Rituelen - Coronamijmeringen

Vorige week dacht ik nog dat ik vandaag eerst uitgebreid in bad zou gaan, me dan mooi zou optutten, en in een wolk van mijn favoriete parfum in mijn meest feestelijke jurk naar het plein zou trekken waar ik vandaag, 20 maart, een verjaardagsdrink ging houden met mijn vriendinnekes. Mooi op tijd, want ik ben pas op 23 maart jarig, aanstaande maandag, en een maandag is niet echt een geschikte dag om feest te vieren vond ik.

In plaats daarvan hang ik op de bank, in een gemakkelijke broek, met elastiek in de taille, mijn haar in een knotje en amper opgemaakt. Ik zit met mijn tablet op schoot en schrijf dit.

Corona, jullie weten het al hè. Zoveel mogelijk thuis blijven, bars en restaurants zijn gesloten, etc, etc.
Ach, een verjaardag kun je verplaatsen, en of ik die nu twee dagen van te voren vier, of drie maanden later, plezant zal het wel worden. Dat geldt ook voor huwelijken, doopfeesten, een huwelijksverjaardag, bedrijfsfeestje of een reünie. Jammer van eventuele betaalde voorschotten. Hopelijk krijg je wat terug.

Veel erger zijn die zaken die niet uitgesteld kunnen worden. Zoals begrafenissen.
In Italië stapelen de lijkkisten zich op als kartonnen dozen op de Meir elke maandagavond, luttele uren voor ze opgehaald worden door de vuilkar. Crematoria draaien op volle toeren en de kistenbouwers kunnen de bestellingen niet volgen.

Een uitvaart mag in deze Coronatijden enkel bijgewoond door familie in de eerste graad, (pleeg)ouders, kinderen, broers of zusters, partner. Verder niemand. 'Het zou er gezellig aan toe gaan' grapte ik nog tegen mijn partner gisteren; 'Als ik morgen doodval, lopen alleen mijn vader en jij achter mijn kist. En een koffietafel mag ook al niet.' Maar ik lach niet meer. Ik ben bloedserieus.

Elke dag zie ik overlijdensadvertenties in de kranten zoals vandaag die van Jeanne Hertelmans. Eén maand geleden 98 geworden met ongetwijfeld een grote schare kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en wie weet nog meer. Maar de advertentie meldt "Gezien de huidige leefomstandigheden zal de uitvaartliturgie in intieme kring plaatsvinden". Of die van Harry Schuddinck, net 90 geworden met "Door de maatregelen in verband met het coronavirus zien wij ons genoodzaakt om in intieme familiekring afscheid te nemen van Harry". Voor Johnny Voners is er zelfs geen advertentie, en de uitvaart plechtigheid wordt geheim gehouden.

Een begrafenis is het ultieme beschavingsritueel. De overledene heeft er niets meer aan, om voor de hand liggende redenen, maar de nabestaanden des te meer. Een uitvaart helpt je een plaats te geven aan het drama, het verlies van iemand die je dierbaar is. Of dat nu in een kerk is, of in een crematorium, op het strand, op een boot of in een bos, je volgt en voert oeroude rituelen uit om voor jezelf, en ook voor anderen, duidelijk te maken hoe belangrijk die persoon, die je nu voor altijd moet missen, voor jou is. Is geweest. En zal blijven.
Met foto's, filmpjes, gedichten, zelf geschreven teksten en een bidprentje maak je een belevenis van dat laatste moment samen.
En dan ben je blij met steun. Met de aanwezigheid van familie, vrienden, collega's. Ik weet nog precies wie er allemaal was op de uitvaart van mijn moeder in augustus 2016, en ik zal dat nooit vergeten.

Ik mag er niet aan denken als we daar nu voor hadden gestaan, helemaal alleen, rap rap papieren invullen, tranen drogen en naar huis, in quarantaine.
Ik wens daarom alle mensen die nu in zo een vreselijke situatie zitten, die nu geen foto's aan het selecteren zijn "Kijk eens hoe goe ons moe hierop sta?", "Ziedier, weete da nog, die dag aan zee?", die geen filmpjes aan het monteren zijn met lievelingsliedjes van hun oom, zus, vader, oma, ... die geen passend tekstje aan het zoeken zijn voor op het prentje "Zeg, zouden we er niet wat meer bestellen, hij kende veel volk he?", heel, heel veel sterkte toe en ik hoop dat ze het later kunnen verwerken. Met een uitgestelde koffietafel, of met een bezoek met familie en vrienden aan een mooi kerkhof.


