Was het Royce of Gucci?

Het was niet de eerste keer dat ik Edouard Vermeulen van Maison Natan ontmoette, het was wel de eerste keer dat ik zijn ongelooflijke verhaal hoorde.

Hij was uitgenodigd door het MoMu in Antwerpen voor een interview van ongeveer een uur over zijn carrière, zijn inspiratie, zijn werkwijze. Gelegenheid was de tijdelijke expositie in de galerij waarin een aantal pracht silhouetten van het couturehuis worden tentoongesteld ter ondersteuning van een waarachtig kroonjuweel.

Edouard Vermeulen heeft een couturejurk geschonken aan het MoMu, een avondjurk, bigger than life, 'The Dress'.



Bij de jurk hoort een prachtige documentaire die het volledige creatief proces van van het couturestuk uit de doeken doet. Van tekeningen, via pasbeurten, aanpassingen, tot de finale fotoshoot met model.

Teaser Natan De Jurk - MoMu ModeMuseum Provincie Antwerpen from MoMu Fashion Museum Antwerp on Vimeo.

Het zou een boeiend uur worden.

Edouard Vermeulen werd in 1957 geboren. Hij droomde ervan om interieurontwerper te worden. Dat zou nooit gebeuren.

Hij volgde met succes een opleiding interieurvormgeving aan Sint-Lucas in Brussel en startte zijn eigen zaak. Als overtuigd aanhanger van de 3 belangrijkste regels voor het oprichten van een eigen zaak, 'Location, Location and Location', was hij in 1983 vastbesloten een ruimte te huren op de avenue Louise in Brussel. Daar was helaas niets beschikbaar.

Bij een groot herenhuis met een hele rij bellen onder elkaar greep hij zijn moed bij elkaar en drukte op een knop. 'Iets te huur? Nee mijnheer, ik heb niets te huur. Alleen de gang is nog vrij' 'OK, dan neem ik de gang' zei Edouard.

In het pand bevond zich op het gelijkvloers de prestigieuze kledingzaak;'Jacqueline Léonard, Anciènne Maison Natan' van voormalig couturier Paul Natan. Madame Leonard legde niet lang daarna de boeken neer. Edouard zag zijn kans schoon en verlegde zijn actieradius van de gang naar de winkelruimte. Hij stelde een prachtige collectie meubels tentoon, maar de klanten die binnenwandelden zeiden allemaal zonder uitzondering "Meubels? Zijn er hier dan geen jurken meer?"

Edouard Vermeulen dacht na een tijdje, 'Als ze geen meubels willen, maar wel jurken, dan zorgen we toch voor jurken zeker?' en hij plaatste een contactadvertentie voor een naaister. Christiane meldde zich aan voor wellicht haar vreemdste sollicitatie ooit.

"Waar is het atelier?"
"Dat komt ergens boven"
"En waar is het naaimachien?"
"Oh ja, dat ga ik straks kopen"

(hij kocht natuurlijk een verkeerd naaimachien, en moest het gaan ruilen)

Ze kreeg de job maar bij het afscheid vroeg Edouard haar "Zeg Christiane, als dat niks wordt met die kleren, kunt gij ook gordijnen naaien?"

Christiane zou tot haar pensioen bij Edouard blijven werken, en gordijnen heeft ze nooit moeten maken. De naam was snel gekozen. Maison Natan was een feit.
Christiane was zijn steun en toeverlaat, en soms, als Edouard in tijdsnood zit, haalt ze nog steeds met plezier haar speldenkussen voor hem boven.

Edouard kreeg in 1984, de vraag om mee te werken aan een benefiet ten voordele van blinden, en stelde voor een Défilé de Mode te organiseren. (Een modeshow ten voordele van blinden. Ben ik de enige die hier de humor van inziet?) en één van de gasten was - toen nog - Prinses Paola. Ze was verkocht.
In een originele Natan creatie ging ze naar de Wereldtentoonstelling in Sevilla, en de basis van een langdurige relatie werd gesmeed. In 1999 maakte hij de trouwjurk van Mathilde d'Udekem d'Acoz en daarna kreeg hij de felbegeerde titel 'Hofleverancier'.


Edouard babbelde honderduit. Over 'The Dress', hoe dat enerzijds een bekroning is van zijn werk, en anderzijds niet perfect aansluit bij was hij meestal doet.
Er is namelijk een groot verschil tussen een ontwerper en een couturier.

