Coronamijmeringen - Kan kunst de wereld redden?

Antwerpen was culturele hoofdstad van Europa in 1993. De slogan luidde 'Kan kunst de wereld redden?' Het was onrechtstreeks de aanleiding tot 'de job van mijn leven', stadsgids, die jammer genoeg in tijden van corona even on hold is gezet.

Bijna alles is even on hold gezet, ook in mijn mooie stad Antwerpen. Er zijn een paar lichtpuntjes. Horeca is weer open (met een maximum van 4 personen aan een tafel en verplichte sluiting om 23h), winkels zijn weer open (doch enkel voor solisten, je mag nl. niet 'samen' winkelen en je mag maar maximaal 30 minuten in dezelfde winkel blijven), pretparken en dierentuinen zijn weer open (met beperkt aantal bezoekers en verplichte mondmaskers voor iedereen boven de 12 jaar), we mogen buiten (met onze nauwe contacten van maximaal 4 per gezin en minder nauwe contacten van maximaal 10 personen tegelijk, en met een mondmasker op drukke plaatsen), etc etc.

In een heel belangrijke sector is het helaas nog muisstil. In die van de evenementen en cultuur.

Mijn volledige professionele leven (op 1 of 2 baantjes na) heeft zich afgespeeld in de eventsector. Ik ben begonnen als hostesse op top events, later als event manager aan de slag bij Tabacofina Van der Elst, De Kie, Gold International, Taste of Art en sinds 15 jaar ben ik zelfstandig stadsgids en chocolatier.

Ik beschouw, en behandel mijn stadswandelingen en chocoladeworkshops allemaal als mini- eventjes op zich, met een link naar cultuur. Mijn klanten zijn mijn publiek, ik heb ze nodig, daarom dat ik deze lockdownperiode ook niet de virtuele tour op ben gegaan zoals een aantal van mijn collega's dat wel hebben gedaan waarvoor respect.

Evenementen en cultuur hebben mij mijn mooiste herinneringen gegeven. En steeds met vrienden erbij.

Dit virus pakt ons daar waar het het meeste pijn doet. In elk geval bij mij toch. Geen feesten, vernissages, optredens, voorstellingen, concerten, zingen, dansen, gezellige groepen, ...

Ik hoop dat we snel weer mogen feesten, en ik weer volop herinneringen kan bijmaken dankzij de cultuursector, en de evenementenwereld. 

Want ik kan niet zonder. Echt niet. 

Antwerpen Zingt op de Gedempte Zuiderdokken, de Bolero in de Stadsschouwburg, Herman Van Veen in de Arenberg, Ramses Shaffy in het Zuiderpershuis, de Spaanse Rijschool in Vorst Nationaal, een Hollywoodiaans feestje op kantoor bij Censydiam, Place Musette op de Gentse Feesten, Frank Sinatra met Liza Minelli en Sammy Davis Jr in Ahoy en een tribute groep (zonder Liza) jaren laten in de Stadsschouwburg, De Reuzen van Royal De Luxe in Antwerpen, meerdere keren, die duizenden mensen dagenlang in de ban hielden, zelfs als ze sliepen, Feest in het Stadspark met Discobar Aa Moeder, de kerstmarkt, Zomer van Antwerpen, Bollekesfeest, Bloemen noch Kransen in het Stadsmagazijn, Pixar met symfonisch orkest in de Elisabethzaal, De Veurleste, West Side Story met Symfonisch Orkest, Sven Ratzke, Julien Clerc, Doe Maar, Soulister en zovele andere in de fantastiche Roma, Madonna in het Sportpaleis, Pavarotti ook, Toots Thielemans in Ancienne Belgique en op Jazz Middelheim, de Grungblavers, Deus en vele anderen in het OLT, de Zoomerbar in Zoo Antwerpen, Tall Ship Race, Doe Maar in den Trix, voor het Trix heette, maar ik kan even niet op de naam komen, Pride Parades, France Gall in Vorst Nationaal (mijn eerste concert ooit), Vitalski in de Harmonie of met zijn 'Levende vrouwen tentoonstellingen', de Zomer(s) van Antwerpen, Priscilla Queen of the Desert the musical op Broadway, Museumnacht(en), een wijnfestival op de Ponte Vecchio in Firenze, ...  💔

Semini, we hebben je nodig! - Coronamijmeringen

Het is de eerste dag van de lente, en het is zaterdag, en ik ben bijna jarig!!
In een parallel universum zat ik nu allang op een terrasje op de Grote Markt nadat ik genoten had van de jaarlijkse Seminiviering, al dan niet in het gezelschap van een groepje binnen- of buitenlandse toeristen in mijn hoedanigheid als stadsgids, en met een Bolleke in mijn handen. Het lot, oftewel Covid-19, heeft daar dit jaar anders over beslist.

Voor degenen die Semini niet kennen, Semini is een halfgod die aangeroepen kon worden in geval van, hoe zal ik het noemen, vruchtbaarheidsproblemen. Jonge bruidjes, die niet snel genoeg zwanger werden, gingen 'een kindje afsmeken'. Zijn beeld (of wat er van over schiet) hangt nog steeds boven de toegangspoort aan het Steen, dat momenteel verbouwd wordt tot visitor's center.


