Coronamijmeringen - Kan kunst de wereld redden?

Antwerpen was culturele hoofdstad van Europa in 1993. De slogan luidde 'Kan kunst de wereld redden?' Het was onrechtstreeks de aanleiding tot 'de job van mijn leven', stadsgids, die jammer genoeg in tijden van corona even on hold is gezet.

Bijna alles is even on hold gezet, ook in mijn mooie stad Antwerpen. Er zijn een paar lichtpuntjes. Horeca is weer open (met een maximum van 4 personen aan een tafel en verplichte sluiting om 23h), winkels zijn weer open (doch enkel voor solisten, je mag nl. niet 'samen' winkelen en je mag maar maximaal 30 minuten in dezelfde winkel blijven), pretparken en dierentuinen zijn weer open (met beperkt aantal bezoekers en verplichte mondmaskers voor iedereen boven de 12 jaar), we mogen buiten (met onze nauwe contacten van maximaal 4 per gezin en minder nauwe contacten van maximaal 10 personen tegelijk, en met een mondmasker op drukke plaatsen), etc etc.

In een heel belangrijke sector is het helaas nog muisstil. In die van de evenementen en cultuur.

Mijn volledige professionele leven (op 1 of 2 baantjes na) heeft zich afgespeeld in de eventsector. Ik ben begonnen als hostesse op top events, later als event manager aan de slag bij Tabacofina Van der Elst, De Kie, Gold International, Taste of Art en sinds 15 jaar ben ik zelfstandig stadsgids en chocolatier.

Ik beschouw, en behandel mijn stadswandelingen en chocoladeworkshops allemaal als mini- eventjes op zich, met een link naar cultuur. Mijn klanten zijn mijn publiek, ik heb ze nodig, daarom dat ik deze lockdownperiode ook niet de virtuele tour op ben gegaan zoals een aantal van mijn collega's dat wel hebben gedaan waarvoor respect.

Evenementen en cultuur hebben mij mijn mooiste herinneringen gegeven. En steeds met vrienden erbij.

Dit virus pakt ons daar waar het het meeste pijn doet. In elk geval bij mij toch. Geen feesten, vernissages, optredens, voorstellingen, concerten, zingen, dansen, gezellige groepen, ...

Ik hoop dat we snel weer mogen feesten, en ik weer volop herinneringen kan bijmaken dankzij de cultuursector, en de evenementenwereld. 

Want ik kan niet zonder. Echt niet. 

Antwerpen Zingt op de Gedempte Zuiderdokken, de Bolero in de Stadsschouwburg, Herman Van Veen in de Arenberg, Ramses Shaffy in het Zuiderpershuis, de Spaanse Rijschool in Vorst Nationaal, een Hollywoodiaans feestje op kantoor bij Censydiam, Place Musette op de Gentse Feesten, Frank Sinatra met Liza Minelli en Sammy Davis Jr in Ahoy en een tribute groep (zonder Liza) jaren laten in de Stadsschouwburg, De Reuzen van Royal De Luxe in Antwerpen, meerdere keren, die duizenden mensen dagenlang in de ban hielden, zelfs als ze sliepen, Feest in het Stadspark met Discobar Aa Moeder, de kerstmarkt, Zomer van Antwerpen, Bollekesfeest, Bloemen noch Kransen in het Stadsmagazijn, Pixar met symfonisch orkest in de Elisabethzaal, De Veurleste, West Side Story met Symfonisch Orkest, Sven Ratzke, Julien Clerc, Doe Maar, Soulister en zovele andere in de fantastiche Roma, Madonna in het Sportpaleis, Pavarotti ook, Toots Thielemans in Ancienne Belgique en op Jazz Middelheim, de Grungblavers, Deus en vele anderen in het OLT, de Zoomerbar in Zoo Antwerpen, Tall Ship Race, Doe Maar in den Trix, voor het Trix heette, maar ik kan even niet op de naam komen, Pride Parades, France Gall in Vorst Nationaal (mijn eerste concert ooit), Vitalski in de Harmonie of met zijn 'Levende vrouwen tentoonstellingen', de Zomer(s) van Antwerpen, Priscilla Queen of the Desert the musical op Broadway, Museumnacht(en), een wijnfestival op de Ponte Vecchio in Firenze, ...  💔

Een grote mijnheer

Mensen vragen me wel eens waarom ik stadsgids ben geworden.
Geboren en getogen in deze metropool, uit Nederlandse ouders met hun roots in Breda, interesseerde Antwerpen me. Maar ik wist er niet zoveel over. Tot een oproep een dikke 20 jaar geleden mijn aandacht trok.