Een modeontwerper maakt een collectie rond een rode draad, die komt uit zijn brein, en hij maakt wat hij wilt.
Een couturier moet een groter aanbod hebben. Hij werkt rond types vrouwen (en klanten), en vooral gelegenheid. Klanten stappen bij een couturier binnen en vragen een creatie voor een gala, bruiloft, benefiet, ceremonie, ... Couture is altijd draagbaar. Stijlvol. En tijdloos.
(En beschikbaar in verschillende maten)

En aan de hand van de vrouw, en de gelegenheid gaat Edouard met de 23 personen die zijn Brussels atelier telt aan de slag.

Daarom is 'The Dress' zo uitzonderlijk. Het is een statement, een historisch geïnspireerde, tijdloze, gigantische jurk die de expertise van de meester laat zien, aan een groot publiek, in een museum. Vandaar het enorme volume.
De kleurkeuze is een rechtstreeks resultaat van het volume. Je kunt ze je niet voorstellen in Vieux Rose.

Hij kreeg de vraag wat zijn grootste wens was voor de toekomst. Zonder na te denken flapte hij eruit 'mijn enthousiasme behouden'
Edouard wordt volgend jaar 60 (zou je niet zeggen), maar hoopt nog vele jaren te kunnen blijven ontwerpen. Zolang de liefde voor het vak, en de passie er maar is. Die zijn het belangrijkste.

Ook het publiek mocht vragen stellen.
"Hoe gaat u te werk? Start u altijd met een schets?"
"Ja, maar het is beter dat je die nooit ziet. (gelach) Ik kan niet zo duidelijk tekenen. Soms vraagt de naaister me: 'maar wat is dat nu, is dat de rok?'. Ik werk liever rechtstreeks met het materiaal, de stof, een model en de naaister. De stof bepaalt - en beperkt - het design."

"Waar haalt u uw stoffen?"
"Meestal op beurzen, soms laat ik ze zelf maken. Voor exclusieve stoffen gaat dat nog. Het middensegment gaat eruit. Van sommige stoffen moet je minimum 6000m kopen. Niet simpel voor een kleine tot middelgrote zaak"

Hij houdt van Antwerpen, is blij met Antwerpen, en is er trots op. "Het is door Antwerpen dat Belgische mode zo bekend is. Ik ben hier graag, en mensen gaan goed gekleed. Mijn inspiratie haal ik soms gewoon van straat."
Hedendaagse ontwerpers waar hij van houdt zijn Dries Van Noten, en Giambattista Valli. Vroeger dweepte hij met Cristobal Balenciaga, maar 'die tijd komt nooit meer terug'.

Na het gesprek prijsde ik me gelukkig dat het luxe segment blijft bestaan, mensen evolueren, ook hun interesses. Persoonlijk hecht ik nu ook veel meer waarde aan kwaliteit dan vroeger. En kwaliteit betaal je, dat is waar. (gelukkig is er een grote tweedehandsmarkt, en zijn er soms sample sales). Maar ik kan me 100% vinden in een uitspraak van Edouard Vermeulen:

"Iets van slechte kwaliteit is altijd te duur".

Meteen deed dat me terugdenken aan een wereldberoemde quote. Sommigen zeggen dat hij van Gucci is, ik heb ooit gelezen dat hij van Mr Royce kwam:
'Quality will be remembered long after price has been forgotten'.

Dank u wel Mr Vermeulen. Ooit kom ik een couturejurk bij u bestellen.
Promis juré.

De Jani had gelijk

Op slechts twee maanden tijd hebben wij:
1. een appartement gekocht
2. dat appartement verbouwd
3. het appartement waar we woonden verkocht
4. ons hebben en houwen verhuisd

Dat alles is nu ongeveer 2 weken geleden. We leven nog tussen dozen, stof, lege lichtarmatuurkes, ... Zijn constant alles kwijt "Schat waar ligt de (vul in naar keuze ...) nu weer?", leven lange dagen en korte nachten (gemiddeld 5 tot 6 uur slaap), en dat begon zijn sporen na te laten.

Het was denk ik 4 maanden geleden dat ik nog eens naar de kapper was geweest, nu was de maat vol, ik kon niet meer naar mijn eigen spiegelbeeld kijken zonder diepe zucht, en maakte een afspraak bij mijn vaste kapper. Jochen doet al bijna 15 jaar mijn haar en is getuige geweest, of sorry, eerder verantwoordelijk voor de verschillen in lengte, stijl en vooral in kleur. Van acajou via peekesrood en uiteindelijk terug naar blond.

Mijn haar groeit als kool en het was nog nooit zo lang geweest als vandaag. Ik zat al weken met een dilemma. Flink stuk eraf en staart doneren of toch maar die mooie lengte houden, nu het nog kan, want geef toe, er komt een moment in het leven van elke vrouw dat ze afscheid moet nemen van haar jeugdige lange lokken ...

