Jarig zijn ten tijden van crisis - Coronamijmeringen

De ram-vrouw werd in één van de boeken die ik vroeger verslonden heb, Zonneklaar, van Linda Goodman, beschreven als een wervelwind, ondernemend, druk, bezig, harstochtelijk en passioneel.

Toen ik in dat boek hetvolgende las: "Scarlett O'Hara (uit gejaagd door de wind) is de typische exponent van de door mars beheerste,vrouwelijke ram.", was dat het grootste compliment dat ik me kon bedenken, Scarlett is mijn heldin, en de Amerikaan die ik ooit ontmoette aan het graf van John F. Kennedy en waar ik een paar dagen mee ben opgetrokken in Washignton DC die me later in een brief er fijntjes op wees dat Scarlet een egocentrische bitch was en dat hij vond dat ik veel meer weg had van Melanie Wilkes, heeft daarna nooit meer iets van me gehoord.

Voor wie de ram-vrouw beter wil leren kennen, klik hier. Het kan tegenvallen, u bent gewaarschuwd, you're not messing with her:


Maar ik ben dus jarig vandaag, en ik vind het verschikkelijk.
Niet dat ik jarig ben, ik houd van verjaardagen, het is mijn favoriete dag van het jaar, of week, want mijn verjaardag duurt elke keer minstens vijf dagen, maar ik vind het verschikkelijk dat ik jarig ben tijdens deze corona crisis, terwijl iedereen binnen moet blijven, en cafés en restaurants gesloten zijn. Een drama!!

Vanmorgen werd ik wakker om 6h en trok troosteloos naar de living. Mijn man, het is een schat, en ik zie hem graag, al 23 jaar lang, nou ja, 22 jaar, 11 maanden en 20 dagen om correct te zijn, maar hij is er het type niet naar om de living vol te hangen met ballonnen, rozenblaadjes over mijn pad te strooien of verzoeknummertjes aan te vragen op locale radiozenders, maar hij heeft zijn momenten.
Nu de poetsvrouw niet meer komt, ja, Corona, zo heet ze niet, maar dat had u al wel door zeker, heeft hij gisteren het hele huis gestofzuigd, het bed verschoond, aan de kassa van de Cru heeft hij me verrast op een prachtig bosje tulpen en hij stond erop de volledige rekening te betalen, ook mijn dure kaas, en gedurende de hele dag zal hij af en toe luid 'Happy birthday to you' brullen maar ik wist gewoon dat mijn living er vanmorgen net zo uit zou zijn als gisteren met dan het verschil dat hij was gestofzuigd.

Ik opende mijn tablet en had 4 verjaardagswensen - begrijpelijk gezien het onmenselijke uur, maar wij hebben drie katten, en die willen eten dus maken me wakker om half 6.

Ik slaakte een diepe zucht en voelde een klein beetje zelfmedelijden naar boven borrelen.

Maar kijk, we zijn 12 uur later, en deze verjaardag wordt er ondertussen eentje om nooit meer te vergeten. De verjaardagswensen stromen binnen
en de deurbel heeft hier niet stilgestaan.

Mijn nichtje was op de fiets gesprongen en bracht 2 heerlijke maaltijden , een buurvrouw bracht een serenade met ballon eén rol WC papier, haha!!

En bloemen dat ik heb gekregen, bloemen! Van mijn man, schoonfamilie, en zelfs van de bloemiste zelf omdat ik de laatste tijd wat boeketten bij haar had besteld en ze me dankbaar was :)


Helemaal leuk zijn de cadeaubonnen!! Zo kan ik 'post-corona' al zeker enkele wijntjes drinken bij Think Jazzy met mijn vrienden Harco en Isabelle. Met mijn vriendinneke Dorian pizza eten bij Nicoletta, en mijn hubby gaf me een leeg schriftje waarin elke pagina staat voor een bon naar keuze, en ik kijk er al naar uit om vele middagen, avonden, met hem op stapt te gaan. Ik krijg het zeker vol, dat boekje!!!