De stad zoekt "Aanspreekbare Antwerpenaren".
In 1993 was Antwerpen immers culturele hoofdstad van Europa en er werd een massa volk verwacht. Ik schreef een sollicitatiebrief, en werd uitgenodigd voor een infosessie in de prachtige Bourla schouwburg, voor de gelegenheid prachtig gerestaureerd.

Een man met een baard stapte het podium op. Eric Antonis, intendant van ‘Antwerpen 93’, Europese cultuurhoofdstad. Hij legde gedreven en passioneel zijn plannen voor Antwerpen uit, waarin wij een rol konden spelen.

Antwerpen verwacht veel bezoekers in 1993. Sommigen komen voor de vele tentoonstellingen en evenementen, anderen gewoon voor de sfeer.
Niet iedere bezoeker zal naar de Toeristische Dienst gaan, maar zal wel vragen hebben. Hoe geraak ik bij dat museum, waar kan ik postzegels kopen, waar kan ik de lekkerste mosselen eten, waar vind ik een taxi? Waar vind ik leuke souvenirs, waar ligt het station en welke pralines zijn de lekkerste?

Aanspreekbare Antwerpenaren waren te herkennen aan hun badge, een signaal dat mensen je vrij konden aanspreken met gelijk welke vraag die ze hadden.
Ik werd geselecteerd en heb het hele jaar met die badge op mijn revers rondgelopen, het was er aan te zien.
Slechts twee keer ben ik aangesproken. De eerste was een jongen die de weg naar het station vroeg en de tweede een Spaanse dame die naar de dichtst bijzijnde toiletten vroeg. Ik was zo blij dat ze me aansprak, dat ik het arme mens maar bleef bestoken met allerlei informatie. Het is een wonder dat ze het niet in haar broek deed.

Genoten heb ik, van Antwerpen '93. En ik bleef informatie zoeken, en verstrekken. Zo was ik nog een paar jaar ConsulAnt, een groep - veelal gepensioneerde - vrijwilligers met een groot hart voor Antwerpen. ConsulAnten geven lezingen, rondleidingen, helpen bij integratie en de grote evenementen. Maar ik bleef gefascineerd door deze stad, en leerde bij.

En geregeld kruiste mijn pad dat van Eric Antonis die me steeds vriendelijk groette. Hij was ondertussen Schepen van Cultuur geworden en zijn plannen die hij ons toen in de Bourla voorzichtig geschetst had, kregen één na één vorm. Aan hem danken we onder meer de Zomer van Antwerpen, en het Mas.

Mijn liefde voor Antwerpen werd bekroond en beloond in juni 2004. Toen werd me op het Schoon Verdiep mijn certificaat Erkend Stadsgids van Antwerpen overhandigd, na een best wel zware opleiding van 2 jaar. Eric nam datzelfde jaar afscheid als Schepen van Cultuur en werd opgevolgd door Philip Heylen.

Een jaartje of twee geleden kwam ik Eric Antonis nog eens tegen, op een receptie in zijn MAS. Hij was daar met zijn echtgenote. Ik trok mijn stoute schoenen aan en stapte op hem af.

"Mijnheer Antonis, ik moet u iets zeggen"

Hij kende me nog, gaf me een hand en lachte me toe. Ik zie de lachrimpeltjes en pretogen onder dat prachtig witte haar nog zo voor me.

"Ik wil u bedanken dat u me 20 jaar geleden hebt laten verliefd worden op deze stad. Zo verliefd dat ik er alles over wilde weten, en nu elke dag mijn liefde voor Antwerpen mag delen en probeer over te dragen op al die mensen die de afgelopen jaren met mij op stap zijn geweest. Zonder u was ik wellicht nooit stadsgids geworden, en dat was jammer geweest, want het is de beste job die je maar kunt hebben. Dus dank u wel, voor de job van mijn leven"

Hij lachte, gaf me een zoen, en verbeelde ik het me, of zag ik zijn ogen een beetje vochtig worden?