Mijn man en vriendinnen riepen om ter hardst dat ik het lang moest laten. Ze vonden het mooi zo. Ik bleef twijfelen, tot een kwartier voor ik bij de kapper moest zijn.

Op weg naar Leopoldstraat fietste ik nog even langs De Wieuw voor een railsysteem en wie stond daar te snuisteren tussen de verfpotten en kwasten? Jani Kazaltis, stijlgoeroe van de lage landen.

Ik trok mijn stoute schoenen aan en stapte op hem af.
"Mag ik u eens iets vragen? Ik moet zo bij mijn kapper zijn en zit met een dilemma. Flink stuk eraf, of lang laten. Wat vindt gij?"
Hij keek me verbaasd aan en lachte "Goh, ik denk dat gij zeer schoon zou staan met kort haar, maar ik vind die lengte wel bij u passen. Laat er een goed model in knippen, en hou het maar mooi lang"

Ik fietste naar de kapper. "Amai, wat is je haar lang geworden" zei Jochen. "Wat gaan we er mee doen?"
"Lang laten, dat heeft de Jani gezegd"

En hij had gelijk.

To swap or not to swap

Een swap is een derivaat waarbij een partij een bepaalde kasstroom of risico wisselt tegen dat van een andere partij.
Deze definitie komt niet van mij, maar van Wikipedia, en eigenlijk dekt hij wel de lading van de swap waar ik gisteren met veel plezier aan heb deelgenomen. Die heeft dan misschien niet echt veel met financiën te maken. Alhoewel ...?

In grote getale kwamen allerlei types vrouwen naar de Fashion-swap op het Antwerpse Zuid. Jeannette, een vriendin, en ik kwamen elk aanzetten met een heuse koffer (daar keken sommigen vreemd van op die hun kledingstukken gewoon in een plastic of papieren zak hadden gepropt) vol kledingstukken en accessoires waar we graag afstand van deden, in ruil voor andere.

Elke deelneemster mocht 10 stuks meebrengen, kleding, schoenen, accessoires.
10 maar? Ik had er wel 25 kunnen meebrengen. Welke vrouw draagt alle kledingstukken in haar kleerkast? En welke vrouw heeft nog nooit een miskoop gedaan?

Van tevoren waren we gebriefd dat er een strenge selectie zou worden toegepast. Enkel stuks in perfecte staat, en van goede kwaliteit. Wij hadden elk wel 15 stuks bij, je weet maar nooit of er afgekeurd zou worden, maar dat bleek niet het geval. Er liepen enkele stylistes rond die elk kledingstuk van alle deelneemsters een (fictieve) waarde gaven in punten. Dat was niet zo eenvoudig met die honderden kledingstuks.

Dik anderhalf uur later, het grootste deel vrouwen was al flink aan het swappen, waren onze artikels eindelijk "gewaardeerd" en konden wij ook gaan rondkijken.

Hoe werkt het nu precies? Je krijgt een uniek nummer toegewezen. Jouw 10 stuks krijgen elk een sticker met datzelfde nummer, en de waarde in punten. Als iemand 1 van jouw stuks wilt, gaat die daar mee naar de kassa. Die persoon krijgt dan - de punten van jouw kledingstuk, en jij krijgt + de punten van dat kledingstuk. Dan kun je zelf gaan kiezen.
Stel dat 4 van jouw stuks met elk een waarde van 5 punten gekozen worden, mag jij dus op jouw beurt voor 20 punten kledingstukken gaan kiezen. Je wordt van je puntensaldo op de hoogte gehouden door een ingenieus sms systeem. Bij elke activiteit, jij kiest een stuk, een stuk van jou wordt gekozen, krijg je een sms met je aangepaste puntensaldo.

Ik had onder andere een nooit gedragen grijze jurk bij van Vivienne Westwood, met het originele prijskaartje er nog aan. Hij stond mij echt niet, jammer.
Gelukkig was er een meisje heel blij mee en had ik ineens een kapitaal aan punten om te spenderen. De punten zijn alleen de dag zelf geldig, en je moet ze dus opmaken. Wat een luxeprobleem.
Nadat ik na grondige inspectie een 12-tal stukken had gekozen, had ik nog punten over. Die prachtige cocktailjurk in oud roze nam ik dan ook nog maar mee, perfect voor nichtje Astrid, en Jeannette zag nog een tof vestje voor haar dochter, hupsakee!

En toen was het afgelopen. Alle kledingstukken die niet gekozen waren moesten we opruimen, en toen was het tijd om de buit te verdelen.

Met luide stem werd telkens het nummer van de nieuwe eigenares omgeroepen die zich dan kenbaar maakte en het nieuwe kledingstuk in ontvangst nam. Leuk!!