Maar er één ding is waar ik bang voor ben is het niet zelf ziek worden van Corona (ik ben immers een ram-vrouw remember?). Voorlopig ben ik ook niet bang dat mijn vader het krijgt, die blijft netjes in zijn kot.
Nee ik ben bang dat veel van mijn vriendjes het lastig gaan krijgen, de zelfstandige ondernemers met de leuke bars, restaurants, en andere zakelijke initiatieven, ...

Mijn verjaardagscadeaulijstje was dan ook een oproep naar cadeaubonnen waarbij ik het bedrag verdubbel, en de schenker mee ga nemen.
Mijn bonnenboekje gaat van pas komen.

Zometeen staat er nog een verjaardagschat op stapel met mn facebookvriendjes, een e-peritief met mijn vriendengroepje de Bende van Ellende, en om 20h gaan we weer met potten- en pannendeksels kabaal maken om de zorgverleners een hart onder de riem te steken.

Wat een mooie verjaardag.

Mode uit vervlogen tijden

Alle vrouwen hebben een mening over mode. Sommigen zijn er gek op, anderen vinden het verschrikkelijk. Mode is vandaag niet meer weg te denken uit ons leven. Of het nu over vakantiebestemmingen gaat, hoofdgerechten, eetkamers of auto's, ... allemaal worden ze beïnvloed door mode.

Waar is de tijd dat mode enkel maar sloeg op kleding. Ik heb er mijn handen vol mee, met al die verhalen over de invloed van mode op het straatbeeld, of vice versa, zoals ik heb mogen duidelijk maken in mijn eindwerk geschreven ter afsluiting van mijn opleiding als Antwerps stadsgids. Ondertussen neem ik regelmatig groepen mee op modewandeling door Antwerpen, en de interesse in mode is steeds erg groot. Ook mij blijft het boeien.
Een paar jaar geleden was ik erg actief in de VPMA, Vrienden van de Provinciale Musea Anwerpen, met name in het Modemuseum dan (MoMu) en vond het erg jammer toen de VPMA werd opgeheven.

Gelukkig heeft het Antwerpse MoMu het concept MoMu+Friends gelanceerd. MoMu+Friends is de vriendenwerking van het MoMu, en is voor mensen met een hart voor mode, erfgoed, innovatie en creativiteit. De steun van de Momu+Friends en de verworven fondsen zullen oa. aangewend worden voor de uitbouw van de historische en hedendaagse collectie van het ModeMuseum. In ruil krijgen MoMu+Friends (gratis of korting op) lezingen, voordrachten, rondleidingen voor of achter de schermen, previews, …

Voor de eerste bijeenkomst van de MoMu+Friends maandagavond kregen de vrienden een rondleiding door Wim Mertens, hoofd Collectie in de WhiteBox van het MoMu. Daar worden momenteel stukken voor de volgende MoMu tentoonstelling geprepareerd. We konden met ons select gezelschap (7!) een eerste blik werpen op de Collectie Jacoba de Jonghe, een opmerkelijke collectie dagelijkse dameskleding van vrouwen uit de middenklasse in West Europa tussen 1750 en 1950. De collectie bevat huisjaponnen, feestjaponnen, sportkleding en accessoires en vormt het centerpiece van de volgende MoMu tentoonstelling. Helemaal bijzonder is dat mevrouw Jacoba De Jonghe na lang beraad besloten heeft 2500 stuks van haar collectie over te dragen aan het MoMu (gedeeltelijk via schenking, gedeeltelijk mits een mooie som). Het feit dat het MoMu verzekerde dat de collectie bij elkaar zou blijven, en ter beschikking zou zijn voor de studenten mode tijdens hun opleiding waren twee doorslaggevende argumenten voor mevrouw De Jonghe om voor het Antwerpse museum te kiezen, boven andere gegadigden uit eigen land (Nederland).

Op de 2e verdieping sprong één jurk er echt uit. Een prachtige, hooggesloten donkerblauwe lange jurk met een ongelooflijk ingesnoerde taille. Ik dacht meteen aan Scarlet O'Hara.