Het klinkt misschien raar, maar wanneer ik op vakantie ga, en dan liefst van al in Italië (dat al ik met pijn in mijn hart voorlopig even moeten uitstellen), bezoek ik daar al eens een kerkhof.
Het laatste waar ik geweest ben, was het Cimitero Monumentale di Staglieno in Genua, Eén van de grootste kerkhoven van Europa, één vierkante kilometer vol liefde en verdriet. Net als de dood, maakt dit coronavirus geen onderscheid. Of je nu rijk bent of arm, of je nu de Taj Mahal laat bouwen om je geliefde te eren, een handgeschreven Post-it tot het einde der dagen aan je koelkast laat hangen, of een foto in je portefeuille bewaart.
Afscheid nemen, en je geliefden herdenken, is essentieel. Doe dat nu, en later. Dat verjaardagsfeestje of dat communiefeest, dat halen we nog wel in.

(Hoe schrijnend het er aan toe gaat in Bergamo, lees je hier)

Het zal me GEEN worst wezen

Goh, wat was het toch een hoogtepunt, vroeger.

Mijn ouders en ik trokken elk jaar opgedirkt naar de buren voor een avondvullend programma. Cathy en ik speelden eerst wat met onze Barbies, we kregen wat hapjes, glaasje prik, terwijl onze ouders aan de wijn gingen (in die tijden was er van cava nog geen sprake) en na een poosje zochten we allemaal een plekje voor de buis voor HET event van het jaar.

Het Eurovisiesongfestival.
We zongen mee, keurden outfits goed (of af), lachten met onbegrijpelijke teksten en onmogelijke kapsels en met pen en papier in de aanslag gaven we zelf ook punten.
(Hier scoort Celine Dion op 2 van de 3 onderdelen erg goed)

Tijdens de oneindig lang durende ceremonie van het bellen naar de deelnemende landen "Good evening Madrid", die met de glimlach nietszeggende complimentjes in ontvangst namen over de show, de presentatrice, de kleur van het podium, de jurk, ... whatever, gevolgd door het om ter langzaamst punten te geven "La Hollande, ... huit points", vochten we tegen onze slaap. Heel de eeuwigdurende puntentelling lang, onder toeziend oog van één of andere gerechtsdeurwaarder,onderdrukten we ons geeuwen, maar we zaten de hele rit uit, blij dat we eens laat op mochten blijven, en het waren sommige van de leukste avonden uit mijn jeugd.

Het waren liedjes waar je goed gezind van werd, of die je op één of andere manier raakten, of ze nu wonnen of niet, en of je ze nu verstond of niet.

Als dit nummer gelijk welk ander jaar had meegedaan, had het zeker gewonnen. Wat een prachtlied voor Belgie. Nu werd hij krap tweede na één van de leukste Eurovisiesongfestivalnummers ooit, van Israel.
Ik lees trouwens net dat Jean nog niet zo lang geleden overleden is.

Voor wie echt een trip down to memory lane wilt maken, via deze link kun je de hele uitzending van 1978 herbekijken.

Maar stilaan begon het festival zijn glans te verliezen. Het uniek karakter kwam te vervallen. Meer en meer landen kozen een andere taal dan hun moedertaal om in te zingen, en de meesten kozen voor (vaak fonetisch) Engels. Misschien kreeg het festival ook meer concurrentie van andere top events, maar vooral, de charme verdween.

Tegelijkertijd werd ik volwassen, het interesseerde me niet meer, ik keek niet meer, het was me compleet worst wie won, wie deelnam, waar het plaatsvond en wanneer.
Behalve na een kleine opflakkering in 1986, toen Belgie voor het eerst na 3 decennia won met Sandra Kim verzonk het Eurovisiesongfestival voor mij weer terug in vergetelheid.