OK, er waren wat kleine schoonheidsfoutjes bij deze eerste editie. Veel deelneemsters hadden echt oude spullen bij, en de kwaliteit was ook vaak minder. Er was een groot H&M, Zara en New Look gehalte (ik zag zelfs een jurk van Hema) en zo blijkt 1 T-shirtje dat ik geswapt heb ondraagbaar wegens kapot. Jammer, en niet verstandig, want slechte kledingstukken worden echt niet gekozen en moeten weer mee naar huis genomen.
Ten tweede, de stylistes werkten zo snel ze konden, maar het duurde te lang voor alle stukken 'gewaardeerd' waren, het lijkt mij handiger om iedere deelneemster zelf een waarde te laten toekennen en tot slot was de locatie te klein.

Maar niettegenstaande deze beginnersfoutjes vond ik de eerste editie bijzonder geslaagd en wil zeker nog eens gaan swappen.
Kijk maar eens wat ik mee naar huis heb kunnen nemen in ruil voor een 6-tal kledingstukken die ik zelf niet (meer) droeg.






Van uw wijkreporter voor GVA.be

Caught in a dress

Vanity sizing.

Een van de moeilijkste vragen aan de hedendaagse vrouw is: "Welke maat heeft u?"

In Amerika heeft men in de jaren 1980 het systeem helemaal herbekeken, en een standaard van coast to coast bepaald. Alle maten werden ineens miraculeus kleiner, een size 12 in de jaren 40 en 50 is de size 8 of volgens sommige bronnen zelfs een size 6 van vandaag.
Dat verklaart meteen het hardnekkig gerucht dat al jaren circuleert; 'Marilyn Monroe was dik'.
Ze droeg op het hoogtepunt van haar roem immers een size 12 (Belgische 42), sommigen beweren zelf dat het een size 16 was (Belgische 46).
Het feit dat dat dom verhaal nog steeds de ronde doet hebben we onder meer te danken aan Elizabeth Hurley. Die t**t vond er niet beter op dan ooit een keer te verkondigen in een interview voor Allure Magazine: "I've always thought that Marilyn Monroe looked fabulous, but if I was that fat, I'd kill myself."




Ja Liz, die Size 12 die Marilyn droeg in de jaren 50, is er eentje waar jij over 3 jaar niet meer in kunt hoor. Jij barst blijkbaar nu al uit de zijnaden ...


Zo, die Urban legend is ook weer de wereld uit geholpen. En ik wens Miss Hurley een heel lang leven toe met een gegarandeerd bij voorbaat verloren strijd tegen zwaartekracht en cellulitis met als enige wapens massa's botox en een goede 'tettenzetter' (voor de niet-Antwerpse lezers van deze blog, nen tettenzetter, naar mijn bescheiden mening het mooiste woord uit het Antwerps dialect, staat voor 'plastisch chirurg').

Terug naar de kledingmaat. In Amerika was allemaal redelijk gestandardiseerd, in Europa is het een hele soep. De Engelsen doen het op hun manier (size 10 komt overeen met een Belgische 38, of een Amerikaanse size 8) maar ja, ze doen ook nog steeds niet mee met de Euro en blijven koppig links rijden, wat hadden we dan verwacht. De andere Europese landen doen een moedige poging om alles zo mogelijk nog verwarrender te maken.
Een Belgische maat 38 is in Nederland eerder een 36, maar in Italie dan weer een 42. Voor wie zich eens wil amuseren, hier een heel uitgebreide 'clothing converter'.

Het lijkt allemaal onschuldig, maar we moeten toch op onze hoede zijn. Het min of meer standardizeren van de Amerikaanse kledingmaten (naar beneden natuurlijk) is 1 van de eerst bekende gevallen van het zogenoemde 'vanity sizing'.
Een slimme truuk van kleding fabrikanten en ontwerpers die inspeelt op, en genadeloos gebruik maakt van, onze ijdelheid en de -soms toch wel zorgwekkende- magerzucht.
De mensen worden dikker en dikker, maar hun kledingmaat kleiner en kleiner. In Amerika streefde iedereen naar een Size zero (0), maar ondertussen willen alle vrouwen een Size double zero (00). Wat komt daarna? Size -1 misschien?
Watch CBS News Videos Online

Sommige kledingmerken of ontwerpers labelen hun kledingstukken met opzet een maatje kleiner.
Als u in een winkel 2 verschillende jurken past, een 40 en een 42, en ze zitten u allebei als gegoten, durf ik er mijn hand voor in het vuur te steken dat u de jurk met het maatje 40 mee naar huis zult nemen, en de 42 zo snel mogelijk terug in de rekken hangt. Misschien zelfs ook wanneer die 42 een stuk goedkoper is ...