Wim vertelde ons dat het een rijkostuum was, voor amazonezit zelfs en inderdaad, na nauwkeurige inspectie zagen we een vreemde bult ter hoogte van de knieën, opzij dan, de jurk leek daar een beetje op een stoelenhoes. Eens de amazone van haar ros was afgestegen, kon zij de vreemde bult in haar jurk verbergen door die met een lusje achteraan haar derrière vast te maken.
Hoogtijdagen voor kontenmannen, die 19e eeuw!

De collectie was immens. Sjaals, jassen, doopkleedjes, zelfs lingerie. Wat dacht u van dit prachtige zijden corset:

Wim vertelde ons nog dat deze collectie zeer waardevol was, niet omwille van de stukken zelf, vaak uit eenvoudige materialen, en met een simpele snit maar net omdat ze vooral licht schijnt op de middenklasse in plaats van op de luxe, hogere klasse waar we tot nu toe veel meer over weten. De meeste stukken waren vervaardigd uit wol of katoen, slechts een enkel stuk uit zijde (het korset bijvoorbeeld). Begrijpelijk als je weet dat men zijden kledingstukken niet kon wassen. Onder het korset werd vaak een heel ruim katoenen hemd gedragen waar vooral veel stof onder de oksels werd gepropt, om het zweet te absorberen ja.

Op de 5e verdieping werd ik tot over mijn oren verliefd op een fantastische avondjurk. Het bleek één van de duurste jurken van de collectie te zijn, waarom was ik niet verbaasd. Een haute couture Christian Dior uit 1956. Ik zag me er zo een balzaal mee binnentreden. Zeg nu zelf.


De preview werd afgerond met een kleine receptie in aanwezigheid van minister Annemie Turtelboom, voorzitter van de MoMu+Friends en grote fan van Antwerpse mode.
Voor meer informatie over de MoMu+Friends, bezoek de website.

De volgende tentoonstelling in het MoMu ‘EEN LEVEN IN MODE.’ Vrouwenkleding van 1750-1950 uit de collectie Jacoba de Jonghe kunt u gaan bezoeken vanaf woensdag 21 maart tot en met 12 augustus 2012.
Tot en met 19 februari kunt u in het MoMu nog terecht voor de overzichtstentoonstelling van Walter Van Beirendonck

MoMu
Nationalestraat 28
2000 Antwerpen
Open van dinsdag tot en met zondag van 10:00 tot 18:00

Van uw wijkcorrespondent Carolien Krijnen voor GVA.be

Save the Dress!!!!

Nog geen jaar geleden heb ik in de buidel getast om een historische filmjurk te redden, de groene 'gordijnenjurk' van Scarlet O'Hara in Gone with the Wind, of hier spring ik weer op de bres voor een andere dress;
THE dress!!

De witte jurk die Marilyn droeg in de klassieker "The 7 Year Itch" van Billy Wilder gaat binnenkort onder de hamer
.


Debbie Reynolds is al jaren verwoed allerlei Hollywood memorabilia aant verzamelen en had de droom haar hele collectie ooit in een museum onder te brengen. Helaas vindt ze geen meewerkende partij en besloot daarom haar gehele collectie te verkopen. Dit wordt de grootste veiling van Hollywood Movie Memorabilia ooit en Debbie Reynolds wordt dan meteen in één klap schatrijk. Haar collectie is immers immens. En de interesse in Klassieke Hollywood items is nog nooit zo groot geweest.

Liefhebbers kunnen zich volledig laten gaan in dit aanbod filmkostuums van Rudolph Valentino, Mary Pickford, Charlie Chaplin, Claudette Colbert, Greta Garbo, Gary Cooper, Gene Kelly, Cyd Charisse, Rita Hayworth, Clarke Gable, ... en vele anderen.

Of wat dacht je van deze onvergetelijke stukken zoals the Ruby Red Slippers uit de Wizard of Oz,
De rode jurk van Marilyn in Gentlemen Prefer Blondes,
zelfs de hoofdtooi van Elizabeth Taylor in Cleopatra,
En de prachtige jurk die Audrey Hepburn droeg in "My Fair Lady"

Maar alle ogen zijn gericht op slechts één item. Een jurk die een icoon maakte van een toch al redelijk bekend sex symbool. Een jurk die een einde maakte aan het huwelijk van de filmster en de basebalspeler. Een jurk die niets aan de verbeelding overlaat van de filmkijker wanneer hij naar een oogverblindende verschijning kijkt op het witte doek die in de film zelfs geen naam had maar waarnaar gerefereerd werd als "The Girl".
Ik bedoel de witte jurk waarmee Marilyn op een warme zomeravond op een metrorooster ging staan op de hoek van Lexington Ave en 52nd street en geschiedenis schreef.