Tot ik pas ineens een zeer bijzondere verschijning zag passeren. Prachtige lange zwarte lokken, goddelijk figuur, adembenemende en perfect opgemaakte ogen, schitterende mond met tanden, en een ... baard.
Huh?

Enter Conchita Wurst, de Oostenrijkse inzending.
Een artiestennaam natuurlijk, en nog goed gevonden ook.
Kijk hè, zij, euh sorry, hij, maakt het voor mij ineens weer de moeite om te kijken, ik was dan ook heel blij donderdagavond, tijdens de tweede halve finale, toen hij het nipt haalde en door mag naar de finale.

Zaterdagavond ga ik - voor het eerst in meer dan 20 jaar - weer lekker voor de buis zitten, misschien zelfs een beetje opgedirkt, met een glaasje erbij. En ik hoop van harte dat hij wint.



Bekijk hier een filmpje van alle Eurosong winnaars van 1956 tot en met 2013.


Cathy, breng je je Barbiepoppen mee?

Net geen zilver

Heel mijn leven heb ik in het Antwerpse gewoond. Ik ben geboren - en heb mijn jeugd doorgebracht - in Deurne, daarna woonde ik een goeie 15 jaar in Berchem, en sinds een paar jaar leef ik met mijn partner en onze twee katten in hartje Antwerpen. In dat hele leven ben ik maar vier keer verhuisd, en ik hoop van ganser harte het niet nog eens vier keer te moeten doen.

Nee, ik ben redelijk honkvast, en val graag terug op routine. Experimenteren is leuk, reizen super, nieuwe dingen leren inspirerend, maar een aantal constanten in mijn leven heb ik echt nodig.

Zo lees ik om de zoveel jaar mijn lievelingsboek “Gone with the Wind” in plaats van een nieuwe bestseller te verslinden. Ga ik om de vijf jaar naar Los Angeles om de dood van Marilyn Monroe te herdenken in plaats van ergens naar toe te trekken waar ik nog nooit geweest ben. Ga graag terug eten daar waar het lekker was in plaats van een nieuwe zaak te proberen. Val ik regelmatig mijn lievelingswijnbarretje int Stad binnen in plaats van een nieuwe trendy hotspot te testen. En naar films met Hugh Grant, daar kan ik naar blijven kijken (vooral ‘Love Actually’).

Trouw, ja ik denk wel dat ik dat ben, en dat geldt voor veel van mijn relaties. Ik heb dierbare vriendinnekes die dat al een paar decennia zijn, een partner waar ik al 15 jaar veel lief en af en toe een beetje leed mee deel, en dan is er natuurlijk de bijzondere relatie die alles in zich had bekroond te worden met een zilver jubileum.

Op mijn 20e verjaardag zond CBS de allereerste aflevering uit van The Bold & the Beautiful en een paar jaar later, toen het bij ons op de buis kwam, was ook ik meteen in de ban van het reilen en zeilen bij de Forresters en de Logans, en later de Spectra’s en de Marones.

Ik ging alleen wonen en had geen geld voor kabel televisie. De binnenhuisantenne die mijn vader installeerde was gelukkig meer dan goed genoeg, en ik racete elke dag van mijn eerste job naar huis om stipt om half 6 de BRT op te zetten voor mijn dagelijkse portie soap. Het eerste salaris werd gebruikt voor een videorecorder zodat een uurtje overwerken geen onoverkomelijke ramp meer was.

Hoe onwaarschijnlijk de verhaallijnen ook waren, hoe tergend langzaam de plotontwikkelingen, hoe ongeloofwaardig het scenario, … geen aflevering sloeg ik over. Alhoewel ik in drukke tijden vaak de tape versneld afspeelde en enkel de ondertitels las.

Ook op vakantie werd de recorder tot in de puntjes geprogrammeerd en na een reisje lag ik steevast een paar dagen op de bank voor een overdosis B&B.

