk nog niet gesigneerd had dus leenden we een permanent marker van de MAS Shop en zette hij zijn stempel op het lam.

Wat een korte ontmoeting had moeten zijn, liep uit in een geanimeerde ochtend, en hij vertelde aan één stuk door over de op handen zijnde projecten. Man, wat een ideeën heeft deze jonge kunstenaar. Die gaat het nog ver schoppen!!

Ik wilde hem absoluut in contact brengen met onze Schepen voor Cultuur, Philip Heylen, die op dat moment een persconferentie aan het houden was in de Carolus Borromeuskerk.
Het was de eerste keer dat ik boven op de galerij kwam, en kon zien welke schade de brand van precies 2 jaar geleden had aangericht. Het is een wonder dat de kerk er überhaupt nog staat.
Sommige journalisten en de Schepen stapten tot voorbij de nadarafsluiting om de vernielde vloer van de galerij wat beter te bekijken. De koster, de pastoor, Bruno en ik en een paar anderen bleven wijselijk staan. De pastoor riep nog:

Niet allemaal tegelijk he, die vloer is vermolmd en rot!

Ik dacht bij mezelf: We zijn hier waarschijnlijk wel in goede handen, maar ik ga het noodlot niet tarten.

De koster nodigde nadien iedereen vriendelijk uit voor een kopje koffie in de sacristie, maar met hun blackberry's in de aanslag liepen de journalisten één voor één naar buiten.
Uiteindelijk stonden we daar dan met zijn 3-en; Bruno, de koster, en ikzelf. In de sacristie.
Een prachtig 17e eeuws plafond in stucwerk. Een oude radiator in het midden van de kamer die al lang geen warmte meer gaf. 2 biechtstoelen met witte gordijntjes ervoor, en 2 kledingrekken vol soutanes waar ik met moeite kon afblijven.

Ik prijsde me gelukkig. Want één toffe ontmoeting maakt van een gewone donderdag een heel speciale.
Binnenkort herstelt een smid van het collectief van Bruno de prachtige luster boven de ingang van de kerk. Over enkele weken ga ik naar een bijzonder evenement in Mechelen. Zondag neem ik afscheid van Blacklamb op de Cultuurmarkt.
En nu spring ik op de tram naar Kinepolis voor een avondje uit met de vriendinnen!!

De zwarte lammetjes laten niemand onberoerd

De twee beelden die kunstenaar Bruno Kristo afgelopen zaterdag in Antwerpen en in Brussel neerzette, zorgen voor beroering en controverse.
De “BlackLambs Trojans” stellen zwarte lammeren voor en werden al snel een heuse attractie. Honderden passanten zijn al met de BlackLambs op de foto geweest, ernaast, erop of eronder. Elk beeld is 1.70m hoog en 1.70m lang en weegt ongeveer 100 kg. Ze zijn gemaakt van staal en hout met decoratieve elementen uit andere materialen.

De beelden zitten vol symboliek. Enerzijds verwijzen ze naar het paard van Troje en anderzijds naar het zwarte schaap. Het paard van Troje als symbool voor infiltratie van de individualiteit in een wereld van stereotypen. En een zwart lam –geen schaap – als symbool voor de onschuld, jeugd en vredelievende opstand van de kunstenaar. Diens vredelievendheid wordt aangetoond door de witte vlek op de borst van het lam.
De beelden sporen mensen aan om uit de band te springen, om uniek te zijn buiten de massa, en hun individualiteit te tonen in het dagelijkse leven.

Terwijl het merendeel van het publiek genoot van de BlackLambs, zijn de beelden echter ook mishandeld. In de nacht van zaterdag op zondag is de BlackLamb in Antwerpen door onbekenden flink onder handen genomen. Die hadden het beeld verzet naar een andere plaats, er stukken vanaf gebroken en de staart verbogen. In de daarop volgende nacht werd nog grotere schade aangericht. De schade was van dien aard dat kunstenaar het beeld is komen ophalen om het in zijn workshop te herstellen.
De Brusselse Trojan heeft het indien mogelijk nog moeilijker gehad dan de Antwerpse. Op bevel van de politie moest hij eerst van de Grote Markt verhuizen naar een minder opvallende plaats, om uiteindelijk volledig te worden opgedoekt.
Ongeacht deze incidenten gaat de kunstenaar door met zijn project, en haalt steun uit de overwegend positieve reacties. Zo heeft Black Lamb op Facebook al ongeveer 400 vrienden en stuurt iedereen massaal reacties en foto’s in.

Het Antwerpse beeld wordt donderdagochtend om 10:00 door de kunstenaar teruggeplaatst, dit keer op het Eilandje, naast het MAS. Daar zal het tot vrijdagnacht blijven staan om dan zijn tocht door België verder te zetten. Waar hij naartoe gaat, dat kunt u volgen op de website en de Facebookpagina.

De oprichter van het BlackLamb project is de 34-jarige beeldhouwer Bruno Kristo, gevormd binnen de Koninklijke Academie van Antwerpen, waar hij studeerde van 2004 tot 2010 en waar men al snel potentieel in hem zag. Kristo's werk is reeds tentoongesteld in St. Petersburg, Barcelona, Antwerpen, Gent, en Praag. Volgend jaar verovert hij verder de wereld.

Van uw wijkreporter Carolien Krijnen voor GVA.be

Internationaal kunstproject geeft aftrap in Antwerpen

Zowel Antwerpenaren als dagjestoeristen keken raar op toen ze vlak voor de OLV kathdraal een vreemd beest zagen staan. “Is het een hond?” “Een geit?”, “Een paard?” Men geraakte er niet wijs uit.

Een klein bordje verwijst naar een zwart lam, met vermelding van een url, www.blacklamb.eu maar een bezoek aan deze site maakt u ook niet veel wijzer.

Als alles verloopt volgens plan, zal de bedoeling van dit beeld duidelijk worden over precies 7 dagen. Zwarte lammetjes zoals het aparte exemplaar op de Handschoenmarkt zijn simultaan neergepoot op de Grote Markt van Brussel en voor de OLV kathedraal in Antwerpen, en kaderen in een internationaal kunstproject.
Het project werkt zich van 20 augustus langzaam op naar een hoogtepunt in de laatste week van september om zich dan in de lente van 2012 te hergroeperen in een ander land.

Volg het zwarte lam. “There’s more to be seen”.

Van uw wijkcorrespondent Carolien Krijnen voor GVA.be