Zelf heb ik altijd ergens tussen een 38 en een 40 gezweefd, maar de laatste jaren kan ik met gemak in een 36, en soms is die al te groot. Mijn gewicht, en mijn lichaamsbouw, blijft constant.

Gelukkig werd ik vandaag even met beide benen terug op de grond gezet.

Ik zag een prachtig allround jurkje bij Mango in de uitverkoop. Er ging 50% af. Er hingen er nog 3. Een Spaanse Medium, een Duitse Small, een Amerikaanse small, ... juist ja, alle 3 dezelfde maat.

Onverschrokken trok ik naar de paskamer.
Ik ontdeed me van warme jas, sjaal, 3 lagen truien, laarzen, jeans en kniekousen en trok het luchtige niemendalletje over mijn hoofd.
Het ging net. Ik haalde adem. Oeps, hoorde ik daar een naad knappen?
Ik keek in de spiegel. Rooie kop, striemen op mijn schouders, borsten net onder mijn kin, ... Deze jurk was echt te klein. Jammer.
Uittrekken maar weer.

Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe meer ik eraan trok, hoe meer hij zich als een dwangbuis rond mijn lichaam draaide. Voorover gebogen, zo weinig mogelijk ademend, armen boven me uit stekend probeerde ik me uit alle macht te bevrijden en ik voelde dat mijn hoofd alsmaar roder werd. Het doemscenario kwam me voor de ogen dat ik de piepjonge, graatmagere verkoopster om hulp moest vragen. Dan nog liever stikken in de wolken chiffon (of kapot rukken en de brokstukken betalen)

Gelukkig ben ik er zonder kleerscheuren (letterlijk) uit gekomen en heb het jurkje netjes terug in de rekken gehangen.
(een andere jurk; eveneens een Amerikaanse small, Spaanse Medium, Duitse Small, ... stond me uitstekend al is hij net iets te ruim, maar ik vond hem zo leuk dat hij nu bij mij in de kast hangt voor het eerstvolgende avondje uit)

Trinny, Susannah, Julie en de bunnie van de week

Ja het bezoekje van Trinny en Susannah een tijdje terug in de Stadsfeestzaal was een hoogtepunt.

Een dag of twee later ging ik mijn CDtje met foto's afgeven aan Steven van de Stadsfeestzaal zoals beloofd, hij was er nog vol van. Geslaagde stunt voor iedereen.

De dag erna had ik een chocoladewandeling voor een groep dames die wel oog hadden voor de aangename dingen van het leven. Nadat we de hele stad al haden doorlopen en een Neuhaus praline ind e mond hadden gestopt, wees er eentje naar de champagnebar "laten we daar even iets gaan drinken" Daar zei ik geen nee tegen.

Een half uurtje later gingen we met vernieuwde energie op pad en namen de achteruitgang van de Stadsfeestzaal. We kwamen langs Tommy Hillfiger en Julie zal voor de deur.
Julie is het meest modebewuste hondje van heel Antwerpen en iedereen is er steeds meteen weg van. Het is een Jack Russel terrier, steeds impeccable gekleed in een originele, one-of-a-kind Tommy Hillfiger kraag, speciaal voor haar gemaakt van een zijden Tommy das, sterker dan gewoon hemdkatoen.

De baas van de winkel, en baas van Julie kwam enthousiast angelopen met een foto op A4 formaat in zijn hand.
"Kijk, en ze is nog beroemd ook"

Op de foto stond Julie, in de armen van haar baasje, geknuffeld door Trinny en Susannah.

"He", zei ik "Die foto heb ik gemaakt!"
Steven was hem net 10 minuten geleden komen brengen, de man was er super blij mee.

Een nog een paar dagen later las ik op Facebook dat ik door Vitalski was gebombardeerd tot Bunnie van de Week.

En dat voor een 40 plusser :)

Dressing the Queens of Style

Woensdag 6 mei was het zover, de stijlgoeroes Trinny en Susannah kwamen naar Antwerpen.
De festiviteiten zouden aanvangen vanaf 14h maar daar verschillende media gewag hadden gemaakt van een volkstoeloop en mijn ochtend plots vrij was, nam ik het zekere voor het onzekere en stond om 11h30 aan de bushalte. Voor de gelegenheid had ik me extra opgetut in mijn nieuwe jas waar ik weken over getwijfeld had omdat hij wel heel opvallend was. Hij zou me geluk brengen, ik voelde het.