Ik werd ouder, net zoals de kinderen van Brooke, Ridge, Taylor, …. maar voor de hoofdpersonnages bleek de tijd stil te staan. Ridge werd langzaam grijs, maar ineens was zijn haar weer gitzwart. Brookes dochter kroop in een babypakje de tuin in om de volgende aflevering op een brommer de oprit op te rijden, maar alles pikte ik, zonder morren, ik bleef trouw aan mijn 25 minuten glamour per dag. Met de intrede van het internet kon ik me vaak uren amuseren met het herbekijken van oude afleveringen of het uitpluizen van toekomstige verhaallijnen.

Groot was dan ook de schok een paar weken geleden toen aangekondigd werd dat Ridge de soap zou verlaten. En dat net na zijn 7e of 8e huwelijk met Brooke. Oh jee, wat nu?

Tot overmaat van ramp kondigde CBS vorige week aan dat ook Stephanie, de mater familias, de reeks zou verlaten. Waar ze voor Ridge de deur nog op een kier laten staan – hij ‘verdwijnt’ op zijn huwelijksreis en Brooke komt alleen terug, halen ze bij Stephanie de grove middelen tevoorschijn. Zij krijgt een heuse sterfscene, met afscheid van alle, alle personages waar ze de afgelopen 25 jaar mee gewerkt heeft, zelfs Sally Spectra. In het echte leven overleden, in de serie eindeloos op cruise.

Brooke zonder Ridge leek me een onoverbrugbaar obstakel. Dit overleeft de serie niet, dacht ik een paar weken geleden.

Maar nu weet ik wel beter. Het was niet de relatie Brooke – Ridge die de serie al 25 jaar ‘spannend’ houdt. Nee, het was de relatie Brooke - Stephanie die me vooral op het puntje van mijn stoel hield, bijna 25 jaar lang.

Ik zal jullie missen, Ridge en Stephanie, allez, over drie jaar toch natuurlijk, want we lopen hier in België gelukkig wat achter, en wie weet, tegen dan trouwt Brooke nog eens met haar ex Eric, de vader van haar man Ridge, de ex van haar zus Donna, en natuurlijk ook de ex van haar aartsrivale, maar misschien ook wel beste vriendin, Stephanie, als die ondertussen niet terug uit de doden is herrezen net zoals Taylor dat ooit deed, de ex van Ridge, en ook de ex van Nick, een ex van Brooke die een paar keer trouwde met Brookes dochter, een affaire heeft gehad met Brookes zus en een halfbroer bleek te zijn van Ridge, de stiefvader van de dochter van Brooke, waar hij ooit bijna een relatie mee heeft gehad terwijl zijn andere stiefdochter met Brooke ondertussen de strijd heeft aangebonden met zijn echte dochter uit zijn eerste huwelijk met Taylor die een tijd terug bevallen is van de baby die ze kreeg met Nick door kunstmatige inseminatie waarbij door een misverstand niet haar eigen eicel, maar een eicel van Brooke werd ingeplant en haar zoon dus niet haar eigen zoon met Nick is, maar de zoon van Brooke met Nick die een tijd lang werd opgevoed door Nick en Bridget, Brookes dochter, en later door Nick en Katie, Brookes zus, tot Katie Nick in de steek liet om te trouwen met de broer van de allereerste vrouw van Ridge, Caroline, die stierf aan leukemie nadat ze ook nog even met Thorne, Ridges broer, nou ja, halfbroer, getrouwd is geweest die ook iets heeft gehad met Taylor en natuurlijk ook met Brooke.

Geniet nog even mee.

Ik ga je missen Stephanie Forrester

De efficientie van zoekmachines

Een tijd geleden meldde Ome Rick (ja, die in Nepal, klik op de link naar zijn blog hier bovenaan rechts op de pagina) dat je met het plaatsen van advertenties op je site een extraatje kon verdienen.
Als je naar zijn blog gaat, zie je bovenaan een advertentie voor trektochten naar Nepal.
Google AdSense checkt de inhoud van je site/blog en plaatst relevante en niet-opdringerige advertenties die bovendien verband houden met de inhoud van uw site.
Relevant???
Niet opdringerig???
Verband houden met mijn site???

Bij hem ja.
Waarom krijg ik alleen maar advertenties over naakte vrouwen, datingsites en meer van dat goors?

AdSense, ik geef jullie nog week. En dan gooi ik jullie er weer af. Maakt me niet uit hoeveel er op geklikt wordt.