Ik ben zo blij dat ik hem dat nog gezegd heb.
Want nu zou dat niet meer kunnen.

RIP Eric Antonis. Voor mij blijft u een grote mijnheer. En die badge van Antwerpen '93, die heb ik nog. ik zal hem nog eens opspelden vandaag.

Aan alles komt een eind

Een licht gevoel van nostalgie maakt zich van mij meester.

Gedaan, fini, schluss, the end.

Het is geweldig geweest, deze twee maanden vakantie.

Op zaterdag naar de Vreemdelingenmarkt. Zondags kuieren door de Hoogstraat. Het wekelijks bezoekje aan de Antwerpse Zoo. Terrasjes bij de vleet (in juli al wat vaker onder een luifel ...); het historisch centrum, het Zuid, het Eilandje en Spoor Noord, de Theaterwijk, ... Solden. Avondjes uit dankzij de Zomer van Antwerpen. De Rubensmarkt op moederkesdag. Lambermontmartre en de Markt van Morgen, een paar keer zelfs. Het Bollekesfeest. De Badboot. Sterren kijken vanop het MAS. De Cultuurmarkt Wegdromen bij reusachtige cruiseschepen langs het Steen. Picknicken in het Stadspark. Muziek in de Wijk. Late night dinners in goed gezelschap en doorbomen over vanalles en nog wat. De stad zien ontwaken onder de zon en straatvegers horen fluiten. Zakenmannen op de fiets (en op de Vélo). Straatartiesten en levende standbeelden.

Tevreden kijk ik terug naar een mooie zomervakantie, 7 weken in eigen stad en één weekje over de grote plas in the city of dreams, Los Angeles. Altijd fijn reizen, maar wat ben ik toch graag thuis, in mijn eigen stad.

Ja de zomer was leuk, en is nog niet gedaan. Maar ook het volgende seizoen kan me bekoren.

Binnenkort beginnen de bladeren van de bomen te vallen en zie ik Edouard wat beter zwemmen in zijne vijver. De avonden vallen nu al wat sneller, het koelt buiten vlugger af. Nog even en we verstoppen onze vrolijk gelakte teennagels in warme sokken en verbergen we onze décolletés met een dikke foulard.

Ik hoop dat jullie ook allemaal hebben genoten van een fijne vakantie. Vanaf nu val ik stilaan terug in mijn oude ritme, paar uurtjes per dag achter de computer, 1 tot 2 rondleidingen, en één keer per maand bloggen voor DNA.be in plaats van elke week zoals ik de de afgelopen 2 maanden heb gedaan.

Tot volgende maand!

Geslaagd botanisch onderzoek in Antwerps stadspark

Het stadspark in Antwerpen bleek vanmorgen een uitermate interessante plek voor de onderzoekers van de Botanische Expeditie die onlangs met hun Aeroflorale II geland zijn op de De Keyserlei. In grote getale voerden zij de meest uiteenlopende onderzoeken uit, onder ruime belangstelling.

Zo was één team van 2 onderzoekers bijzonder geïnteresseerd in de ontwikkeling van de Indische aardbei die goed gedijt tussen de lokale brandnetels, terwijl een ander team nauwlettend afdrukken maakte van enkele groot uitgevallen kastanjebladeren.

Het meest in het oog springende onderzoek was dat van de "Machine a faire rougir les pommes" (machine om appels te doen blozen).
Drie inlandse appels werden afzonderlijk blootgesteld aan licht erotische foto's uit de jaren '20 - '30 om te kijken hoe gevoelig deze waren voor de opwekkende beelden.
Het was vooral de Rode Golden die bloosde bij zelfs de minste insinuatie. De Groene Golden hield iets langer het hoofd koel en verschoot pas van kleur bij meer expliciete beelden.

Het onderzoek werd begeleid door live muziek om de planten zich op hun gemak te doen voelen.

De Botanische Expeditie is nog enkele dagen te volgen in Antwerpen. Hou zeker de site in de gaten voor updates, of neem een kijkje op de Facebookpagina van de Zomer van Antwerpen


Van uw wijkreporter Carolien Krijnen voor GVA.be