Overdreven druk was het niet op de tram, en ook niet op de Meir, zelfs niet in de Stadsfeestzaal waar het podium was opgesteld en de Magic Knickers stonden uitgestald. Ik ging dan maar even gedag zeggen in de Laurent Perrier Champagnebar waar ik een regelmatige klant ben. Steven, de Manager van de Stadsfeestzaal kwam even checken of alles klaar was voor de signeersessie om 15h en zei vriendelijk goeiedag tegen me.
Ik kletste nog wat met Guy, keek nog even rond en ging dan maar terug naar beneden. Het was 12h40 en er stonden slechts 2 dames te wachten, voor het podium. Een cameraploeg van Vitaya en andere van ATV zocht kandidaten om te interviewen. Waar bleef die volkstoeloop? Beetje idioot om nog anderhalf uur voor dat podium te staan lummelen dus nam ik plaats aan de grote ronde tafel in de bar midden in de Stadsfeestzaal, en bestelde een glas witte wijn. Ik rekende meteen af.
Nog geen 5 minuten later tikte Steven op mijn schouder. “Carolien, ik heb je nodig. Trinny en Susannah willen absoluut shoppen bij Martin Margiela”. Ik zette mijn glas neer en rende achter hem aan.
“Je krijgt van mij straks een nieuw wijntje” riep hij over zijn schouder.

Hij nam me mee naar een zaaltje achterin La Place, het restaurant op de 2de verdieping waar een hele hoop mensen zat, en plots stond ik oog in oog met Trinny en Susannah. Trinny was oogverblindend. Rank, slank, torenhoog, bedaard, erg sjiek.
Susannah was hartelijk, druk, levendig, 2 tegenpolen.

Ze hadden een heel strak schema maar waren superfan van Margiela. Of het me zou lukken een paar kledingstukken hier te krijgen zodat ze konden passen en kopen wat ze mooi vonden?
“Just get us a few things. No tits for me and big tits for Susannah” zei Trinny. Susannah greep me bij mijn taille, “You are exactly the same shape then I, except for these” en ze neep in mijn borst. Ja, de hare waren een stuk impressionanter.

Ik belde meteen naar Ann van LXP die gelukkig achter haar PC zat en me een aantal telefoonnummers kon geven.
Louis, dé referentie wat betreft Martin Margiela, Sien, prachtwinkel in de Nationalestraat met supercollecties waaronder Bruno Pieters, APC, …

Ik begon te bellen. Ja, was wel erg short notice, nee, veel hadden ze niet meer zo laat op het seizoen, goh, tijd om er mee langs te komen … Na een paar gesprekken had ik het akkoord om bij Louis eea. te mogen gaan halen en Sien ging eea. brengen.

De mensen van Vitaya vonden het alvast geweldig en plots maakte ik deel uit van de entourage.
In ging nu natuurlijk wel de show missen, maar de marketing manager van Vitaya verzekerde me dat ik bij alles nauw betrokken zou blijven en meer van Trinny en Susannah te zien zou krijgen dan wanneer ik voor dat podium zou gaan staan.

Ik spurtte naar Louis. Ondertussen liep de Stadsfeestzaal langzaam vol.

Ik kon niet geloven dat dit me overkwam. Deze ochtend had ik me nog afgevraagd of ik wel zou gaan om uren in de drukte te staan om misschien met moeite een glimp op te vangen van de twee ladies, en nu was ik voor hen persoonlijk aan het shoppen, bij de meest luxueuze boetieks van Antwerpen.
Wanneer iemand me dit gezegd zou hebben, al was het een uur geleden, die had ik flagrant uitgelachen.

Ik stapte bij Louis binnen. Een vriendelijke verkoper stond me te woord en vertelde honderduit over zijn collecties.
Ik nam zo ongeveer alles mee wat hij nog had van Margiela, tekende een bonnetje en mocht gaan, met een zak vol kleren. Zo gemakkelijk is het dus, personal shoppen.
Met een grote zak van Louis liep ik over de Meir. 8 stuks voor een goeie 4000 euro, geld maakt niet gelukkig zeggen ze dan. Maar wel mooi.

Het was al half 2 en de klok tikte. Om 16h30 zouden beide vrouwen alweer in een taxi worden geduwd richting Deurne voor hun vlucht naar London. En dat voor die ene keer dat ik niet met de fiets was gekomen en elegante schoenen aan had …
Ik stopte een fietser op de Meir en vroeg of deze me even tot aan de Stadsfeestzaal kon rijden. Het moet een zicht geweest zijn, ik in mijn opvallende jas, met een enorme tas van 1 van de duurste winkels van Antwerpen op schoot, achterop een fiets …