Elke eerste zaterdag van de lente, dus toevallig dit jaar vandaag, organiseert AKSIE een grote Seminiviering, behalve dit jaar.
En dat is heel erg jammer, want we kunnen Semini nu meer gebruiken dan ooit. Check de website maar eens van AKSIE voor deze toepasselijke omschrijving:
SEMINI, (soms ook wel eens 'God Jumenas' geheten), is het zinnebeeld van de levenskracht en de creativiteit van de Antwerpenaren. Zij noemen zich dan ook met fierheid SEMINI'S KINDEREN.

Nu heeft Semini blijkbaar een grote helper, Stad Antwerpen, die alles uit de kast haalt om haar ondernemers te steunen. Een ketting is maar zo sterk als haar zwakste schakel, en we moeten beseffen dat heel veel troeven van Antwerpen in handen zijn van ondernemers.


Als gids hoor ik zo vaak van (vooral) Nederlandse klanten, hoe leuk het hier wel niet shoppen is. Kleine bijzondere winkels, met een zeer persoonlijk en uniek aanbod. Toffe bars en bruine kroegen, leuke aparte restaurants met verscholen terrasjes, bierkelders, een sprµeakeasy, ... lekkere aparte gerechten op de kaart vanuit alle windstreken, ja niet moeilijk in een stad met 173 verschillende nationaliteiten, kortom, een paradijs voor levensgenieters.

Sinds gisteren zijn onze grenzen gesloten. Toeristen zijn niet meer welkom, dit om de verspreiding van het virus zoveel mogelijk in te dijken en terug te dringen. Het zijn drastische maatregelen die in meerdere landen in de wereld worden genomen. Met pijn in ieders hart.

Maar dat betekent niet dat jullie toeristen, Antwerp lovers, dagjesmensen, Antwerpen moeten missen.

Er is een ongekende golf van solidariteit op gang getrokken, en de ondernemers van Antwerpen, rekenen op jullie hulp.
De shop'oholics kunnen terecht op deze geweldige site, een e-shop met de leukste Antwerpse winkels.

En de Bourgondiërs onder ons hoeven ook niet te panikeren. Dankzij de site Dinnergift kunnen jullie nu al een voucher kopen om na de coronacrisis heerlijk te komen eten in Antwerpen.
Wacht niet af, stel dit niet uit, op deze manier krijgen de restaurateurs al wat centen binnen, centen die ze broodnodig hebben om hun zaak draaiende te houden.

Ik val buiten beide categorieën. Ik heb geen winkel, noch een horecazaak, maar mijn chocoladeatelier is ook gesloten, en stadswandelingen kan/mag ik momenteel ook niet geven. Daarom verkoop ook ik cadeaubonnen, voor een chocoladeworkshop in mijn eigen atelier. Ik stuur de bon op per post, na ontvangst, van betaling, en je maakt er niet alleen mij heel blij me, maar ook de persoon aan wie je de bon schenkt.

De Seminiviering, en mijn verjaardagsfeestje, gaan dit jaar niet door. Maar we laten de pret niet drukken. Zet alvast zaterdag 27 maart 2021 in jullie agenda, dan vieren alle strijdlustige, levenskrachtige en ondernemende Antwerpenaren, het grote Semini feest!


Photocredits: Erwin De Maeyer

Wijn uit een gat is geen fiasco.

Buchetta. Letterlijk betekent het 'gaatje'.
Meestal is een gat een opening waarin je iets kunt laten vallen. Niet in dit gat. Hier komt zelfs wat uit, als je geluk hebt ...

Ondertussen zijn mijn man en ik al meerdere keren in Firenze geweest. Het is en blijft één van onze lievelingssteden in Italië. Deze keer zou het ons vijfde bezoek zijn, en we bleven er een hele week.
Zoals steeds loop ik met mn Canon Powershot als ware hij vastgelijmd aan mijn hand door de straten van deze stad.

De grote monumenten laat ik na al die keren aan me voorbijgaan, mijn oog zoekt vooral kleine eigenaardigheden, al dan niet esthetisch, liefst grappig, zoals de vele verkeersborden van Clet.


Ondertussen heb ik meerdere mapjes 'Firenze' met foto's op mijn computer staan, vol met fragmenten van deze stad om later nog eens rustig te kunnen bekijken. Het ene beeld roept een geur op, het andere een geluid, een smaak, een herinnering.

Ik kan er dus niet bij dat ik op geen één van die vorige keren, geen enkele keer, never, nooit, jamais, not once, die kleine stenen uitsparingen heb opgemerkt in verschillende gebouwen, meestal op ooghoogte, en in de vorm van een deur.


Het was nota bene een Florentijnse stadsgids waarmee we op stap gingen (noem het beroepsmisvorming, of liefde voor mijn job) die onze aandacht erop vestigde. De wandeling was wat ze bij ons een 'kroegentocht' zouden noemen. Hier was het een 'Aperitivo tour', klinkt een stuk beter he, moet ik ook eens over nadenken ..., en Sarah zou ons meenemen naar plaatsen die we anders niet zouden gevonden hebben.