Billy Wilder filmde de scene op locatie, maar door het gejoel en gekrijs van de menigte moest hij hem later opnieuw opnemen, in een filmstudio, en werd de opwaaiende jurk trouwens in toom gehouden voor de toen heersende censuur.
Hij kon zich trouwens ook voor de kop slaan toen hij in 1952 niet snugger genoeg was geweest om het beeld van die opwaaiende jurk, als campagnebeeld voor de film te gebruiken.
Met een latere herdruk maakte hij dat weer goed
en werd deze witte jurk de meest herkenbare Marilyn jurk in de geschiedenis.

12 jaar geleden was ik er al eens getuige van hoe een andere Marilyn jurk verkocht werd op een veiling. De jurk werd meteen de allerduurste jurk ooit, verkocht voor 1.2 miljoen dollar en is wereldwijd beroemd als "The Happy Birthday Mister President
s Dress"



De eigenaar van Gotta Have It Collectibles, die de jurk heeft gekocht, heeft hem later denk ik nooit meer ergens laten zien. Ik ben ooit bij de man in zijn zaak langsgeweest, maar de jurk was er niet, en hij had er ook geen concrete plannen voor.

Als het aan de mensen achter "SAVE THE DRESS" ligt, zal dat met de Subway-dress niet gebeuren. Zij ronselen geld om de jurk te kunnen kopen en beloven dat ze er na de aankoop mee op tour gaan. Uiteindelijk willen zij de jurk ter beschikking stellen van een museum zodat iedereen die wil, hem kan gaan bekijken.

De veiling is al op 18 juni, nog 15 dagen te gaan om een hoop geld bij elkaar te krijgen. Er worden voorzichtige schattingen gedaan tussen de 1 en de 2 miljoen dollar, anderen ramen het stukje textiel op minimaal 4 miljoen dollar.
De bezielers van "Save the Dress" hebben een Facebook Cause opgericht, en reizen door de States met een replica van de jurk om zoveel mogelijk geld te verzamelen.

Als ze slagen in hun opzet, wordt de jurk gekocht, geshowd, en bewaard. Met het eventuele overschot aan fondsen worden goede doelen gesteund die bij Marilyn nauw aan het hart zouden hebben gelegen.
Falen ze, worden de contributies netjes terugbetaald aan ieder die hen steunde.

Het cynisme eigen aan de mens liet me in eerste instantie twijfelen. Ja hoor, een slimme manier om geld te verdienen. En na de veiling, waarop ze natuurlijk de jurk niet gekocht hadden, zou je nooit meer iets van deze mensen horen.
Maar voor deze keer wil ik nog eens geloven in de goedheid van de mens. Ik ga ervoor. Met de jurk van Scarlet is het ons immers ook gelukt. Mijn steun is een feit, ik heb via Paypal een som overgemaakt.

Als jij ook wilt geloven, steun dan mee en help de New Yorkers deze jurk in een museum te krijgen waar hij hoort. Geef me volgend jaar in maart geen cadeautje voor mijn verjaardag, maar koop een stukje "Subway-dress".

Want deze jurk zou niet in een doos op zolder mogen verdwijnen.

Frankly my dear, I do give a damn

Een paar weken geleden poste een Amerikaans vriendinneke van me een link op Facebook.
"Gone with the Wind Dresses in bad shape and need repair" Degene die het er ergst aan toe was, was de groene jurk gemaakt van de gordijnen van Tara, de plantage, die Scarlett aantrok toen ze Rhett Butler ging bezoeken in de gevangenis en hem niet wilde laten merken dat volledig aan de grond zat.