Terug in de Stadsfeestzaal wist ik niet wat ik zag. De verwachte volkstoeloop was een feit. Het was geweldig. Dankzij mij opzichtige jas en de indrukwekkende tas van Louis mocht ik overal door en kreeg ik beleefde hoofdknikjes van de talloze security mensen die me ondertussen al kenden en het gebeuren in goede banen moesten leiden. In een paar seconden stond ik weer in de privé lounge. Deze was ondertussen nog gevulder met camera- en geluidsmensen en een uitgebreidere entourage zoals bijvoorbeeld de CEO van Vitaya die ik in het verleden al eens eerder ontmoet had en die het blijkbaar doodnormaal vond me daar te zien. Humo, Nieuwsblad, TV-blad, VRT, … allemaal wilden ze Trinny en Susannah spreken. En toen was het tijd voor de show. Martine van Vitaya vroeg of ik zin had om mee naar de Laurent Perrier-bar te gaan om het gebeuren vanop afstand te volgen.
Steven was er ook en wilde me een coupe aanbieden, zoals beloofd, “Straks”, zei ik. Het was een beetje hectisch nu.

De menigte werd gek toen beide dames uiteindelijk (een dik half uur te laat) het podium opstapten. Susannah trok meteen haar jurk op om haar Magic Knickers te laten zien. De zaal werd wild.
Na een toffe show waarbij een paar mensen uit het publiek het podium werden opgetrokken kwamen de stijlgoeroes naar de champagnebar voor een signeersessie. Ik had een boek bij en het mijne kwam als eerste aan de beurt. Ik was erg blij met en trots op hun persoonlijke opdracht :)

Bijna heel de bovenverdieping stond aan te schuiven en ik hoorde de kassabel van Standaard Boekhandel bijna contant rinkelen.
Dit zag er niet goed uit gezien het strakke schema en inderdaad, de signeersessie werd beëindigd, veel te vroeg voor talloze wachtenden. Wij zetten ons weer allemaal in beweging, tijd voor de Meet&Greet, in een zaaltje op de bovenverdieping van de Stadsfeestzaal, naast Standaard Boekhandel, en ik hobbelde erachter aan. De menigte werd wild en tientallen mensen drukten hun boeken onder de neus van ofwel Trinny of Susannah die er zichtbaar van genoten en links en rechts onleesbare krabbels zetten.

Duizenden hadden het geprobeerd maar slechts 10 mensen hadden de SMS wedstrijd gewonnen die Vitaya had georganiseerd. Zij kregen een paar persoonlijke stijltips. Na een kwartiertje trokken we weer richting lounge voor nog een paar laatste interviews en eindelijk hadden ze even tijd voor de kleding. Ik had alle Margiela uitgestald op een tafeltje en Sien liet een paar prachtige creaties zien van Christian Wijnants, een droomjurk van Hussein Chalayan en een paar topdesigns van mijn persoonlijke topfavoriet Bruno Pieters. De Oeh’s en Aah’s waren niet van de lucht en ik zag twinkelingen in hun ogen. ‘Oh why don’t we have more time here” verzuchtten ze alle twee.
Susannah vroeg mijn kaartje en zei dat ze me zou bellen voor een afspraak en zeker terug wilde komen om te shoppen (who knows?) en ze dankten me alletwee from the bottom of their heart voor wat ik voor ze gedaan had. In ruil poseerden ze even voor een fotootje.

Ze werden tot slot nog even door de Stadsfeestzaal en de stad Antwerpen in de bloemetjes gezet (handtassen, een schilderij, elk een diamant!!!) en toen was het tijd om te gaan.

“All boys out!!” schreeuwde Trinny en hup, daar maakten de vrouwelijke jurken plaats voor een trendy doch comfy reisoutfit.

Ik nam de grote tas van Louis in mijn armen en het hele gevolg ging weer op pad. We zwaaiden ze uit en ik bracht de kostbare kleding terug naar waar hij vandaan kwam, in gedachten verzonken.
Voor de start van mijn opleiding als kleur-, stijl- en imagoconsulente in september vorig jaar had ik amper van Trinny en Susannah had gehoord. Maar sinds ik me met volle overgave op deze materie heb gestort, heb ik al 5 boeken van ze in huis en heb hun tips en tricks met plezier gelezen en bestudeerd.
Met een nieuwe carrière indachtig als Personal Shopper en stijlconsulente kon ik me geen betere eerste opdracht dromen.

Ik wilde nog heel even terug naar de Stadsfeestzaal. Daar stond Steven, druk in gesprek. Ik had wel dorst nu, maar liet hem maar doen. Het was ook voor hem een bewogen dag geweest.

Voor een laatste keer die dag, stapte ik de Laurent Perrier Champagnebar binnen. Ik bestelde een coupe. En daar kwam ook Steven met een collega, “Hey, die heb je nog te goed van mij!” zei hij.
We klonken op een geslaagde dag.

Dressing the Queens of Style. Of een perfect voorbeeld van the right person at the right place on the right time.
Susannah, anytime dear.