De eerste was er al boenk op. Palazzo Antinori, op de sjieke Via de' Tornabuoni, zeg maar de Rodeo Drive van Italie.

De familie Antinori is één van de grootste wijnbouwers in Italie, en dat al gedurende 26 generaties (sinds 1385). Ze hebben verschillende palazzi in de stad (op het terras van onze Air BnB keken we op de binnentuin van hun gigantisch palazzo in Oltrarno (er was helaas nooit iemand te zien, zelfs geen knappe Italiaanse poolboy of tuinman) en midden in het centrum had je dan hun Palazzo Antinori. Aan de voordeur fluisterde Sarah met het grootste ontzag:

"If you're lucky, you can sometimes see them sitting here for breakfast."

We waren duidelijk not lucky vandaag, geen Antinori te zien, maar de binnenplaats was wel indrukwekkend!


Ik hoorde in gedachten het gejoel en de vreugdekreten van de Florentijnen wanneer een wijnkar zoals deze volgeladen met wel 2000 (tweeduizend!!) flessen wijn de stad binnen kwam gereden.
De typische Chianti fles - rond, want de gemakkelijkst mogelijke blaasvorm; in een rieten mandje, waardoor de fles wel rechtop gezet kon worden, en beschermd was tegen het breken - heet een 'fiasco' naar het latijnse woord flasca (fles) of flasco (container).

Wat deze flessen te maken hebben met fiasco's zoals wij ze kennen, maar hopelijk niet al te vaak meemaken, is niet duidelijk.

Velen schrijven het toe aan Domenico Biancolelli, een 17e eeuws Italiaans artiest die zijn publiek vermaakte als Harlekijn met een collectie alledaagse voorwerpen. Toen zijn act een avond mislukte, gaf hij de wijnfles de schuld, en gooide die in stukken op de grond.
Vanaf toen werd een bijzonder slecht gesmaakte theatervoorstelling aangeduid als een 'fiasco', komende van 'far fiasco' letterlijk: 'maak een fles', of à la Française: 'faire bouteille'.

Bon, ik dwaal af, terug naar Antinori.
Onze gids nam ons mee naar een zijstraatje langs het Pallazzo, en wees een houten miniatuurdeurtje aan, in een prachtig stenen kader.


'This is a winewindow' zei ze, 'Un Buchetta del vino!'

Ze had mijn interesse.
Rond 1500 wilden de wijnhandelaars niet enkel aan groothandels verkopen, maar ook aan particulieren. In de stad heersten echter strenge wetten met betrekking tot openingsuren, en de deuren van de zaak moesten buiten deze openingsuren onherroepelijk dicht.
Slimme handelaars hadden daar echter een briljante oplossing voor en ze lieten een klein deurtje maken naast hun grote poort, of zelfs in de zijkant van hun gebouw. De 'Buchette del vino' waren geboren.

Hoe werkte het? Een passant met dorst klopte aan op het deurtje. Als het deurtje openging, gooide hij een paar lire naar binnen, en kreeg in ruil een glas wijn.
Geweldig toch?

Vanaf dat moment, overal waar ik keek, zag ik van die buchette. De meesten waren sterk verwaarloosd, anderen waren op een esthetische manier verwerkt tot brievenbus, deurbel, ... en ondertussen is zelfs al een echte Associazione Culturale die de 'buchette' opspoort, probeert op te knappen, en ze voorziet van een officieel koperen plaatje.
Italiaans erfgoed in ere hersteld.


Nu waren niet alle wijnhandelaars uit op winstbejag, ook mensen die het minder breed hadden, werden niet vergeten. De meeste buchette zijn geinstalleerd op ooghoogte, maar soms zie je er al eens eentje onderaan een gebouw. In deze lage 'buchette' werd regelmatig een glas wijn met een stuk brood klaargelegd voor de armen. Mooi he?


Nu wil het toeval, als je in toeval gelooft, dat net die week dat wij er waren, er geschiedenis werd geschreven. 'Buchette del vino' geschiedenis.

Babae Bar, in de Via Santo Spirito in de wijk Oltrarno (de wijk aan de overkant van de rivier Arno, de toffe wijk by the way) had naast hun entree zo'n prachtig historisch 'buchetta del vino' en vanaf 9 juli 2019 namen ze het terug in gebruik!! Elke (week)dag van 19h tot 20h kun je via het 'buchette' van Babae een glas wijn krijgen.

Je geeft 3€, en je krijgt een glaasje rode wijn, met een bruschetta. Binnenin zit iemand met een serieuze voorraad wijn, glazen, bruschette, en wisselgeld ...


Het inititatief werd enthousiast onthaald door de Florentijnen, de Associazione Culturale, door mij, en door de pers.


De rest van de vakantie spendeerde ik aan het verder opsporen van 'buchette del vino', met veel succes, doch helaas was er maar eentje waar je wijn uit kreeg ...


We sloten deze heerlijke week af met een culinair hoogtepunt in een restaurant dat heette, je raadt het nooit ... La Buchetta.


Ga zelf ook eens op zoek, en doe ze de groeten daar bij Babae!