Zo lang als ik me kan herinneren, is Gone with the Wind mijn favoriete boek, en film. Elk jaar, meestal in de zomer, las ik het, en elke keer hij op tv kwam, meestal rond Pasen, of kerstmis, of beiden, keek ik ernaar.
Toen mijn goede vriendin Kiki jaaaaaren geleden naar Atlanta ging voor een job, vroeg ze me of ze iets voor me mee kon brengen voor mijn verjaardag. Ja graag, een originele versie van het boek, in het Engels, ik had het steeds in het Nederlands gelezen en wilde me nu wel eens aan de Engelstalige versie wagen. De auteur, Margaret Mitchell, was immers van Atlanta.
Ze bracht een super exemplaar mee, een Anniversary Edition, gebonden, in een mooie doos. Ze gaf hem aan me op mijn verjaardagsfeestje, met alle vriendinnen erbij. Ik pakte hem gretig aan, maar meteen rukte ze hem terug uit mijn handen. "Jij kent dat boek toch ondertussen vanbuiten, hoe eindigt hij?" En bijna woord voor woord citeerde ik, tot grote hilariteit van mijn vriendinnen:
'She could get Rhett back, she knew she could. There had never been a man she couldn't get, once she set her mind upon him. "I'll think of it all tomorrow, at Tara, I can stand it then. Tomorrow, I'll think of some way to get him back. After all, tomorrow is another day."'

Verslonden heb ik dat boek. De letters op de rug zijn nauwelijks nog te lezen, en als er 1 boek is, dat ik altijd zal bewaren, zal het dit zijn.

Pas op, het was niet echt eenvoudig te lezen. Ik heb het over 20 jaar geleden. De Engelse taal was nog niet zo ingeburgerd als nu, er was nog geen MTV, internet, Facebook, Skype, ... (geen GSM's, laptops, ... nu ik erover nadenk, maar dat leidt me te ver).
Het Engels lezen, dat ging nog. Maar Scarlett's nanny, een dikke negerin (ja, ik weet het, dat mag niet meer, maar het klinkt zo lekker,) sprak dialect, en dat werd fonetisch weergegeven. Bijvoorbeeld:
"Is de gempmum gone? Huccome you din' ast dem ter stay fer supper, Miss Scarlett? Ah done tole Poke ter lay two extry plates fer dem. Whar's yo' manners?"
Inderdaad, lees het nog maar eens.
De actrice die Mammy speelde, was trouwens de allereerste negerin die een Oscar kreeg)

Zo zat ik uuuuren in mijn luie stoel te lezen, de passages van Mammy meermaals, en vaak zelfs hardop, en ging volledig op in het verhaal. What a woman!!!
Voor mij is Scarlett O'Hara het prototype van de vrouw, mijn rolmodel. Mooi, elegant, slim, egocentrisch, sterk, gewiekst, sexy, een doorzetter, trouw, ijdel, opportunstisch, maar altijd zo gracieus dat, hoe gemeen ze ook uit de hoek kwam, je het haar altijd vergaf, met de glimlach.
Mijn neus krulde toen ik jaren later in een boek astrologie, Zonneklaar van Linda Goodman las dat de Aries vrouw gemodelleerd was op Scarlet O'Hara. Dacht ik het niet.

Dus toen ik de oproep las die de University van Texas de wereld instuurde, 'Help us help Scarlett's dresses', kon ik niet anders dan reageren en greep mijn creditcard.

En blijkbaar was ik niet alleen.
Meer dan 600 mensen, uit 13 verschillende landen trokken hun portemonnee open om een stuk Hollywood geschiedenis en waarschijnlijk ook een stukje jeugdsentiment te redden. In dit artikel met een paar leuke filmpjes kun je er alles over lezen.

In het totaal werd 30.000 dollar verzameld, het bedrag dat de universiteit van Texas nodig heeft om 5 jurken te restaureren die in 2014, ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de film, de hoofdrol zullen spelen in een reizende tentoonstelling rond 1 van de beste films aller tijden.

En de brief die ik heb gekregen van de University van Texas, die bewaar ik vanaf nu bij het boek, als bladwijzer zeg maar. Yes, I give a damn!!


After all, tomorrow is another day, en mogen er alstublieft nog veel mensen genieten van deze geweldige film.

Geniet mee.