Het programma


De volkstoeloop


Louis


Interviews, interviews


Showtime


.
Magic Knickers




De signeersessie



De signeersessie loopt een beetje uit de hand


De Body Shape Bijbel


Our Personal Shopper in Antwerp, Carolien!!!!







De Meet&Greet




Shop, shop, shop


Diamonds are a girl's best friend


Eind goed, al goed



3 Stijlconsulenten samen op de foto

Do's en don'ts

Morgen breekt de hel los.
De stijlgoeroes Trinny en Susannah komen naar Antwerpen en voor die gelegenheid wordt de vernieuwde Stadsfeestzaal op de Antwerpse Meir even omgebouwd tot Fort Knox.
Zelfs serieuze dagbladen waarschuwen voor een volkstoeloop en de TV zender Vitaya die een SMS wedstrijd organiseerde waarmee je een Meet-en-Greet kon winnen telde 7.000 deelnemers (@ 3 smsjes pp @ 0.75ct per sms. Telt u mee?)

Sinds ik een paar maanden geleden gestart ben met een opleiding kleur-, stijl- en imagoconsulente merk ik dat ook bij mezelf de spanning stijgt. Morgen laat ik me waarschijnlijk helemaal meeslepen in het gebeuren.
De afgelopen weken struinde ik Ebay af op zoek naar hun boeken (ik lees ze veel liever in originele versie dan in het Nederlands) en ben momenteel de trotse eigenaar van "What not to Wear", "What not to Wear part 2", "The Survivalguide" en "The Body Shape Bible"

Of ze me een Magic Knickers zullen kunnen aansmeren? Dat weet ik nog niet.
Ik neem alvast het zekere voor het onzekere en zal me met iets meer zorg en aandacht kleden dan normaal.
De dames hebben immers laten weten dat ze individuen uit het publiek zullen plukken om then and there een make over te geven, inclusief het nieuwe (w)onderbroekje waar ze momenteel promotie voor maken.

Toch nog maar eens even nalezen, What not to wear ...

Joepie, ik ben een winter!

Als ik een tijdje in een bepaalde activiteit zit, word ik onrustig en stort ik me op iets nieuws.
Ik kan me het zuchten van mijn vader en moeder nog herinneren bij elke nieuwe bevlieving die ik over de jaren heb gehad; ballet, blokfluit, toneel, breien, fotografie, Spaans, Italiaans, ... - ik ben er zeker van dat ze er nog wel een paar zullen vinden die me nu even ontgaan - en nadat ik het huis uit was de zuchten van mijn man bij de mondharmonicalessen, de opleiding als stadsgids, Dreamweaver voor mijn website, ...

En nu heb ik net de 4de les achter de rug van de opleiding "Allround kleur-, stijl-, en imagoconsulente".
Het is geweldig! Onze lerares, Ilse, had ons al gewaarschuwd, vanaf moment 1 kijk je anders naar alles, kleur is nog nooit zo aanwezig geweest, en ik heb dan ook met bang hart uitgekeken naar de vorige les.
Dan was het namelijk mijn beurt om "geanalyseerd" te worden. Ik had het moment strategisch gekozen, voor de solden, voor ik nieuwe haarverf ging kopen, ... able and willing dus voor een complete metamorfose moesten mijn klasgenootjes me een kleurtype toewijzen dat niet strookt met mijn huidige haarkleur en - oh wee - kleekast.

Voor degenen die me kennen is de inhoud van mijn kleerkast - op een paar bokkesprongen na - nogal uniform. zwart, zwart en nog eens zwart.
Zwart, een kleur, pardon, geen kleur eigenlijk en zeker geen primaire (rood, geel, blauw) die maar door 1 type gedragen kan worden want voor de 3 anderen te hard.
Ik duimde maar dat ik niet alles in een zak voor Spullenhulp hoefde te steken en me de rest van mijn leven moest hullen in een voor mij onbekende wereld; die van kleur.

Bij een kleuranalyse ga je eerst kijken of de persoon die je analyseert een koel of warm type is, maw., beter staat met zilver of goud.
Eens dat bepaald, kijk je of het koele, dan wel warme type, een winter- of zomer- dan wel lente- of herfsttype is.

Afhankelijk van het resultaat, weet je dan voor eens en altijd - je kleurtype ligt immers vast van bij je geboorte en verandert nooit, NOOIT - welke kleuren je kiest voor je garderobe.
Lentewaaier
Zomerwaaier
Winterwaaier
Herfstwaaier

Gelukkig volgde het verlossende verdict, ik ben een echt wintertype, en het zwart blijft, Nah!

(heb me vandaag ook nog ingeschreven voor een cusus Photoshop in 2 delen en een cursus Windows Movie Maker)